Home
  By Author [ A  B  C  D  E  F  G  H  I  J  K  L  M  N  O  P  Q  R  S  T  U  V  W  X  Y  Z |  Other Symbols ]
  By Title [ A  B  C  D  E  F  G  H  I  J  K  L  M  N  O  P  Q  R  S  T  U  V  W  X  Y  Z |  Other Symbols ]
  By Language
all Classics books content using ISYS

Download this book: [ ASCII | HTML | PDF ]

Look for this book on Amazon


We have new books nearly every day.
If you would like a news letter once a week or once a month
fill out this form and we will give you a summary of the books for that week or month by email.

Title: Jeugdherinneringen
Author: Ligthart, Jan, 1859-1916
Language: Dutch
As this book started as an ASCII text book there are no pictures available.
Copyright Status: Not copyrighted in the United States. If you live elsewhere check the laws of your country before downloading this ebook. See comments about copyright issues at end of book.

*** Start of this Doctrine Publishing Corporation Digital Book "Jeugdherinneringen" ***

This book is indexed by ISYS Web Indexing system to allow the reader find any word or number within the document.



  +--------------------------------------------------------+
  |                                                        |
  |              OPMERKINGEN VAN DE BEWERKER:              |
  |                                                        |
  | De tekst in dit bestand wordt weergegeven in de        |
  | originele, verouderde spelling. Er is geen poging      |
  | gedaan de tekst te moderniseren.                       |
  |                                                        |
  | Overduidelijke druk- en spelfouten in het origineel    |
  | zijn gecorrigeerd. Variaties in spelling (o. a. met    |
  | of zonder afbreekstreepje/trema) zijn behouden.        |
  |                                                        |
  | Bladzijde-nummering is verwijderd. Afgebroken woorden  |
  | aan het einde van de regel zijn stilzwijgend hersteld. |
  |                                                        |
  | De in het origineel als cusief weergegeven tekst is in |
  | dit e-boek weergegeven als _cursief_. Vette tekst is   |
  | weergegeven als =vet=. Uitgespatieerde tekst is        |
  | weergegeven als $uitgespatieerd$.                      |
  |                                                        |
  | In dit boek worden lage en hoge aanhalingstekens       |
  | gebruikt. Deze zijn respectievelijk aangegeven als     |
  | »aanhalingstekens".                                    |
  |                                                        |
  | Enkele plattegronden zijn in deze tekst-versie van     |
  | het e-boek met behulp van ASCII-art weergegeven.       |
  | Deze illustraties en de foto zijn beschikbaar bij de   |
  |                                                        |
  | Aan het eind van het boek volgt een overzicht van de   |
  | aangebrachte correcties.                               |
  |                                                        |
  +--------------------------------------------------------+



JEUGDHERINNERINGEN.


[Illustratie: foto Jan Ligthart]



                           JEUGDHERINNERINGEN

                                  VAN

                             JAN LIGTHART.


                      ACHTSTE DRUK.--VOLKSUITGAVE.

          BIJ J. B. WOLTERS' U. M.--GRONINGEN, DEN HAAG, 1922.


                    BOEKDRUKKERIJ VAN J. B. WOLTERS.



DE BEWAARSCHOOL.


Van mijn eerste levensjaren weet ik alleen iets door mededeelingen
mijner moeder. Zij hield er van, ons veel te vertellen van haar eigen
jeugd en ook van onze eigen lotgevallen. Daardoor weet ik, dat ik in een
koekwinkel geboren ben--'t zal wel geweest zijn in de bedstede van de
huis- en slaapkamer achter den koekwinkel--; dat ik een oude, deftige
baker heb gehad, Baker Zandbrink, die alleen voorname diensten aannam,
maar mijn moeder grootendeels uit vriendschap hielp; dat mijn tante
Hendrika zoo dol op me was, dat ze altijd met me uit wou, en ik dan op
haar arm zat te springen, en dat ze dan trotsch op me was, omdat de
menschen me zoo'n mooi kind vonden; en dat ik mijn moeder driemaal een
doodschrik op 't lijf heb gejaagd, door eenmaal van een hooge trap te
vallen, een ander maal een erwt hoog in mijn neus te werken, en een
derden keer een haaknaald in mijn keel te steken, zoodat niemand het
geweerhaakte ding er uit kon halen, dan alleen de dokter, naar wien
mijn moeder in haar angst met mij heen vluchtte. 'k Heb een flauwe
herinnering, dat ik ook nog eens uit een fleschje terpentijn heb
gedronken, maar dat weet ik niet precies meer.

Natuurlijk vertel ik deze dingen niet, omdat ze ook maar eenigermate
belangrijk zouden zijn, maar alleen om te doen uitkomen, welke
mededeelingen in mijn geheugen zijn gebleven. Duizend andere dingen
heeft mijn moeder me zeker ook verteld, die ik nu totaal vergeten ben.
En terwijl ik de namen van allerlei dingen en menschen, die ik later
in 't geheugen prentte, met moeite vasthield en vaak weer losliet,
is de naam van Baker Zandbrink, ofschoon nooit opzettelijk geleerd
en gerepeteerd, ofschoon zeker in meer dan veertig jaren niet bewust
geworden, mij steeds in alle stilte blijven vergezellen. Jammer, dat
men in zulke namen niet geëxamineerd wordt: daar gebruikt de beschaving
andere namen voor, die niet zoo dicht bij het kind liggen.

       *       *       *       *       *

Mijn persoonlijke herinneringen gaan terug tot mijn derde of vierde
jaar, tot mijn bewaarschool-periode. Ik ben achtereenvolgens op twee
bewaarscholen geweest, waarvan ik mij enkele hoofdzaken nog goed kan
voorstellen.

We woonden toen te Amsterdam in een kruidenierswinkel. Het
hooge huis stond op den hoek van de Eglantiersgracht en de derde
Eglantiersdwarsstraat. Van dat huis en de omgeving, van de geheele
buurt weet ik nog bijna alles. Maar we hebben er ook zes à acht jaar
gewoond, dus kan ik niet nagaan, uit welken leeftijd die beelden
dagteekenen. De bewaarschool, althans de eerste, heb ik alleen in mijn
derde of vierde jaar gezien, later niet meer, en ik weet nog precies,
dat er binnen een, naar mijn meening, _groote_ ruimte was, waar heel
veel kinderen zaten--van de banken weet ik niets meer af--en dat aan
't eind van die ruimte een houten trapje naar een verhooging voerde,
waarop, onder 't koffiedrinken, de juffrouw plaats nam aan een tafeltje.
Ik heb nu nog den indruk, dat die juffrouw van haar hooge zitplaats ons
heele rijk overzag en we dus niets ongerechtigs konden doen.

Van 't leeren weet ik niets meer, noch van vertellingen, noch van
versjes. Mijn geheele leven in die school wordt vertegenwoordigd door
maar één beeld: het koffieuurtje. De kinderen zitten omlaag, de juffrouw
omhoog. Eer we beginnen te eten, roepen alle kinderen in dreuntoon:
»Smakelijk eten, juffrouw Mina!" en de juffrouw antwoordt uit haar
hoogte met vriendelijke bewaarschooljuffrouwstem, wat hoog van klank en
zeer te-gemoet-tredend van toon: »Smakelijk eten, kindertjes!" Na afloop
van het boterham-eten zeggen de kinderen: »Welvolkomen, juffrouw Mina!"
Waarschijnlijk: »Wel bekome 't u, juffrouw Mina!" Maar in mijn ooren
hoor ik nog thans het zeurend gezang van het heele kinderkoor:
»Welvolkomen, juffrouw Mina!" En daarop weer de hooge, inborend
welwillende stem van de juffrouw: »Welvolkomen, kindertjes!"

Er is zeker wel gebeden en gedankt in de bewaarschool, ook
gezongen, maar ik weet er niets meer van. En ik vermoed, dat ik die
koffietafel-beleefdheden alleen onthouden heb, doordat mijn oudere
broers er mij thuis vaak mee plaagden. Die riepen telkens op zeurenden
kindertoon en dan weer met piepende juffrouwen-stem door 't huis
spottend na, wat daar in de bewaarschool zoo goed bedoeld en ernstig
uitgevoerd werd. En zoo zijn zeker de fatsoenlijke manieren, die
juffrouw Mina er bij ons inbracht, niet bewaard gebleven door haar
welmeenenden ernst, maar door de onbarmhartige vroolijkheid van een paar
ongevoelige spotters. Ik herinner me nog goed, dat die bespotting mij
hinderde en wat pijn deed. De zaak was voor mij iets ernstigs, misschien
alleen door den plechtigen dreun, maar toch, ze was met een ernstige
stemming door mijn kindergemoed verweven, en ik voelde het als pijn,
wanneer in dat weefsel gescheurd werd.

Den weg naar deze bewaarschool zie ik nog voor me. Eerst uit de
huiskamer een trapje af naar den winkel. Dan den winkel door. Over de
platte blauwe stoep. Nu op straat. Aanstonds de hooge brug over, die--we
woonden immers op een hoekhuis--bijna vlak voor 't huis lag. En dan
rechtsaf, de »gracht" op, dat is eigenlijk de kade langs de gracht. Bij
't woord gracht dachten wij nooit aan 't gegraven water, maar altijd aan
de beide wegen ter weerszijden er van. Iemand woonde in onze taal nooit
»aan", maar op de gracht. De bewaarschool lag dus aan de overzijde van
de gracht, rechts van de brug. Ik zie die »kleine steentjes" nog, het
voetpad van klinkers, waarop we altijd liepen, vlak langs de stoepen der
huizen. De »groote steenen", de keien, lagen daarnaast, op den rijweg.
Wanneer we naar school gingen, kregen we altijd de waarschuwing mee: »Op
de kleine steentjes loopen, hoor!" en dan liepen we, dikwijls hand aan
hand, op de kleine steentjes naar school, nadat mijn oudste zuster ons
eerst de brug over had gebracht.

Om in school te komen, moesten we van de gracht af eerst een poortje
en een met klinkers bestrate gang door. Hoe we uit die gang in 't
schoollokaal kwamen, weet ik niet meer. Ik zie alleen de gang, en dan,
zonder tusschenschakels, de schoolruimte met de hooge tribune voor
Juffrouw Mina, deftiger genoemd: Mejuffrouw Gottman. Ook háár naam heeft
in mijn geheugen een onvervreemdbare plaats.

Die weg naar school is voor mij éénmaal een kruisweg geweest. Niet door
de school, want van die school herinner ik me niets onaangenaams.
Maar....

Vóór mijn zesde jaar leed ik eenigen tijd aan bedwateren. Er zijn ook
thans nog kinderen, die daaraan lijden. Daarom wil ik nauwkeurig mijn
herinneringen betreffende die »ziekte" vertellen. Wellicht helpt het
hen.

Ik geloof niet, dat mijn ouders, broers en zusters het toen voor een
ziekte of een zwakte aanzagen. Sterk heb ik nog den indruk, dat men
het mij als iets schandelijks verweet. Nog hoor ik me boos toevoegen:
»Leelijke pis-in-bed." En daarbij voelde ik mij zoo hulpeloos schuldig.

Men scheen te denken, dat ik uit luiheid maar in bed bleef liggen. Als
ik maar niet zoo lui was, zou ik wel opstaan. Heel zeker weet ik echter,
dat het niet zoo was. En dat weet ik zoo bizonder zeker door een droom,
dien ik nooit vergeten ben.

Op de bewaarschool bij Juffrouw Mina was er voor de kleine jongetjes
geen urinoir. Die moesten maar, op een binnenplaatsje, in een vierkant
steenen putje wateren, dat waarschijnlijk in een riool uitliep. Nu
droomde ik op een keer, dat ik bij dat steenen putje stond, maar er
lag een groen geverfd houten deksel op. Ik moest toch zoo erg, maar ik
durfde niet, om dat mooie, groene deksel. Maar ik kon het niet meer
tegenhouden, en toen het eenmaal gebeurd was, werd ik met een schrik
wakker. Een oogenblik was ik wanhopig en toen kroop ik diep weg onder
de dekens, om me te verstoppen tegen de schande die straks weer zou
losbreken.

Uit dit tijdperk heb ik herinneringen van diepgaande smart. Het maakte
mij schuw en angstig. Er was geen vertrouwelijkheid tusschen de anderen
en mij. Ik voelde mij een eenling, maar niet een prinsje, verdwaald
onder menschen van de straat. Eer zoo iets als een ziek hondje, dat
overal wegkruipt en dan nog uit de veilige hoekjes wordt weggeschopt.
Nog zie ik dat kleine jongetje 's morgens in zijn nat hemdje rondloopen
en hoor ik den grauw van deze of gene: »Ga weg, stinkende pis-in-bed."

Nu moet men niet denken, dat mijn gezinsleden zoo harteloos waren. Wel
het tegendeel. Ik had mijn moeder héél lief en heb haar verafgood. En
mijn vader was ook een beste man. Over de jongere gezinsleden viel ook
niet te klagen, maar een pis-in-bed was nu eenmaal een pis-in-bed, en
die was een ellende, vooreerst voor het broertje, dat met hem in één bed
moest slapen, dan voor de zuster, die elken dag de bedden moest afhalen
en opmaken, en eindelijk voor moeder, die uit een leege linnenkast maar
altijd schoone lakens moest krijgen. Hoe moest men dat kwaad bestrijden?
Door schelden en slaan. Men wist niet beter. En zoo ging ik gebukt onder
schande en angst voor klappen.

Deze middelen hielpen echter niet. Wel hielp het, wanneer men mij elken
avond, eer de ouderen naar bed gingen, even wakker maakte en er uit
haalde. Dat gebeurde vaak weken achter elkaar. Dan kwam mijn oudste
zuster, een heel lief meisje, en nam mij op. Slaapdronken zette zij mij
neer. En dan stak ze haar vinger in de hoogte en zei: »Goed luisteren,
of we iets hooren." Hoorden we dan wat, dan waren we allebei gelukkig,
zij en ik. Dan keek ik nog eens de kamer rond, zag het nachtlichtje
flikkeren--een waspitje op patentolie in een gewoon drinkglas--en voelde
me zoo gelukkig, zoo stil gelukkig. En wanneer ze me dan weer in bed lei
en lekker toestopte, sliep ik dadelijk, rustig in volkomen veiligheid.

Of men--'t was een druk gezin: een winkel, vijf kinderen, en nog twee
jongens in huis--of men deze doeltreffende maatregelen dan maar weer
naliet, of dat ze op den duur toch niet hielpen, ik weet het niet, maar
op zekeren dag werd er tot iets verschrikkelijks besloten. Schelden
had niet geholpen, klappen ook niet, dan moest ik maar hebben wat er
bijstond. Op een stuk papier werd met groote letters geschreven: Jan Pis
in bed. Dat papier werd op mijn rug gespeld. En zoo werd ik door mijn
oudste zuster naar de bewaarschool van Juffrouw Mina gebracht. Toen is
deze weg mij een kruisweg geworden.

O, ik kan het niet vergeten, ik heb het nooit kunnen vergeten, die
wanhopige smart, die machtelooze wanhoop. Ik _wilde_ het papier niet
op mijn rug hebben, ik _wilde_ niet. Ik worstelde tegen, huilde,
trapte, maar 't gaf niet. Eenige volwassenen zijn met elkaar sterker
dan een bewaarschoolkind, en het moest. Schreeuwende werd ik den winkel
uitgesleept, de blauwe stoep over, de straat op. Zoodra ik op de
straat was, ging ik loopen. Ik schaamde me voor het publiek, kon geen
straatscène maken. Daarvoor was ik te trotsch. De menschen hadden er
niets mee te maken. Maar ik liep als een kleine gebrokene. Iedereen kon
zien, kon lezen, wat er op mijn rug gespeld was, en ik schoof schuin
voor mijn zuster om een bedekking te hebben.

Die eene schoolgang is voor altijd in mijn geheugen gebeten. Van
alle gangen naar school zie ik alleen deze. De gracht was als een
eindeloosheid. En ik schreide maar, schreide hevig, maar stil. Ik was
radeloos. Gelukkig kwam eindelijk het poortje, waardoor ik met mijn
schande weg kon sluipen van de openbare straat. Doch nu kwam een nieuwe
angst. Nu zou de juffrouw het zien, en al de kinderen. En ik smeekte
mijn zuster, nu toch asjeblieft het papier van mijn rug te nemen.

Ze was zoo barmhartig. Dat gaf lucht. Schande drukt zoo zwaar. Ook al,
ja misschien bovenal op een kind.

Ik heb een idee, dat ik dien heelen dag stil ben geweest. Maar misschien
is het ook niet zoo. Ik weet het niet. Kinderen vergeten zoo gauw, zegt
men. Ik heb echter meermalen kinderen uren en zelfs dagen lang stil
gezien onder een veel geringere emotie. En die eene gang naar school was
voor mij, bijna letterlijk, een breken van mijn hart.

Het bedwateren is overgegaan. Hoe, dat weet ik niet meer. Maar zeker wel
vóór mijn zesde jaar. Of het door die heftige emotie geweest is? Ik weet
het niet, ik weet het niet. Maar dit weet ik wel: er is door dit middel
meer in me vernield, dan hersteld.

       *       *       *       *       *

Natuurlijk--dat zag ik later in--was die heele openbare vernedering
maar een komedie. Er was geen papier op mijn rug gespeld, al had ik het
papier ook gezien en het opspelden gevoeld. Men had mij maar bang willen
maken, met goede bedoelingen, zeker, maar met slechte gevolgen. Zulk een
bangmakerij is bij velen nog een opvoedingsmiddel, een middel dat, waar
't oude kwalen genezen moet, nieuwe veroorzaakt.

Tot mijn kindergebreken schijnt ook te hebben behoord, dat ik weleens
in den spiegel keek. Om me hiervan terug te schrikken werd me wijs
gemaakt, dat in den spiegel Haantje Pik woonde. En als ik dan in den
spiegel keek, zou Haantje Pik eensklaps te voorschijn komen en me de
oogen uitpikken.

Ik geloofde dat niet. Maar eens op een keer zette men mij op een stoel
voor den spiegel, om te zien dat het waar was. Het was avond en ik zou
naar bed gaan. Mijn hanssopje had ik aan, en mijn slaapmutsje op. De
mannen en jongens, ook al de kleintjes, droegen in dien tijd puntige
slaapmutsjes met een kwastje aan de punt, zoogenaamde »bakkertjes"; de
vrouwen en meisjes borgen des nachts hun haar in gehaakte nachtmutsjes.
Daar stond ik dus, jongetje van zeker niet ouder dan vier of vijf jaar,
in mijn wit hanssopje en gebreid bakkertje op den stoel, en keek vol
verwachting in den spiegel.

Plotseling zag ik daar een hand boven mijn hoofd, die de punt van mijn
slaapmutsje beet pakte en dit met een ruk van mijn hoofd trok. Dat deed
Haantje Pik. Ik bestierf het bijna van schrik, waggelde op mijn stoel,
en werd zeker doodelijk wit. Als een der ouderen me niet aanstonds
gegrepen had, zou ik stellig tegen den grond zijn geslagen. Nu werd ik
gerustgesteld, dat iemand achter me had gestaan en de muts had gegrepen,
dat het maar een aardigheidje geweest was. Maar de schrik zat er in en
langen tijd ontweek ik angstig den spiegel.

Erger was het, als zulke schrikaanjagingen en bangmakerijen niet
geschiedden met een opvoedkundige bedoeling, maar louter tot vermaak
voor de ouderen. Men maakte me vaak bang door angstig te roepen: »Jan,
kijk eens achter je!" Dan schrok ik hevig, of er een spook achter me
was, dat me meteen aan zou grijpen, en ik vloog hard weg, naar moeder,
of naar bed. Meest was dit een pleziertje voor 's avonds, als ik in mijn
nachtkleeren goênacht had gezegd. Dan riep een der oudere jongens: »Jan,
kijk eens achter je!" en ik holde naar bed. Ik hoorde luid gelach, ook
booze woorden van moeder, omdat ze een klein kind zoo plaagden, maar was
pas rustig, als ik mij diep onder de dekens verstopt had.

Hoe deze angsten in mijn gemoed hebben doorgewerkt, kan wel blijken uit
het feit, dat ik later, zelfs nog toen ik ongeveer 20 jaar oud was, 's
avonds op een eenzamen weg naar huis keerend, soms plotseling achter me
keek, of me iemand op de hielen zat, en ook wel eens een enkel maal niet
durfde omkijken, maar gejaagd naar huis liep, terwijl het koude zweet me
uitbrak. En toen was ik twintig.

Dat had de onschuldige plagerij van een paar groote jongens gedaan,
die natuurlijk absoluut geen idee hadden van hetgeen hun pret in het
kindergemoed uitwerkte.

Men zal begrijpen, dat ik, ouder geworden, nooit kleine kinderen heb
kunnen plagen of bangmaken, en deze liefhebberij van volwassenen altijd
met ernst en beslistheid bestreden heb. Hier lag een smartelijke
ervaring achter, en meer dan een.

Een der heilzaamste gevolgen van zulke ervaringen is, dat we anderen
leeren ontzien. Zoo kunnen we nog wel eens dankbaar zijn voor het leed,
dat ons anderen leert begrijpen, sparen, helpen, ook redden.

       *       *       *       *       *

De bewaarschool van Juffrouw Mina verliet ik, om voor mij onbekende en
ook totaal onverschillige redenen, en ik ging nu naar de school van
Juffrouw S., een huis of tien van ons af op dezelfde gracht. Er was een
oude moeder en twee dochters, Juffrouw Fietje, de oudste, en Juffrouw
Doortje, die een rond, kleurig gezicht had en wat scheel zag. Zij
was een goedaardig mensch, maar haar oudere zuster was erg bijdehand.
Sommige jongetjes spraken van »Schele Door", »Valsche Fie" en »Ouwe Na".
Maar dat vond ik te oneerbiedig. Ik zag veel te hoog tegen ze op.

De bejaarde moeder had grijs haar, dat zij steeds, aan weerszijden der
scheiding plat weggestreken, onder een wit mutsje verborg. Juffrouw
Fietje was donker van oogen en haar, en geel van tint. Juffrouw Doortje
had bij haar ronde, blozende wangen, schele blauwe oogen. Als ze ons
aankeek, hield ze altijd het hoofd een beetje schuin. Ik dacht, omdat
ze ons anders niet zien kon, zooals een duif zijn kopje scheef draait,
om u te kunnen bekijken. Ze was lief. Misschien wat te onnoozel voor
de zaak, maar ik voelde haar simpele goedheid, en die voel ik nu nog.
Hartmemorie.

Het is wel opmerkelijk, dat ik van Juffrouw Mina heelemaal geen
voorstelling bewaard heb en van de dames S. wel. Maar vooreerst was ik
nu iets ouder, maar dan ook is de konnektie langer aangehouden dan tot
mijn afscheid van de school, zooals later blijken zal.

Van haar schoollokaal herinner ik mij zeer wel, dat het een rechthoekige
ruimte was. De rijen banken, lange zitbanken, enkele met schrijftafels,
stonden evenwijdig met de lange rechthoekszijden. Aan den voorwand
hingen de negen leestafels van Prinsen. Er was maar één raam, dat in een
der korte zijden, precies in den hoek, uitzicht gaf op muren en daken.
In den hoek der andere korte zijde was de deur, ongeveer aldus:

                  +----------------------------------+
                  |             voormuur             |
                  |deur                              |
                  |  --------------  --------------  |
                  |  --------------  --------------  |
                  |  --------------  --------------  |
                  |  --------------  --------------  |
                  |  --------------  --------------  |
                  |  --------------  --------------  |
                  |                              raam|
                  +----------------------------------+

Op deze bewaarschool heb ik lezen geleerd met de leestafels van Prinsen,
de methode van spa-aa, slee-ee, drie-ie, enz. Hoe? Dat weet ik niet
meer. Daar weet ik niets, niets meer van. Ik weet alleen, hoe prettig
ik het vond, naar een hoogere tafel te mogen overgaan, en hoe
ik--eerzuchtig of leergierig?--mijn best deed op iedere nieuwe tafel,
totdat ik ook die weer meester was. Toen ik thuis in den Bijbel kon
lezen, was ik trotsch en gelukkig.

Volgens sommige psychologen mogen kinderen niet voor hun negende jaar
leeren lezen. Misschien hebben ze gelijk. Maar ik vond dat spelletje
zoo prettig en te gelijk die kunst zoo gewichtig dat ik vóór mijn zesde
jaar van de eene leestafel naar de andere huppelde, zonder verdriet of
bizondere inspanning. Ik merk hierbij op, dat het me uitsluitend om het
plezier van het bemeesteren dier zwarte hieroglyphen te doen was, een
zelfde soort plezier als het oplossen van raadseltjes, het wegzoeken
(padvinden) in een geteekend doolhof, in 't algemeen: het ontsluieren
van onbekenden. Het lezen zelf toch boeide mij niet en heeft mij nooit
kunnen boeien. 't Was dus niet om 't verhaaltje, maar om 't bemeesteren
der kunst. Toen ik die meester was, las ik maar weinig. Ik denk, dat ik
daartoe te aktief was. Ik dééd liever iets.

Van de spelletjes herinner ik me alleen, dat we, als het boterham-eten
was afgeloopen--we bleven n.l. van 9-4 in dat lokaal opgehoopt--onder
de banken jagertje speelden. Ik zie me over de voetplanken kruipen
en in het woud van kinderbeentjes en bankpooten een wild dier narennen,
een tijger of een leeuw. Die dieren en die jagerij had ik stellig
opgedaan uit de platen van »De aarde en haar volken", waarop mijn vader
geabonneerd was. De jacht was heerlijk, en nu nog voel ik, dat ik er
heelemaal in leefde. Zelfs zoo zeer, dat ik nooit hoorde, hoe Juffrouw
Fietje op het rumoer binnenkwam om de jacht te stuiten, en haar pas
gewaar werd, als ze me onder de banken smerig en wel vandaan sleepte.

Bij juffrouw Fietje heb ik ook mijn eerste liefde leeren kennen en mijn
eerste bittere ontnuchtering.

Die liefde gold echter niet juffrouw Fietje, maar een mijner
mede-scholieren, Betje. Ik moet toen al het schrijven verstaan hebben,
ofschoon ik niet weet, hoe ik die kunst machtig ben geworden, maar ik
herinner me zeer wel een briefje, een vuil stukje papier, waarop ik met
potlood zoo iets geschreven had als: »liefe bedje mag ik je vrijjer
weese", en dat ik daarna over de banken heen met de kinderpost verzond.
Het antwoord luidde toestemmend, en dus was de zaak aanstonds in orde.
Hoe ik aan de neiging kwam, om me al zoo vroeg gelukkig te maken met
een liefde-band, weet ik evenmin, als wie me het voorbeeld van een
minnebrief had geleerd. Er zweven echter allerlei bakteriën in de lucht,
van kinkhoest evengoed als van vrijerij, en het eene kind is vatbaarder
dan het andere. Zeer wel weet ik echter, dat ik niet meer wenschte dan
een toestemmend antwoord, en van de heele geschiedenis _dit_ mijn geluk
was, dat ik nu met fierheid op straat kon loopen en tot mijn makkers
zeggen: »Betje is _mijn_ meisje." Die behoorde mij toe, en niemand kan
op haar eenig recht doen gelden. Zij was een stuk jongenseer.

Het is niet aan gebleven, maar toch was deze scheiding mijn
ontnuchtering niet. Deze kwam nu wél van Juffrouw Fietje, en nog wel op
haar verjaardag. Op een of andere wijze moet ik bespeurd hebben, dat de
kinderen de juffrouw bij deze gelegenheid vereerden met een geschenk.
Dat was voor mij een leelijk geval, want de centen vloeiden thuis niet
overvloedig, ik had al lang ondervonden, dat ik die niet gemakkelijk los
kreeg, en toch waren ze noodig voor een cadeau.

Nu was er in de Eglantiersdwarsstraat, vlak naast ons huis, een
galanteriewinkel. Daar woonde Juffrouw van Streelen, bij ons gevierd
wegens haar mooi voordragen van lange verzen. Ik herinner me uit
later jaren, dat ze nooit sprak over De Génestet, maar altijd over De
Genéstet, en dat zit me nu nog in den weg. Maar haar grootste bekoring
voor mij was de uitstalling van haar winkel en de buitengewone
vriendelijkheid jegens ook haar kleinste koopers. Die vriendelijkheid
was bijna lieftalligheid. Men kocht iets, en kreeg, behalve het
verlangde voorwerp, ook nog een heele massa bekoorlijkheid.

Al dagen achtereen had ik de uitstalling van Juffrouw van Streelen
doorvorscht, en daar eindelijk een beeldig klein vaasje ontdekt, met
bloemen op het buikje en gouden bochten langs den oorrand en het
gekartelde voetje. Een bééldig vaasje. En het kostte maar drie cent,
de prijs stond er bij. Ik kende toen blijkbaar de cijfers, anders had
ik dit nooit kunnen weten. Maar al was die prijs tamelijk laag, voor
mij vertegenwoordigde hij toch een kapitaal: drie cent was inderdaad
voor mijn kinderhandje een ongekende schat. Ik wist het geld evenwel
van mijn moeder los te bedelen, en eer ik naar het groote verjaarfeest
van Juffrouw Fietje ging, waar je den heelen morgen spelen mocht en
getrakteerd werd, kocht ik het beeldige vaasje en stapte er uiterst
gelukkig mee naar school, heel voorzichtig het in de hand houdend, dat
het toch vooral niet breken mocht, en onderwijl de roode rozen en de
groene blaadjes bewonderend op het ovale buikje.

Maar toen ik met mijn cadeau de steenen stoep was beklommen en een
portaaltje was doorgestapt tot dicht bij Juffrouw Fietje, toen schaamde
ik me plotseling. Daar stonden andere kinderen met groote pakken in de
hand, en daar blonken en schitterden mij reeds uitgepakte geschenken
tegen. Een verlakte theestoof! Een glimmende waterketel! Een kristallen
olie- en azijnstel! Wat een groote en prachtige stukken! Daarbij zonk
mijn vaasje heelemaal in 't niet. Al zijn schoone bekoorlijkheid had
het voor mij verloren. En met het schaamrood op de wangen--ik voel
het nog--overhandigde ik het schamel eerbewijs aan de jarige. Deze nam
het aan, bedankte, en zette het neer. Ik zie nog alles, álles. Maar
mijn geluk en fierheid smolten weg. En--niemand had me iets gezegd of
aangedaan, maar ik ging niet naar de feestzaal, doch liep het portaaltje
door, de trap af, en rende naar huis. Nóg drie centen, nóg zoo'n vaasje!
Mijn eer stond op het spel. Ik ging _niet_ naar het feest, als ik niet
eerst nog zoo'n vaasje kon aanbieden, om althans eenigermate in
evenwicht te komen met de theestoof en den waterketel.

Mijn moeder kon geen weerstand bieden aan mijn dwang. Ik liet haar
niet los. Weet men wel, wat geweldige gemoedsmachten daar soms achter
zitten, als de kinderen heeten te »dwingen"? En spoedig holde ik met
mijn afgeperste drie centen naar Juffrouw van Streelen, had nu geen tijd
om van haar lieftalligheid te genieten, en holde haar winkel uit, den
hoek om, de gracht, de stoep op, naar Juffrouw Fietje.

Die had me in de drukte van het ontvangen en uitpakken niet gemist.
Hijgend duwde ik haar het tweede kleinood in de hand en zag haar aan, of
het zoo nou niet goed was. En toen zei ze: »Had dat vod maar gehouden."
En ze zette het minachtend neer.

Dat was bijna zoo erg als het schandpapier op mijn rug. Ik voelde
een diepe krenking en verloor alle veerkracht uit mijn heele lijfje.
Beschaamd slenterde ik naar de feestzaal. Van de pret herinner ik me
absoluut niets meer. Ik weet ook niet, of ik pret heb gehad. Bij dien
ontzettenden neerslag staan mijn herinneringen stil.

Nu moet ik eerlijk zijn en zeggen, dat ik niet weet, of ik de woorden
van Juffrouw Fietje precies heb teruggegeven. Misschien heeft ze 't niet
zoo kras gezegd. Niet die heel harde _woorden_ gebruikt. Maar voor de
zaak sta ik in. Haar geringschatting was ongeveinsd. Die heb ik te
pijnlijk gevoeld. En dat gevoel is me onuitwischbaar bijgebleven.

Van dit oogenblik af heb ik een hekel aan gelegenheidscadeaux gehad. Ik
heb ze nooit kunnen ontvangen. En waar ik ze aanbieden moest, betaalde
ik liefst de dubbele waarde.



DE EERSTE LAGERE SCHOOL.


Geen flauwe notie heb ik er van, dat ik op zekeren dag niet meer naar de
bewaarschool, maar voor 't eerst naar de Groote School ben gegaan.

Toch moet dat eenmaal gebeurd zijn.

En in die Groote School moet ik me bekwaamd hebben in lezen en schrijven
en al de andere vakken der wet.

Ik weet er niets van.

En in die school moet ik vele klassen doorloopen hebben, examens en
verhoogingen meegemaakt, onderwijzers leeren kennen, zegenen of
verwenschen.

't Is alles weg.

Is het er wel ooit geweest?

Maar dat moet toch wel. Ik heb toch ruim vier, misschien zelfs vijf jaar
daar schoolgegaan, dag aan dag. Dat is toch geen kleinigheid. En ik moet
er toch al mijn eerste bekwaamheden hebben verworven. En met de meesters
hebben verkeerd.

Wonderlijk, dat ik nu uit de bijverschijnselen en uit de gevolgen
afleiden moet, dat ik van mijn zesde tot mijn tiende of elfde jaar het
schoolleven heb meegemaakt, maar dat ik het anders niet weten zou. En
zelfs niet gelooven als anderen 't mij bezwoeren.

Zoo is dat leven buiten mij omgegaan. De heele schoolperiode ligt als
een donker ledig achter me. Ze heeft me niets te zeggen.

Dat bewijst voor mij twee dingen. Dat _ik_ eigenlijk leefde buiten die
leerwereld. En dat _de school_ eigenlijk leefde buiten mij.

Mijn hart lag buiten de klas, buiten de leerboeken, buiten den
lesrooster. En het hart der school lag buiten de kinderziel.

Die twee zochten malkaar niet op. Het waren wildvreemden voor elkaar.

Slechts enkele dingen herinner ik me, maar die gelden niet het
onderwijs, waarvoor ik toch eigenlijk de school bezocht. En die dateeren
dan nog pas uit de hoogste klas en betreffen maar twee personen, een
meester, dien ik niet noemen wil, ofschoon ik zijn naam nog heel
goed weet, en meneer Kuyper, den bovenmeester, wiens naam ik nog
steeds zegenend gedenk, niet--men moet voorzichtig zijn--omdat hij de
bovenmeester was, maar omdat hij een mensch was, een zachtaardig mensch.

Meneer Kuyper zie ik als een teere figuur, een man van middelbare
groote, in 't zwart gekleed, een zijden petje op. Zijn gelaat was zacht,
bleek. Zijn oogen lichtblauw. Zijn gang opmerkzaam en rustig. Ik voelde
iets teers voor hem, of ik voor hem wilde vechten. Dat gevoel ging
geheel uit van zijn verschijning, want ik herinner mij niet, dat hij mij
ooit persoonlijk goed deed. Ik had geen reden, om bepaald hem voor iets
in 't bizonder dankbaar te zijn. Maar zijn heele wezen vervulde me met
teerheid en dankbaarheid.

Elken morgen bad hij. De school bestond uit drie groote lokalen, twee
naast elkaar, een ter zijde, aldus:
                              +-------+
                              |   |×  |
                              |   |   |
                              +-------+
                              |   |
                              |   |
                              +---+
Ze waren gescheiden door glazen schotten met schuiframen. Dan gingen
de schuiframen omhoog en zaten alle kinderen eerbiedig. Hij stond,
bij een der geopende ramen, achter een orgel met geel geverfde kast,
nam de pet van 't hoofd, en bad met zachte stem voor de heele school.
Er zweefde dan iets lieflijks over al die kinderhoofdjes. Er daalde
iets verkwikkends in al die kinderhartjes, iets als een heel zachte
voorjaarsregen. Ik herinner me geen enkel woord. Maar ik herinner me
stille ontroering. En ook een enkele traan van berouw, die daarna als
een goed voornemen mijn wang bevochtigde. Te snel verdampt.

Na het gebed zette de fijne figuur zich achter het orgel. We zagen
hem niet meer, doch hoorden hem zingen in orgeltoonen. Eerst een kort
voorspel, en dan volgde het godsdienstig lied, waarbij de heele school
meezong.

Dat waren heerlijke oogenblikken. Doch nu volgde niet een voortzetting
van dat gebed en gezang, nu volgde niet de uitwerking er van in het
praktische schoolleven, nu volgde niet--o, het is verschrikkelijk om
het te zeggen--de doorwerking van den afgesmeekten Heiligen Geest, de
werkdadige kracht van den afgebeden zegen Gods, nu volgde een stuk
afgrijselijke kinderellende.

Onze meester was, ik zeg niet streng of stipt of veeleischend, hij was
hard. En nog niet eens hard als staal of steen, want dan hadden er nog
vonken kunnen uitspringen, maar hard als een verdroogd stuk leer. Het is
geen toevalligheid, dat hij zijn horloge niet aan een metalen ketting of
een fijn zijden koord droeg, zooals krachtige of teere persoonlijkheden
gewoon zijn. Een man verraadt zijn ijdelheid en zijn gemoed in zijn
horlogeband, en de zijne bestond uit een dooreenvlechting van drie
smalle leeren riempjes, een kabeltje van leer, hard en droog en taai.
Vooral ook taai. Staal en steen kunnen niet alleen vonken schieten, ze
kunnen ook stukspringen. Ze wagen in den strijd hun eigen bestaan. Maar
hardheid, die tevens taai is.... het is de slavenzweep van Legree uit De
Negerhut. Alleen de liefde heeft het recht om taai te zijn.

Meester Leer--zoo zal ik hem maar noemen--was harteloos. In onze klas
zat een jongen, wiens vader een grutterzaak dreef en C. C. C. M. heette,
gelijk ieder op het naambordje lezen kon. Wanneer de kleine M. nu iets
misdreven had en daarom voor de klasse moest komen, greep meester Leer
hem bij het aardige kuifje, dat zoo hups zijn jongensschedel aanmeldde,
en schudde den kleinen kop op en neer, een soort schedelrammeling, onder
het knerpend gekraak van: »Zeg jij, C. C. C. C. C. C. C. C. C. C. C. C.
M., zal jij...." enz. Bij ieder C. werd de kleine kop gerammeld.

Wij, anderen, zaten dat met stillen haat aan te zien. O, hoe haatten
en vervloekten wij dien kerel, dien gemeenen kinderbeul. Als we maar
gekund hadden, we hadden hem tot modder getrapt. Maar daar stond hij,
onaantastbaar, in zijn macht als meester. En wij zaten, stom, strak, de
handjes gevouwen op den tafelrand, den rug rechtop, een doodstille klas,
machteloos overgeleverd aan een slavendrijver zonder hart of geweten.

Zoo werd het gebed verhoord.

Zoo daalde Gods afgebeden zegen in onze ontvankelijke kinderhartjes.

Eens op een keer vond hij zijn man. In de klasse zaten twee broertjes.
Een van de twee moest voor de klas komen, bij de landkaart, om daar wat
stippen aan te wijzen, waarover geen van ons zich een grein bekommerde.
De jongen wist ze niet, maakte althans fouten--hetgeen ik nu, uit de
verte, uit de gevolgen afleid--en kreeg daarvoor geweldige klappen om
zijn kop. Wij waren dat gewoon, zaten het wezenloos of met verbeten
woede aan te kijken, wachtten tot de hagelslag voorbij was, beefden al
tegen dat onze beurt aanbrak....

Maar daar plotseling hooren we een woesten schreeuw, als den kreet van
een wild dier. Een jongen vliegt achter uit de klas tusschen de banken
door, en onder het krijschen van onverstaanbare geluiden beukt hij op
den meester los. 't Is het oudere broertje van het gekastijde kind.

Ha, hoe genoten we bij deze uitbarsting van woede. We rezen uit de
banken op, vergaten wat de gevolgen konden wezen, en juichten van
instemming.

Razend van drift sloeg de jongen, waar hij den meester maar raken kon,
en rukte toen zijn broertje uit de klauwen van zijn kastijder.

Een oogenblik van doodsche stilte, toen hevige, snikkende
verwijtschreeuwen van den oudste, en toen....

Meer weet ik niet.

Of de jongen straf gekregen heeft, weggejaagd is, excuus heeft moeten
vragen, ik weet het niet. Al het andere is verdwenen. Maar levend is
gebleven dat eene moment van uitgebroken broederliefde, die eene
uitbarsting vóór de klasse. Mijn geest heeft het opgenomen als een
momentopname van een ontploffing. En levend is ook gebleven, het
grootsche gevoel van bewondering. Nu nog is het me, of ik toen getuige
ben geweest van iets zeldzaams in de menschenwereld: de zichzelf en
alles vergetende reddingsdrift. Een brandweerman, die in den vuurpoel
springt om een kind te redden. Die jongen was een held. Hij heeft ons
in één woeste daad.... opgevoed. Op-ge-voed.

Waarschijnlijk dacht de meester er anders over. En als die meester en
ik samen in een paedologische vereeniging zaten, zou hij allicht een
anderen karakteristiek van dien jongen geven dan ik.

       *       *       *       *       *

Geen wonder, dat we bij zoo'n meester dikwijls strafwerk kregen. Bij
hem heb ik geleerd, eenige honderden strafregels met drie griftjes
tegelijk te schrijven. We waren er heel handig in, die drie griftjes
onder elkaar, amphitheatersgewijze, vast te houden, en dan er mee over
de lei te vliegen. Die handigheid hadden we dan toch maar aan meester
Leer te danken, en daarom zeggen sommigen, dat je het de kinderen niet
te gemakkelijk moet maken. Verdruk ze maar, opdat ze te beter tegen de
verdrukking ingroeien. 't Is ook een opvatting, en die groei tegen de
verdrukking in, ja, dat was waarheid. We groeiden o. a. ook heel sterk
in list en bedriegerij.

Een der straffen was schoolblijven, en daarbij dan maar doodstil zitten.
Een uur of langer stilzitten, de handen gevouwen aan den tafelrand, de
oogen strak naar boven, onbewegelijk, daar de geringste beweging
gestraft werd met een kwartier of een halfuur langer.

Ik denk, dat ik iederen dag heb moeten schoolblijven, want ik herinner
me telkens terugkeerende standjes over te laat thuiskomen. Maar dat kon
ook door andere oorzaken gekomen zijn, want de weg van school naar huis
was voor vermoeide, overprikkelde jongens vol verleidingen.

Natuurlijk wendden we allerlei pogingen aan, om van dat schoolblijven
verlost te worden, »weg te spatten" gelijk we dat noemden. Wanneer
de meester maar even in een ander lokaal was, renden wij met
bliksemsnelheid naar de deur, en vlogen, het portaal door, naar buiten.
Wee echter, als de buitendeur op slot bleek. Dan stond je daar eenige
oogenblikken in razende wanhoop. Niet omdat hij je dan weer bij je
kladden kon krijgen, want den volgenden schooltijd had hij je toch weer
in zijn macht en zou je natuurlijk dat wegspatten wel inpeperen, dat
was het minste, maar omdat je hem nu aanstonds voor je zou zien met
zijn duivelsche grijns van voldoening; omdat je zijn sarrende stem zou
hooren, dat je dat nu eens lekkertjes niet gelukt was, zijn stem vol
nijdigen kinderhaat. Wanhoop, omdat hij je met listigheid in de val
had laten loopen en daar straks demonisch van zou genieten.

Maar eenmaal ben ik hem toch te slim af geweest. Weer zat ik lang,
heel lang na te blijven, terwijl buiten de zon zoo heerlijk scheen.
Toen verzon ik, dat ik »naar achteren" moest. Neen, het mocht niet.
Het werd echter zoo erg, dat ik den vinger aanhoudend opstak en daarbij
in de bank zat te zwaaien als een dreigende onweersbui. Mocht ik dan
niet--'t leek wel, of mijn heele houding dit wilde zeggen--dan kwam
de verantwoording voor den meester, als ik ten slotte den vloer
verontreinigde. Die verantwoording durfde hij zeker niet op zich te
laden, ik kreeg tenminste verlof. Maar de knarsstem gromde me toe:
»Geef eerst je pet hier."

Ik bracht de pet, innerlijk genietend van zijn onnoozelheid, alsof ik me
door een pet zou laten weerhouden. Die pet kon stikken, en hij er bij.
En nu naar achteren. Doch nauwelijks was ik daar, of ik klom omhoog,
wrong mij door een raampje, liet me vallen, en stond op een terrein,
waarschijnlijk de speelplaats, waarvan ik me echter niet herinner dat er
ooit gespeeld werd. Nu aanstonds naar de houten schutting. Een sprong,
de handen om den rand, het lijf opgetrokken, rechterbeen er over, nu de
romp, het linkerbeen, hangen, loslaten, en daar was ik op een houtwerf
naast de school. Gauw naar voren, het hek door, en ik stond blootshoofds
op de Lindengracht. Zonder pet, maar vrij. Vrij! en ik holde naar
huis. Om de gevolgen bekommerde ik me voor 't oogenblik niet. Het
was met den meester toch altijd een strijd op leven en dood, en
ieder uurtje gestolen vrijheid was winst. Wat zullen mijn kameraden,
medeschoolblijvers hebben opgezien, toen ik niet terugkwam. En wat
zal de meester met lieflijkheid mijn pet hebben gekoesterd.

Het lijkt me, nu ik dit schrijf meer dan veertig jaar later, het lijkt
me, of ik alles lieg. Is het mogelijk een fantasie? Heb ik in mijn
jongensjaren--kinderen hebben zoo'n levendige verbeelding--dat heele
verhaal misschien bedacht, en het als een heldenfeit zoo vaak aan mijn
makkers verteld, dat ik het eindelijk zelf geloofde? Maar neen, dat kan
toch niet. Mijn heele leven heb ik het als zuivere jeugdherinnering
meegedragen. Zou ik me dan zóó vergist hebben? Doch wie bewijst, dat ik
waarheid zeg. Neen, ik bedoel niet, wie bewijst het aan een rechtvaardig
oordeelende rechtbank, maar wie bewijst het aan mij persoonlijk, die het
ervaren meen te hebben en nu twijfel aan mijn eigen ervaringen. Ik wou,
dat een oud-schoolkameraad dit las en, plotseling het verleden er in
herleefd ziende, overtuigd uitriep: »Juist zoo, zoo is het gebeurd."
Dan had ik, door een vreemde, gewisheid van mijn daden. Nu moet ik maar
gelooven in mijn herinneringen. 't Is toch vreemd, dat men zijn eigen
verleden, zijn toch zelf doorleefd verleden, niet kan bezitten zonder
geloof. En dan bezit men het nog maar in het licht van zijn toenmalige
zelfverblinding.

Maar ik denk toch wel, dat die klauterpartij zonder pet werkelijkheid
is geweest. Ik zie ze zoo levendig voor me, ik zie zoo precies den weg,
dien ik daarbij gegaan ben, en ik verbeeld me nog eenige populieren te
zien, die op de speelplaats langs den blinden gevel van het daarachter
gelegen huis stonden.

En dan ook, de feiten passen zoo geheel in het kader van dit
schoolleven. Van Geschiedenis, Aardrijkskunde, Rekenen, Taal, Lezen en
Schrijven herinner ik me absoluut niets meer. Doch de hoofdmomenten uit
_den schoolstrijd_--een véél ernstiger en gewichtiger en langduriger
worsteling dan »de" Schoolstrijd--spreken nog luid in me, met beeld en
stemming. Ik zie alles nog voor me, en mijn hart klopt heftiger bij de
herinnering.

       *       *       *       *       *

Het spreekt vanzelf dat we niet alleen het nablijven ontvluchtten, maar
ook aan de kwelling van de school zelf trachtten te ontkomen. Daartoe
waren maar twee middelen: ziekte voorwenden en bommelen, spijbelen,
stukjesdraaien of hoe dit genot meer heeten mocht.

Het voorwenden van ziekte had het ontstaan gegeven aan een eigen woord.
»Je bent schoolziek," zei mijn vader, als we dreinden om thuis te
blijven vanwege die toch zoo erge hoofdpijn. En de man had gelijk,
want als hij bezweek voor ons smeeken, was binnen een halfuur de
erge hoofdpijn gezakt en zaten we, zoo ongeveer om halftien in den
voormiddag, een beetje te spelen, of drentelden door 't huis, door den
winkel, als 't kon de straat op. Het was niet in mijn nadeel, dat ik
nogal wit zag en teer was van gestel. Daardoor kon ik dikwijls hoofdpijn
hebben, die haar crisis had onder 't ontbijt. Maar nooit vond ik mijn
ouders onbarmhartiger, dan wanneer ze geen medelijden met me toonden en
zelfs aan mijn hoofdpijn geen geloof sloegen. »Ga jij maar naar school,
hoor! 't Is schoolziekte." Diep neerslachtig en met slenterende beenen
sleepte ik me naar school. Dan droop er een dreinende motregen in mijn
kindergemoed.

Zulke beschuldigingen en mistroostigheden mogen wel veroorzaakt hebben,
dat ik mijn heil zocht in het stukjesdraaien. Als je niet naar school
_wilt_, en niet thuisblijven _moogt_, dan schiet er ten slotte niets
over, dan dat je op den weg tusschen huis en school blijft omdolen. Waar
zou je anders heen? En dan neem je dien weg wat ruim, omdat het zoo
vervelend is in dezelfde straten maar steeds heen en weer te trekken,
en je daar ook gezien en aldus verraden kon worden. Dan loop je rond,
tot de huisdeur zich weer voor je openen wil, dat is zoo ongeveer een
kwartier na het eindigen van den schooltijd.

Ik heb mijn toevlucht ook tot dat redmiddel moeten nemen, en dank
daaraan drie der allerheerlijkste weken uit mijn schoolleven. We noemden
ze later de bommelweken, en nu nog is dat onwelluidende woord voor mij
synoniem met oase, paradijs, vrijheid, en al zulke vertegenwoordigers
van iets zonnigs en lieflijks te midden van de grijze ellende.

Elken morgen gingen we op den gewonen tijd de deur uit, maar sloegen
bij een bepaald punt linksom in plaats van rechtsom. 't Scheelde maar
een kleinigheid, maar 't werd een reusachtig verschil. Rechtsom trokken
we naar school, naar den gehaten plicht, linksom naar buiten, naar de
begeerde zonde. Waarom had men de plichtsvervulling ons dan ook zoo
hatelijk gemaakt? In iederen arbeid steekt genot, in den schoolarbeid
zelfs een heel groot genot voor bijna alle kinderen. Maar men verbittert
er het lekkerste brood, vergalt er de zoetste melk. En zoo maakt men de
kinderen het eten en drinken onmogelijk, hoe graag ze het van nature ook
doen.

We waren met ons vieren, mijn broer en ik, en dan nog twee klasgenooten,
Willem en nog een ander. Willem had een eigenaardige bron van inkomsten.
Zijn vader was bode en aanspreker. Iedere week moest Willem voor hem de
klanten rond, om de kontributie voor een begrafenisfonds op te halen,
kleine bedragen, maar die door verscheiden niet geregeld betaald werden
en daardoor tot vrij groote sommen opliepen. Wanneer Willem nu wat geld
wou hebben, ging hij naar de achterstalligen en maakte daar een standje.
»Kompliment van vader, en of er nu eindelijk eens betaald werd. 't Was
een schande, zooals ze hem iederen keer voor gek lieten loopen, en als
er nu niet betaald werd, zouden ze andere maatregelen moeten nemen."
Willem schreeuwde zijn boodschap op een luiden brutalen toon, zoodat
de buren het even goed konden hooren als de betrokkenen. Dit had
ten gevolge, dat de schuldige vrouwtjes hem gauw in de kamer riepen,
daar paaiden met mooie beloften, en hem persoonlijk vijf cent of een
dubbeltje toestaken, om hem tot meegaandheid te stemmen. Sommigen van
haar waren blijkbaar zoo bang voor de nieuwsgierigheid der buren, dat ze
Willem reeds te gemoet kwamen eer hij zich nog had aangemeld, en zijn
onbarmhartige jongensstem bij voorbaat met een dubbeltje omkochten.

Er was voor mij in deze geheele ophaalderij iets geheimzinnigs. Ofschoon
ik precies wist, hoe de vork in den steel zat, en bij iederen klant met
nieuwsgierigheid vroeg, »hoeveel hij van dat wijf weer had losgekregen,"
besefte ik toch heel wel, dat die vraag met die ruwe woorden maar
grootdoenerij was, en we eigenlijk bij ieder geval meespeelden in een
droevige tragedie van armoede, zorg, schaamte, afzetterij. Ik gevoelde,
dat we iets heel gemeens deden, en juichte toch bij iedere vermeerdering
van ons schandkapitaaltje. Willem ging, zonder eenig mededoogen, zijn
bedachte boodschappen doen, en wij wachtten op een afstand de gevolgen,
springend van vroolijk verlangen en tegelijk innerlijk huiverend van
schuldgevoel. Dit laatste was de stem van het geweten. Dat wist ik toen
reeds heel goed. Maar ik wist die stem ook onder schijnbare
onbezorgdheid te verzwakken.

Van het geld kochten we eerst een grooten zak krenten, die voor
pruimtabak moesten dienen. We verdeelden ze onder elkaar en hadden
dan elk voor zich een afleiding en hartversterking. Telkens namen we
een handje krenten, wierpen die in onzen mond, verborgen ze achter de
kiezen, en hielden ze daar gezellig opgehoopt. Ik voel zeer goed, wat
zoo'n tabakspruim voor een werkman beteekent. Het is niet de lekkernij,
die hem bekoort, maar de gezelligheid. Zoo'n handjevol tabak, steeds op
dezelfde plaats bewaard en bewerkt, is voor hem een soort kameraad, een
vertrouwelijk vriend, met wien hij heel eigen is. Hij voelt zich niet
meer eenzaam en verlaten, niet meer unheimisch, als hij dezen gezel
op zijn vaste plaatsje meedraagt. Zooals meisjes een pop behoeven, om
een leegte aan te vullen, jongens een stok moeten dragen, om niet zoo
alleen te zijn, vele volwassenen een kat in de kamer of een hond op de
wandeling moeten hebben, om het gevoel van verlatenheid te breken, zoo
heeft de stugge werker op het veld of achter de heistelling in zijn
tabakspruim een stuk gezelligheid in zijn eentonig leven. Een soldaat
op post is met dezen vriend niet meer eenzaam in het nachtelijk uur.
Als wij een verre boodschap moesten doen, vooral 's avonds, namen we
een hard stukje kaaskorst in den mond, en kauwden en knauwden dat, niet
om het op te eten, maar om van zijn nabijheid te genieten. Misschien
hebben de psychologen voor deze gehechtheid aan de tabakspruim een veel
betere verklaring, zoodra ze experimenten genomen hebben met heiers mét
en zónder pruim, wellicht komt het dan alles neer op prikkeling van
bepaalde zenuwen en overheersching van bepaalde bewustzijnstoestanden,
maar ik, die alleen eigen ervaring raadplegen kan, te dom voor
experimenten en te lui voor statistieken, voel die gehechtheid alleen
als een gemoedsverschijnsel. Een afleiding, zegt het volk. Juist, een
afleiding van zijn enkelheid. Een afleiding, die Adam zelfs in het
Paradijs noodig had, toen hij, te midden der onbeperktste weelde, zich
toch eenzaam voelde, en Eva kreeg. Als een tabakspruim? Lieve menschen,
ik wou, dat men alle aesthetische gevoelens een oogenblik het zwijgen
kon opleggen. Eva was een wonderschoone verschijning--lees maar in
Vondels verzen--om wie de Engelen mensch zouden willen zijn. En een
tabakspruim--nu, ik wil de voorstelling niet verlevendigen. Maar die
tabak was ook eenmaal een frischgroene plant, en Eva zal ook eenmaal
verrotting zijn. We moeten over de grenzen van het heden heenzien,
dan ontwaren we meer gelijkheid, dan iemand ooit vermoedde. En--om te
besluiten--wellicht heeft menige Adam meer te danken aan zijn willige,
zich altijd schikkende tabak, aan dezen nooit eischenden vriend, dan aan
zijn Eva.

Wij, dit wilde ik slechts zeggen, bootsten met onze krentenpruimerij de
groote menschen na, maar _zouden dit nooit gedaan hebben, als in ons
niet dezelfde gemoedseigenschappen aanwezig waren als in die groote
menschen_. Ook in ons was die behoefte aan dat intieme verkeer, en te
sterker, bij een niet volkomen rustig geweten.

Voor het overige geld kochten we een reusachtigen vlieger en een heelen
hoop strengen touw. En hiermee trokken we naar het Vondelpark. In de
morgenuren was het daar nog al rustig. Je kon daar zoo lekker stil
rondscharrelen, zonder dat je ieder oogenblik gevaar liep, een kennis
tegen te komen. 't Was vrij ver uit de Jordaanbuurt en werkmenschen of
winkeliers, gelijk onze ouders waren, hadden in de week geen tijd om
overdag in het Vondelpark te wandelen, terwijl hun arbeid hen daar nooit
heen voerde. Daar kwam nog iets bij. Je had achter 't Vondelpark mooie
weilanden, om den vlieger op te laten, en in het park zelf dichte
boschjes, om er hem te verstoppen. We hadden al gauw een verstolen
hoekje gevonden, waar hij telkens met touw en al werd weggeborgen, als
wij naar huis moesten, en waar we hem ook weer trouw terugvonden, als
wij naar dit zalig oord terugkeerden.

Het spreekt vanzelf, dat we niet dag aan dag gingen vliegeren. Waarmee
we dan de andere dagen doorbrachten, weet ik niet. Alleen herinner ik
me, dat we ook vaak naar eenige landpaden gingen, buiten de Zaagpoort,
en daar speelden op de balken en de boomstammen, die in het slootwater
bij de houtzaagmolens lagen.

Dat was een van mijn heerlijkste genietingen. We trokken dan de schoenen
en kousen uit, stroopten de broek zoo hoog mogelijk op, en speelden
Bataviertje, waaruit ik nu alweer kan afleiden, dat ik op school van de
Batavieren geleerd had. Wij waren Batavieren, die op vlotten den Rijn
kwamen afdrijven. Daarbij liepen we op bloote voeten over de balken even
rustig, vlug en gemakkelijk als op het land. Het was verwonderlijk,
hoe vertrouwd we met onze vlotten waren. Terwijl we van balk op balk
stapten, doken deze, soms dunne stammen, vaak diep onder water, maar
daar bekommerden we ons in 't geheel niet om, integendeel, we vonden
't heerlijk. We waren thuis op onzen balkenvloer, we waren thuis in de
slooten. Om natte pootjes gaven we absoluut niet. Hoe meer het water
golfde en klotste en spatte, hoe liever 't ons was. De eenige voor wien
we eenige vrees koesterden, dat was de molenaar. En eigenlijk waren we
ook voor hem niet bang, we konden hem gauw genoeg ontvluchten. We waren
voor niemand bang. Maar de mogelijkheid bestond, dat we bij een
overhaaste vlucht onze kousen en schoenen op 't weiland moesten
achterlaten, en dan zou natuurlijk alles uitkomen.

Toch werd deze sloot ons onheil. Op zekeren dag ging een der jongens
gehurkt op een balk zitten. Een ander vond dat al te verleidelijk en gaf
een trap tegen den balk, waardoor nummer een achterover in het water
tuimelde. Dat was nu op zichzelf zoo erg niet, de sloot was niet zoo
diep, en met het water waren we vertrouwd. De drenkeling was dan ook
weer gauw aan land. Maar zoo kletsnat kon hij niet blijven rondloopen,
zich uitkleeden en zijn goed te drogen leggen was te veel gewaagd met
het oog op den molenaar. Die kon van onzen nood wel eens misbruik hebben
gemaakt, door den jongen spiernaakt den weg op te jagen. Daarom deden
we, wat we in zulke gevallen altijd deden, we gingen op een draf naar de
gasfabriek, den natten kameraad, die in zijn zware, plakkende, druipende
kleeren niet zoo hard loopen kon, tusschen twee flinke loopers in, hand
aan hand met hem voorthollend, de anderen er achter.

In de gasfabriek, aan de buitenzij der stad gelegen, waren de mannen
altijd welwillend. Ze vloekten er wel bij, maar dat hinderde niet. Hoe
harder ze je uitscholden, hoe meer je van ze gedaan kreeg. »Baas, magge
we d'r in, hij hèt in 't water gelege."--»Zoo, dondersche schooiers,
het jelui weer met je mieter in 't water gelege. Wil je wel gauw
opdondere."--»Och baas, hij is zoo nat, en dan krijgt ie van zijn
vader."--De baas keek naar den klappertandenden schooier en liet ons
binnen. »Vooruit dan maar, maar heb het hart in je lichaam, dat je 't me
weer flikkert."--»Dank u wel, baas!" en we holden naar binnen. De natte
kameraad kleedde zich uit als in 't zwembad en liep een beetje naakt
rond te scharrelen en zich te warmen, terwijl wij zijn natte kleeren
te drogen hielden bij de heete retorten. De werklieden lieten ons stil
begaan, we waren jongens die zichzelf konden redden. Alleen nam deze
of gene den kans waar, om den naakten sprinkhaan een kletsenden klap te
geven, waarom de naakte sprinkhaan dan ook altijd zorgde, dat hij uit de
voeten kwam als er een man naderde.

De kleeren waren gauw genoeg droog, maar ze hebben ons verraden. Hoe,
dat herinner ik me niet meer, maar 't was na dit voorval gauw uit met
de pret. Op een middag kwamen we thuis, met een onschuldig gezicht, of
er niets gebeurd was, toen Moeder ons ontving met de ongewone vraag,
waar we vandaan kwamen. Die vraag schokte ons hevig, maar we logen
natuurlijk: Van school. En er was een boodschap gekomen, dat we al in
geen drie weken op school waren geweest, en een jongen z'n moeder was in
den winkel geweest en had verteld, dat ze aan zijn kleeren gezien had,
dat hij in 't water had gelegen, en dat hij toen alles bekend had. Het
viel niet meer te loochenen en ook wij moesten door de mand vallen.

Dit oogenblik herinner ik me nog heel levendig. We stonden in de
huiskamer. Daar was een kastdeur met behangselpapier beplakt. Er was
geen kruk in, wel een sleutel. Ik zie den zwartgeroesten sleutel nog uit
het sleutelgat steken, donkere figuur in een omgeving van lichtgrijs
papier. Op dit plekje, vlak bij de kast, moesten we ons kwaad openlijk
erkennen. En toen stond het plotseling als een vreeselijk misdrijf voor
me. Ineens voelde ik de zwaarte van 't vergrijp op mijn schouders
drukken. Ik voelde mijn beenen trillen, greep den sleutel vast, zonk
ineen, en begon hartstochtelijk te snikken. Wonderlijk toch, al die drie
weken had ik genoten, was wel eens onrustig geweest, maar was er toch
iederen dag op nieuw uit getrokken. Mijn geweten had zich laten sussen.
'k Had goed gegeten, goed geslapen. Maar nu het kwaad was uitgekomen,
was aanstonds al mijn kracht gebroken en zakte ik, wanhopig en
radeloos, in elkaar. Dat is de overweldigende macht der openbaarheid.

Tot straf mocht ik dien avond niet naar het verjaarpartijtje van een
vriendje. Aanstonds uitkleeden en zonder eten naar bed. Dat was een
groote straf voor me, want van dat partijtje had ik me heel veel
voorgesteld. Niemand zal echter die straf te zwaar achten. Drie weken
spijbelen, drie weken je ouders bedriegen, dat is voorwaar geen
kleinigheid. Daarvoor is het onthouden van zoo'n genoegen eigenlijk nog
een veel te geringe straf, ook al is voor een kind een kinderpartijtje
een buitengewoon genot.

Maar wilt ge nu mijn Moeder eens leeren kennen? Toen ik tot acht uur of
half negen of negen uur--ik weet het niet precies meer--stil in mijn bed
had gelegen, telkens schreiend van diep berouw, maar wellicht nog meer
uit medelijden met mijn arme zelf in mijn bitter treurigen toestand,
kwam mijn Moeder bij mijn bed. Ik nam haar hand en kuste die, zooals een
geslagen hond naar zijn meester kruipt en diens hand likt. Ik kon geen
scheiding tusschen haar en mij hebben. En zij liet haar hand nemen en
die kussen. Heete tranen vulden mijn oogen en vloeiden over mijn wangen.
Was ik toch maar niet zoo'n slecht kind geweest.

Ze bukte zich over mij heen. Haar nabijheid was voor mij altijd rust en
veiligheid en vrede. Maar nu bovenal. En ik sloeg mijn armen om haar
hals. »Heb je er erge spijt van?"--O ja, en ik begon weer diep bedroefd
te schreien. »Zal je 't nooit weer doen?"--Neen, zeker nooit weer, en
mijn geschokt gemoed kwam tot kalmte. Dat stille schreien, tegen haar
aan, 't was zoo'n verkwikking, bijna een zaligheid. Wat is het toch een
wonder-gelukkig bezit voor een kind, een Moeder. Het is de oplossing van
_al_ zijn ellende. En toen zei ze: »Zou je nog graag een uurtje naar
Piet gaan?"

Ik kon mijn ooren niet gelooven. Toch naar het partijtje? »Graag!" zei
ik. En zij: »Kom dan maar." Aanstonds was ik uit bed, wiesch me, trok
mijn Zondagsche kleeren aan, die Moeder inmiddels haalde, kreeg een
schoon boordje om, kuste haar, een, twee, drie maal, en vloog het huis
uit, de reeds donkere gracht op, naar den verbeurden en reeds gesloten
kinderhemel, die nu weer voor me geopend werd.

Van de feestpret wil ik hier niet vertellen, die is nu niet aan de
orde, maar ik moet toch even een woord zeggen ter verdediging van--mijn
Moeder, tegenover--de officieele paedagogiek. Die paedagogiek wou me
later doen gelooven, dat een opvoeder konsekwent moet zijn. Hij mag niet
gauw straffen, zoo dekreteerde ze, maar _als_ hij eenmaal straft, dan
moet hij ook doorzetten; _als_ een kind eenmaal een uur nablijven moet,
dan _moet_ het ook een uurtje nablijven. Want anders, zoo gaf ze reden
van haar dekreet, werkt de straf als een ijdele bedreiging en stoort het
kind zich in 't vervolg er niet meer aan. Zoo heeft de Paedagogiek mij
steeds geleerd. En ook nu weer hoor en zie ik haar met ernstige stem en
verontwaardigd gebaar de handelwijze mijner Moeder afkeuren. Maar wil
ik Haar--ik bedoel de Paedagogiek, de Alwijze--nu eens iets zeggen?
Mijn eigen ervaring slaat dit voorschrift vlak in 't aangezicht. Met
haar generaliseeren bederft ze al haar wijsheid. Mijn Moeder was _niet_
konsekwent, in een buitengewoon ernstig geval had ze een zeer lichte
straf opgelegd, en van die straf onthief ze ons voor een groot, voor het
grootste deel. En dat deed ze uit pure zwakheid, omdat ze 't niet hebben
kon, dat haar ondeugende jongen verstoken bleef van een in zijn oogen
zeer groot genot. Ze kon niet konsekwent zijn. En ze liet uit enkel
weekhartigheid, genade voor recht gelden. En wat was het gevolg? Dat
ik nog nu in gedachten de hand kus, die mij vrijwillig uit mijn banden
losmaakte. Dat ik reeds toen en mijn heele leven lang voor niets zoo
bang was, als om Moeder verdriet te doen--al deed ik het natuurlijk ook
vaak. Dat ik voor Moeder later alles over had en haar als een heilige
mee door 't leven droeg. Dat was het gevolg van haar inkonsekwenties.

Maar de Paedagogiek vergeet ook altijd één ding. Ze vergeet de
Stille Kracht. Den wonderbaren invloed van de persoonlijkheid, de
overweldigende macht des Harten. De Paedagogiek werkt met maatregelen.
Ze geeft altijd antwoord op de vraag van wanhopige opvoeders: »Wat moet
ik _doen_?" En ze moet antwoorden op de vraag: »Hoe moet ik _zijn_?"

Doen? Doen? Geef een ongeschikte de voortreffelijkste middelen, en hij
bereikt er averechtsche gevolgen mee. Hij maait geen graan met zijn
zeisen, hij maait er zijn bloemhof mee kaal.

Wéés iets. En van uw Zijn gaat opvoeding uit. Dan moogt ge zieken
genezen op den Sabbath. Dan kúnt ge zieken genezen op den Sabbath. En
dan stoort ge u niet aan de Farizeesche Schriftmatigheid.

Ik was een kleine groote zondaar. Ik was gebroken door berouw. Maar ik
werd opgericht--door Genade.



TUSSCHEN SCHOOL EN HUIS.


»De weg van school naar huis was voor vermoeide, overprikkelde jongens
vol verleidingen."

Die verleidingen waren van een gansch andere soort dan die ons bekoorden
als wij van huis naar school gingen. Op den heenweg naar het gehate
gebouw lokte ons elke boom naar buiten. 't Was of iedere vogel ons riep:
»Je gaat den verkeerden kant uit. Je moet niet naar dat muffe hok. Je
moet naar de paden, naar de slooten, naar de velden. Je moet de ruimte
in." Het was wel moeilijk, aan die roepstemmen geen gehoor te geven.
En dat bleef zelfs een strijd voor me, toen ik al lang onderwijzer
was. Naar school of daar buiten? O, dat buiten trok zoo. Het zoog je
letterlijk den verkeerden kant op. En je moest je wel erg schrap zetten,
om door die zuiging niet te worden meegevoerd. Ik kan me dan ook best
een landlooper begrijpen. Een _land_looper, niet een straatslijper.
Zoo eentje, die 't veld in trekt. En eigenlijk geloof ik, dat er een
landlooper aan me verloren is gegaan. Daarom ben ik maar ambulante
bovenmeester geworden. Dat leek er nog een beetje op. Niet waar?

Maar 's middags op den terugweg naar huis, dan lokte ons geen boom,
of 't moest zijn om er in te klimmen, dan riep ons geen vogel, of 't
moest zijn om hem met steenen te smijten. 's Middags was er niets in
ons van de natuurzieke zwervers. Alle gevoeligheid en groenliefde was
dik geworden als stroop in den winter. Ze konden niet meer vloeien. Ze
lagen als onbewegelijke massa's in ons gemoed. 's Middags, dan was de
strijdlust in ons wakker. Dan was iedere jongen van een andere school
een brutale uittarting, alleen reeds door zijn verschijning. Dan was
iedere winkeluitstalling een booze geest, die helsche vernielplannen in
ons wakker riep. Dan daagde iedere dienstmeid ons uit met emmers water,
die zij 't hart had op haar eigen stoep te zetten, of met huistrapjes,
waarop zij de vrijpostigheid nam naar boven te klimmen voor 't
glazenlappen, of zelfs met boodschappenmandjes, die ze zoo schaamteloos
met den elleboog vasthield of aan de hand liet neerhangen. Dan was
iedere onbeheerde handwagen een voorwerp, om een eind meegesleept te
worden, ieder appelvrouwtje bestemd om te worden bestolen--niet uit
steelzucht, maar uit loutere baldadigheid--, dan was iedere belknop een
magneet voor jongenshanden, verstijfd door 't samenvouwen op den rand
der schoolbank, dan was iedere deur het opentrappen waard, vooral de
winkeldeuren met een rinkelende bel; dan was iedere gebochelde, iedere
kreupele een model voor klassikale nabootsing, dan was zelfs iedere
politieagent een mikpunt voor stukjes stopverf of voor hatelijke
schimpscheuten. 's Middags, dan was de duivel in ons wakker, dank zij
vijf uren van onderwijs overeenkomstig den geest der wet, die sprak van
»opleiding tot alle christelijke en maatschappelijke deugden".

De heeren politici in vergaderzaal en krant hebben over die
»christelijke en maatschappelijke deugden" heel wat geredeneerd.
En de schoolmeesters in navolging van hen. Wat waren het toch, die
»christelijke en maatschappelijke deugden", waarin bestond toch het
verschil tusschen beide. Men dreef er den spot mee. Men speelde er een
dialektisch spel mee. Men maakte er politieke kaatsballen van, zooals
zelfs van nog veel heiliger dingen. En intusschen liet men de jeugd
verdrogen, verschrompelen. Intusschen werden de kinderen vernield.
Het ware te wenschen geweest, dat men van die »christelijke en
maatschappelijke deugden" ernst had gemaakt, waarachtigen ernst.
Mijnentwege hadden de onderwijzers het fijne onderscheid tusschen
beide deugdrubrieken mogen voorbijzien, als ze die deugden maar hadden
aangekweekt, door ze te beoefenen. Een beetje christelijkheid, ook in
de christelijke school, zou voor ons zoo goed zijn geweest. Al was 't
maar een klein beetje. De christelijkheid van »Laat de kinderen tot Mij
komen En verhinder ze niet". Maar wij--werden verhinderd.

    Zij hadden ons met _woorden_ wel gedreven,
    Maar hebben ons verhinderd met hun _leven_.

       *       *       *       *       *

Vechten was onze hoofddeugd, op school met den meester en op straat met
de heele geordende maatschappij. En dan in 't bizonder met de jongens
van andere scholen. De Noordermarkt was ons slagveld.

Eerst moet ik echter iets vertellen van een onzer acrobatenkunsten daar,
een kunst, die ik maar zelden, of eigenlijk nooit meer in beoefening heb
zien brengen. Op dit marktplein stonden paaltjes en wel twee soorten:
steenen met koppen als halve bollen en houten met koppen als halve
liggende cilinders. Nu was het de kunst, op zoo'n paaltje te klimmen,
zonder door een kameraad te worden geholpen, daarna er op te staan,
eindelijk van het eene op het andere te stappen, en ten slotte de heele
rij af te loopen. Men moet daar niet min over denken. Het eischte met
elkaar uren en uren van geduldig oefenen, en dat onder de bedreiging
van altijd vijandige agenten of marktmenschen. »Wil je bliksemsgauw
opdonderen", lag in ons gehoor bestorven. Maar wij »donderden op",
net als de musschen voor een paard en rijtuig om dadelijk weer »neer
te donderen" als de bedreiging voorbij was. En onder dat »op- en neer
donderen" oefenden we ons, geduldig, taai, volhardend. Met twee handen
hield je den kop van 't paaltje vast. Dan trok je je op, legde heel
voorzichtig je rechterknie er op, dan je linker, beide knieën tusschen
je handen. Nu de handen loslaten, den romp strekken, en zoo op je
knieën liggen. Ik beloof je, dat het een toer was. Maar het ging. Zelfs
maakten we in die houding allerlei grimassen, zwaaiden met de armen
als vliegende vogels, wierpen de marktvrouwen kushandjes toe. Doch nu
verder. Weer de rechterknie opgetrokken, op de linker gebalanceerd, den
rechtervoet naast de rechterknie gezet--romp rechtop, even rusten--en
het heele rechterbeen gestrekt, daarmee vanzelf het linkerbeen
opgetrokken, en op het rechterbeen gestaan, rechtop terwijl het
linkerbeen wat bewegingen maakte, om het lichaam in evenwicht te houden.

Honderd- en duizendmaal zijn we er zeker afgevallen, afgegleden,
afgesprongen, eer we eindelijk stonden, maar we hielden vol. Dát was
gymnastiek, ja wat beter dan om de vijf minuten een zwaaitje aan de
ringen. We zagen rood van inspanning, maar rustten niet eer het doel
bereikt was. Nog voel ik in mijn armen en beenen _den wil om te winnen_,
die toen aan 't werk was. Geen eerzucht, geen ijdelheid, al kwam er
later natuurlijk wat pralerij bij, maar _zegezucht_. Geheel in ons
eentje, ongezien, oefenden we ons op ieder paaltje, hoe lastiger hoe
liever. En dat deden we niet om een bewust doel, als een soort plicht,
maar omdat we 't niet laten konden. We verloren ons er in--zooals
een dichter in zijn verzen, een schilder in zijn verven. Wij maakten
ons jongenskunstwerk, met onvermoeibare zelfovergegevenheid. En zoo
presteerden we ten slotte het onmogelijke: we liepen over de koppen van
paaltjes, ongeveer een kleinen meter van den grond, en bijna een meter
van elkaar. En daar liepen we met een zekerheid en een gratie--want in
zulke kunsten zit een natuurlijke gratie, anders zijn ze onmogelijk--die
in ons de lenigheid en de schoonheid ontwikkelden, de zelfbesturing en
het zelfvertrouwen, _maar die door de volwassenen niet begrepen werden_.

De houten paaltjes met rolronde koppen waren de moeilijkste. De
bolronde van de steenen hadden aan alle zijden een aanpakvlak voor den
naderenden voet, maar die andere--men stelt het zich toch, hoop ik,
wel voor?--konden maar van één zijde benaderd worden. 't Was dan ook
de hoogste triomf, als je over de houten voortstapte, en dat werd nog
mooier als er tusschen die paaltjes ijzeren stangen liepen of ijzeren
kettingen hingen, kettingen met ijzeren punten. Dan liep je ieder
oogenblik gevaar, een breuk te vallen of je op andere wijze aan dat
ijzer te kneuzen. Maar dat maakte het genot nog grooter.

Denkt de verbiedzieke volwassene er wel eens aan, dat iedere nieuwe
belemmering nieuwe aanvalsdriften oproept?

       *       *       *       *       *

Welken medescholier herinner ik me nog met naam en toenaam?

Het is Hendrik Busman.

En waarom is hij het? Omdat hij zoo goed leeren kon?

Maar denkt iemand nu heusch, dat we ons dáárom bekommerden?

Hendrik Busman werd vereeuwigd om dezelfde reden als De Ruyter, Tromp,
Piet Hein. Omdat hij zoo goed vechten kon.

Ik zie hem nog staan, boven op een hooiwagen. 't Was op dezelfde
Noordermarkt. Daar leverden we onze veldslagen, gelijk de mogendheden
eertijds in de Zuidelijke Nederlanden.

Hendrik Busman stond op een hooiwagen, boven op de lading hooi. We
bleven beneden op de straat en wierpen hem steenen toe. Dat waren de
projectielen, waarmede hij, van zijn hoog standpunt, den vijand
bestookte. Die bleef op een eerbiedigen afstand.

We droegen houten sabels, met punten er aan. Die staken we op zij, door
een riem. Echte officieren. Soms maakten we een charge. Met getrokken
sabel renden we dan op den vijand los. Die sloeg op de vlucht, niet
bestand tegen ons élan. Enkele dapperen konden echter zoo'n schandelijke
vlucht niet verdragen. Ze bleven staan, het zwaard in hun vuist.
Blindweg sloegen ze in 't rond. Dan kwamen hun verjaagde makkers weer
terug. De moed van enkelen--niet waar?--_de moed van enkelen_ is _de
kracht van allen_. En als ze dan, in hun heldhaftigheid, van het verweer
tot den aanval durfden overgaan, dan holden wij weer weg, tenminste de
groote hoop van ons, dan keerden de kansen, totdat ook _onze_ helden hun
leven waagden.

Twee dingen weet ik van die vechtpartijen met volkomen zekerheid.

Vooreerst, dat het vechten heilige ernst was en te gelijk de prachtigste
komedie.

Het was ernst. We voelden ons in oorlog. Den heelen dag spraken we er
over. We wisten van den vijand alleen kwaad. Ze waren »schooiers" of
»kalen", al naardat ze tot een armere of een rijkere school behoorden.
We bluften op onze heldendaden, we smaalden op hun lafheid. En we
dachten aan niets dan aan den krijg. Hoe de oorlog was aangekomen,
wisten de meesten niet. Er ging alleen een gerucht rond van een of
andere »gemeene streek" of verregaande aanmatiging. Dat was voor de
massa genoeg. Die vroeg niet naar een casus belli. Het feit alleen, dat
er oorlog was, joeg ze al te hoop. Ze vond het heerlijk, in groepen rond
te zwerven, stokken of riemen te zwaaien, en den vijand na te rennen.

En toch was het komedie. We pasten wel op, dat we geen jongen gevaarlijk
raakten. Ja, met een stok of riem tegen de beenen, hoogstens tegen den
romp slaan. Maar nooit tegen zijn hoofd. En ook nooit een trap tegen
zijn buik of een stomp in zijn hartstreek. Wie zoo iets deed, stond
eigenlijk bij ons in minachting, ook al behoorde hij tot de onzen. Er
was een ongeschreven jongenswet, waarin onridderlijke daden verboden
waren. Ik denk, dat we dit niet aan de school dankten, maar aan de
grootmoedigheid van onze boekenhelden.

Volwassenen maakten zich soms ernstig bezorgd over ons vechten. Totaal
overbodig. Want het was bijna uitsluitend parade en bluf. Grootdoenerij.
Een gelegenheid om te hollen, te schreeuwen, te zwaaien, te smijten. En
de oorlog stierf zijn eigen dood. Ik weet van geen enkelen oorlog, die
met een verklaring begon en met een vrede besloot. Hij ontstond en
verdween, als de stormen in de atmosfeer.

Maar dan was er nog een tweede ding, dat ik nu, uit de verte, heel
duidelijk zie. Al waren er ook veertig, vijftig, en meer jongens bij
betrokken, eigenlijk draaide de heele beweging om een paar. Als zij
voorgingen, volgden de anderen. Als zij verslapten, dropen allen af.
Niet alleen onder de schapen heb je de belhamels. Die schijn je bij alle
»gezellig levende dieren" te hebben. En de mensch is zoo'n gezellig
levend dier. Let op de belhamels. In hen heb je de kudde!

       *       *       *       *       *

Erger dan het vechten was onze baldadigheid. Eén voorval herinner ik me
nog heel levendig.

Misschien weten de meeste volwassenen niet eens, dat je in de raamposten
gaatjes hebt--of hadt--aan elken kant een. Die dienden, geloof ik--we
kregen toen nog geen zaakonderwijs--om er pennen door te steken, die 's
nachts de buitenblinden moesten vasthouden.

Nu was er in de Westerstraat een porcelein- en glaswinkel, waar we zulke
gaatjes ontdekt hadden. Als je door het gaatje een dun stokje stak,
kwam dit aan de binnenzij te voorschijn en dan kon je er iets in de
uitstalling mee omduwen, een glaasje, een kopje, een vaasje of een ander
niet te zwaar voorwerp.

Dat deden we. Heel onschuldig bewonderden we de uitgestalde waar, maar
staken inmiddels de stokjes door de gaten en duwden. Tuimelde er een
ding rinkelend om, dan holden we hard weg.

Eens stonden we weer voor het raam, werkten met stokjes, en loerden
onderdehand of de baas in de achterkamer bleef.

Plotseling gaat de kamerdeur open, en zien we den man in zijn
overhemdsmouwen driftig den winkel in vliegen.

Wij op den loop. Een kerel in overhemdsmouwen en blootshoofds, die
je zoo maar op straat naholt, dat is voor jongens nog erger dan een
politieagent. Zoo'n kerel ontziet niets en kan hard loopen.

Wij vlogen dan ook over den weg. Hier was het nu bijna letterlijk waar,
dat de angst ons de voeten bevleugelde. Hij was ons natuurlijk vrij
dicht op de hielen, een winkellengte, en we konden hem alleen door een
razende vaart ontsnappen.

Ha, dát was loopen. Als een hinde voor de honden. Zulke vergelijkingen
begrepen we best, veel beter dan de meester. Wij hadden den angst _in_
ons gehad.

Daar bereikten we de eerste dwarsstraat. We vlogen den hoek om, en
kwamen midden in een hoop blaffende en vechtende honden terecht. Die
vergaten natuurlijk aanstonds hun geschillen, om op de hollende
jongensbeenen af te stuiven. Maar die renden er, behalve één paar, allen
tusschen door, de honden trappende, zoodat ze jankend wegstoven. Alle,
behalve één paar. En die waren van mij.

Ik was bang voor honden. En toen ik daar zoo plotseling door zes of
zeven blaffende honden besprongen werd, stond ik dadelijk stil. Ik
durfde niet door die woedende bekken heenbreken.

Maar achter me kwam de kerel in zijn overhemdsmouwen en zijn bloote
hoofd.

Toen stond ik ineens voor de uitstalkast van een koek- en banketwinkel.
Dat was tegenwoordigheid van geest. En ik bewonderde de uitstalling met
zoo ongeveinsde belangstelling, dat ik den man aan het twijfelen bracht.

Daar was een kunststuk van suikerbakkerij. Een tandarts had een boer een
kies getrokken. Hij stond met de kies nog in de tang. Maar de boer hield
beide handen aan 't pijnlijk vertrokken gezicht. En in witte
suikerletters stond er bij te lezen:

      _Je hebt de verkeerde getrokken.
    Ik trek je ze allemaal voor hetzelfde geld._

Het geheele kunstwerk was in een glazen kastje geborgen.

Van dezen humor stond ik bevend te genieten, toen ik een stem achter me
hoorde: »Jij was er ook bij, bliksemsche smeerlap!"

»Waarbij, meneer?"

»Ja, sta me nou maar niet te bedondere. Ik heb je heel goed gezien."

»Ik weet nergens van, meneer!"

»Heb jij niet met je vuile poote aan dat winkelraam gezete?"

»Nee meneer, heusch, ik weet nergens van."

Dat woord »heusch" was een woord, dat we alleen bij zulke gelegenheden
gebruikten.

De meneer in zijn hemdsmouwen scheen zich door mijn schijnheilig
gezicht toch te laten »bedondere". Hij was niet zeker van zijn zaak.
Grommend en scheldend trok hij af, terug naar zijn winkel.

Toen liep ook ik verder. Neen, ik wandelde verder. Wat genoot ik van
mijn triomf! De andere waren naar huis gehold, de dwarsstraat uit, den
hoek om, en zoo verder. Ik wandelde op mijn dooie gemak, als een
rentenier, als iemand, die zijn tijd aan zich heeft en zijn omgeving
volkomen beheerscht.

Daar kwam nog iets bij. De vent had zich nog eens kunnen bezinnen en me
toch in mijn nek willen nemen. Daarom mocht hij geen oogenblik denken,
dat ik haast had, om weg te komen. Zonder om te kijken slenterde ik de
dwarsstraat door als een volmaakt onschuldige. Ik bleef in mijn rol.

»Wie niet sterk is, moet slim zijn." Juist. Wie niet sterk is, _dient_
slim te zijn. Of hij gaat ten onder.

Wie niet sterk is, _is_ slim. Dat is zijn instinkt tot zelfbehoud.

Ik was niet beredeneerd slim. Ik had dat mooie redmiddeltje niet
uitgedacht. Ik was instinktmatig slim, zooals een drenkeling
instinktmatig de armen uitslaat. De slimheid was er, ineens, onbedacht.
Ze was mezelf een verrassing. De slimheid--ge moogt ook zeggen: de
huichelarij--was door den nood voortgebracht. Ze was een noodprodukt,
gelijk zekere vieze lucht bij den bunzing.

Toen ik in onze straat en bij ons huis kwam, zaten de anderen reeds
rustig op de stoep, zoo maar op de koude, hardsteenen stoep.

Een luid gejuich ging op, toen ze me zagen. Geen oogenblik hadden ze
gevreesd, dat ik »in die kerel z'n poote" was gekomen. (Jongens
gebruiken bij voorkeur ruwe woorden en sterke uitdrukkingen, evenals
het plebs, niet uit plebeïschen zin, maar, en alweer evenals het plebs,
uit onrijpheid: Kleine kinderen maken vuile luiers). Ze waren dus geen
zier ongerust omtrent mij. Ik zou me wel gered hebben op een of andere
manier. Wij waren niet kleinzeerig of gauw bekommerd ten opzichte van
elkaar.

En toen begon het opsnijen. Ik hoor een der jongens nog vertellen, dat
hij midden in dat hondengeraas op een grooten hond was gesprongen, dien
bij zijn ooren had gepakt om hem te mennen, en zich zoo naar huis had
laten rijden. En wij schenen dat te gelooven. Ik herinner me tenminste
niet, dat het verhaal als onmogelijk verworpen werd. Het behoorde tot
de heldenfeiten, die we verrichten of verzonnen, maar in ieder geval
bewonderden.

Mijn daad werd ook bewonderd. Ik had dien kerel mooi (tegenwoordig
zeggen de jongens: fijn) te pakken gehad. En niet een van ons dacht aan
de schade, die we den man berokkend hadden.

Niet een begreep zijn woede over onze pure en brutale baldadigheid. We
kwámen niet in zijn geval.

»Hè, wat bliksemde dat glas lekker naar beneje! En wat holde die kerel
met zijn bloote kop! Jammer dat die honden hem niet in zijn poote
gebeten hebbe!"

Dat was ons medelijden.

       *       *       *       *       *

Nog twee herinneringen zijn me bijgebleven aan de school op de
Lindengracht. Ze staan beide in verband met het huis van den
bovenmeester.

Ik moet op een keer eens iets heel erg kwaads gedaan hebben. Wat, dat
weet ik niet meer. Maar het nablijven in de gewone school was blijkbaar
niet erg genoeg. Ik moest met meneer Kuyper mee, eenige portalen door,
naar zijn woning, naast de school en daarmee verbonden.

Wij gingen een trap op, ik voor, hij achter. Wat was dat indrukwekkend.
't Was er zoo stil. En dan alleen met den bovenmeester. In zijn eigen
huis!

Wij kwamen boven in een gang met witgestukadoorde muren. Er lag een
looper.

Toen moest ik daar in den hoek staan. Meneer Kuyper ging naar binnen, in
een kamer.

Ik stond er, doodstil.

Wat was het hier rustig.

Wat was het hier vredig.

En zoo netjes.

Er zweefde iets lieflijks in de atmosfeer.

Ik voelde me heerlijk. Volmaakt gelukkig.

En dat onder die allerstrengste straf.

Maar het zou veranderen. Meneer Kuyper had een hondje. Ik hoorde het
blaffen. Weg was mijn rust. Voor iederen hond was ik bang. Nu stond ik
doodsangsten uit, dat het dier in de gang zou komen.

Daar had je de ellende al. Een deur ging open. Blaffend kwam het
keffertje er uit en rende natuurlijk aanstonds naar mijn beenen.

Ik drong me, in angst, tegen den muur aan, en begon luid te schreeuwen.
Ik wrong me buiten het bereik van het gebit. Maar dat tuig is altijd
zoo, dat ze juist bange jongens het ergst aanblaffen. 't Is onedel
gedierte, bijna zoo onedel als een straatjongen.

Gelukkig klonk daar een lieve vrouwenstem. Die riep het hondje weg. Het
was de nog jonge vrouw van den bovenmeester. Ze kwam in de gang. Ze zag
mijn beschreide oogen, en zei enkele zachte woorden. Ze vroeg, of ik zoo
erg ondeugend was geweest. Ik keek haar aan. Er was zeker iets smeekends
in mijn blik. Ze legde haar hand op mijn hoofden streelde me. Toen ging
ze even naar binnen, en bracht me een boterham.

Lieve schoolmeesters in Nederland, die dit leest. En ook gij,
huisvaders. Luistert nu eens goed. Ik weet absoluut niets meer van het
kwaad, dat me deze buitengewone straf op den hals heeft gehaald. Ik weet
niets meer van den geduchten uitbrander, dien ik zeker gekregen moet
hebben. Van die geheele geschiedenis weet ik niets meer.

Maar ik weet nog wel van die gang, en van dat hondje, en van die lieve
vrouwenstem, en van die zachte vrouwenhand, en van die boterham.

Ik voel nog de verademing, de ontroering, de dankbaarheid bij _haar_
verschijning. Die stem, die hand, die boterham, dat was nu opvoeding,
dat was christelijke opvoeding.

Daar boven, in het hoekje tegen den muur, daar ben ik christelijk
opgevoed. Zoo maar zonder catechismus. En in enkele oogenblikken.

Toe, geloof me nu eens. We beseften ons eigen kwaad zoo weinig, dat we
er in roemden. We gaven niets om straffen, en als ze wat bijzonder
waren, hadden we zelfs gevoel voor het aantrekkelijke er in. Maar ons
harde hart brak bij een zacht woord. En we voelden ons gezegend en
geheiligd door een teere hand.

       *       *       *       *       *

We gaan nog eens naar het huis van den bovenmeester. Maar nu blijven we
buiten staan.

't Is tusschen half negen en negen uur. De schooldeur is open. De
kinderen komen de Lindegracht op. Maar allen kijken even naar de deur
van het woonhuis. Daar is een briefje op aangebracht: »De zieke heeft
een onrustigen nacht gehad. Toestand hetzelfde." Dan loopen ze zacht
door en gaan stil naar binnen.

Meneer Kuyper is ziek. 't Is ernstig, heel ernstig. Elken morgen wordt
de toestand meegedeeld. Er mag niet gebeld worden.

Er ligt een donkere schaduw over de school. We denken niet aan
ondeugendheid. Met den meester hebben we een wapenstilstand gesloten.
Dit briefje stemt ons tot gehoorzaamheid, hem tot redelijkheid. Hij is
een poos geen barbaar.

De zieke daarboven beheerscht de school. Alleen door zijn ziekte. Weet
hij nog wel iets van wat er beneden gebeurt? Waarschijnlijk niet. Maar
wij weten wel, wat daarboven gebeurt. Daar ligt hij ziek. Hij, die
teere, bleeke figuur. Nu ligt hij te bed, nog bleeker dan ooit.

We weten wel zooveel, dat zulke briefjes op de deur een veeg teeken
zijn. Dat doet men alleen bij heel, heel erge zieken. We loopen zacht
het huis voorbij. Er is geen geschreeuw op de gracht. Hij is ziek. Hij.

De berichten op de deur worden steeds ernstiger. Eindelijk lezen we:
»Hedennacht overleden." De gordijnen zijn gezakt. Er is geen school. We
gaan naar huis. Niets, niets blij met de vakantie.

Ik denk aan dien zachten man, biddende met zijn zachte stem. Ik hoor hem
weer aan 't orgel.

Ik denk aan zijn lieve vrouw. Die zal nu wel erg bedroefd zijn.

Ik denk aan 't hondje.

En nu, veertig jaren later, denk ik:

Ik wou, dat die lieve vrouw nog leefde. En dat ze dan dit las. Dan
zou ze hooren, wat ze zeker nooit geweten heeft, hoe dat ondeugende
jongetje, daar boven in de gang--ze herinnert zich geen jongetje?--hoe
dat jongetje haar en haar lieven man in gezegend aandenken heeft
gehouden. Zijn leven lang.

               *       *       *

Toen meneer Kuyper de school aan de Lindegracht verlaten had, ging ook
ik weg. Ik heb een flauw vermoeden, dat het om achterstallig schoolgeld
was, maar zeker weet ik het niet.

Maar ik was blij, dat ik wegging.



IN HUIS.


Wat weet ik nog van mijn huis? Ik ken er nog de heele geografie van,
hoewel ik die nooit heb gememoriseerd. Hier is een stukje landkaart van
den winkel.

                    ______
                  +-======-------======-------------------+
                  |              ¯¯¯¯¯¯                   |
                  +------- -----------------------+       |
            +-----|            toonbank           |       |
            |     |                               |       |
            |stoep|             winkel            |       |
            |     |                               |       |
            |     |  deur                         |       |
            |     +-======-----+------+-----------+-------+
            |                  |      |===== trap naar den|
            |     hardsteenen  | bank |=====  kelder onder|
            |        stoep     |      |=====   den winkel |
            +------------------+------+-------------------+

Je ging met een stapje de blauwe hardsteenen stoep op. Rechts stond een
groengeverfde houten bank. Die hadden toentertijd alle menschen terzij
van hun huisdeur. De Potgieterkenners onder mijn lezers herinneren zich
wel de prachtige strofe: »Oud Amsterdam was 't kijkje waard," waarin
onze dichter verklapt: »Ter sluik werd op die bank gekust." Dat nu deden
wij nog niet.

De stoep was voor ons wat de plankjes of het plat bij een duiventil
zijn. We streken er op neer, als we van onze verre vluchten vermoeid
thuis kwamen, ze was het buitenstuk van ons heim. Eenmaal op de stoep,
waren we op ons erf. We zaten er, bij mooi weer, uren achtereen, terwijl
de volwassenen op de bank van de avondlucht genoten. Vader zijn pijp
rookend, een Goudsch krommertje. En dan bikkelden we er met de meisjes
mee of deden malkaar verhalen, als 't wat donker werd, hoe griezeliger,
hoe liever. Of we van die koude zitplaats buikpijn konden krijgen, daar
dachten we niet aan, en in ieder geval bekommerden we er ons niet om,
evenmin of de verbeelding verontrust of de slaap verstoord werd door die
geschiedenissen.

Een van mijn vriendjes, Jan S., hoorde thuis prachtige vertellingen.
Zijn vader las Zondagsavonds voor uit een boek: »Christemeijer. Verhalen
uit de lijfstraffelijke regtspleging." Hoe is het mogelijk, dat ik dien
titel nog weet, met die onkinderlijke woorden van »lijfstraffelijke
regtspleging." Dat komt doordat ik soms bij dat voorlezen tegenwoordig
mocht wezen, dan naar dat boek zat te kijken en ook het titelblad heb
mogen zien. Wat een kind toch al leeren kan, als men hem het zien niet
verbiedt!

Die verhalen waren echter voor ons te ingewikkeld. Wij vertelden elkaar
van »Het huis met de hoofden." Dat stond op de Keizersgracht, een groot
heerenhuis met zeven manskoppen in den voorgevel. Eens was de familie
van dat huis uit en een meid alleen thuis. Die hoorde 's avonds laat
gerucht bij een klein venstertje in de onderverdieping. Zij ging er
heen, begreep al gauw dat daar roovers waren, en kreeg geen flauwte, of
vluchtte niet in een kast, maar zette zich, gewapend met een vlijmscherp
broodmes, op post aan de binnenzij van 't kleine raampje. Daar kroop een
kerel naar binnen. Zijn ruige kop was zichtbaar, gemeene kop, met ruwen
baard. Hij werkte er zich doorheen. Maar nu helpt zij hem een handje,
snijdt hem in één haal den kop af--we hoorden dien vallen--en trekt dan
den kerel naar binnen. »Kom maar," riep ze daarna met een gedempte
mannenstem. Nummer twee kwam, doch werd net ontvangen als nummer een. En
dat welkom werd het deel van alle zeven. Toen meneer en mevrouw thuis
kwamen, kon de meid hun toonen, hoe wakker ze meneers bezittingen
verdedigd had. Te harer eere werden er nu zeven koppen in den gevel
aangebracht, en dikwijls maakten wij, jongens, een tocht naar dat huis,
om de gemeene tronies aan te kijken, maar vooral om te tellen, of er wel
echt zeven waren.

De paedagogiek kan uit deze eigenaardige bedevaarten leeren, welke
beteekenis het _woord_ heeft voor de zaakkennis, het belangstelling en
onderzoekingslust wekkende woord. Maar dat woord moet dan interessant
zijn, inslaan in de kinderziel, als het verhaal van »Het huis met de
zeven hoofden".

Een andere vertelling was van een kind, dat zijn beentje was afgezet,
zonder dat beentje gestorven en begraven was, en nu elken nacht
rondspookte, om zijn beentje te zoeken. Met een donkere grafstem liet
de verteller het dwalende kind roepen: »Mijn beentje, mijn beentje!
Wie heeft er mijn beentje?" Ademloos zaten we te luisteren naar den
grafgewelfgalm in de klanken van dat _beentje_, de donkere _ee_, gevolgd
door den galmend rekkenden neusklank. Beproef het eens, zeg het eens
overluid met een zoekende, donkere, dreigende stem, en ge zult de
werking van die beenderklanken hooren: »Wie h_ee_ft er mijn _beentje_?"
De _ee_ van _heeft_ werkt eerbiedig mee, stille bijtoon bij de donkere
grafgalmen. En als dan de verteller ons geheel in de stemming had
gebracht, wij het spokende kind zagen en de smartelijke stem hoorden,
dan sprong hij ineens op, greep een der toehoorders bij de schouders,
en riep met woedend uitvallende stem: »Jij hebt mijn beentje!"

We wisten vooruit, dat dit komen moest, alleen wisten we niet wien het
treffen zou, maar telken keer als het verhaal dien plotselingen keer
nam, sprongen we verschrikt op, sidderend van ontsteltenis. Hè, dat was
heerlijk geweest, zoo griezelig heerlijk.

Weer een ander verhaal was van den jongen edelman, die zijn vader
vermoord had, om de vrije beschikking te kunnen krijgen over diens
rijkdommen. Eenzaam zat de ontaarde zoon in zijn kasteel. Maar te midden
van al zijn schatten voelde hij zich niet rustig. 't Was herfst. Buiten
gierde de wind door 't gebladerte. En binnen was hij, luisterend naar
alle gillen en loeien van den wind om 't hooge huis. Hoor, daar treft
een vreemd geluid zijn oor. 't Is of er iemand de steenen trap oploopt.
»Slof, slof, slof, slof!" Zoo sleepte zijn oude vader zich altijd naar
boven. De zoon beeft van angst en onrust. Maar hij vermant zich, en gaat
kijken. Daar ziet hij, langzaam de trap opzuchtend, een witte gestalte,
in wijden mantel, en met langen, grijzen baard. Het is zijn vader.
Ontzet snelt de vadermoordenaar naar binnen, werpt de deur in 't slot,
en verbergt zich daarachter met zijn schuldig hart. Maar deuren en
sloten mochten niet baten. Elken avond, op een vast uur, hoort hij dat
zachte, maar doordringende: »Slof, slof, slof, slof." Hij stopt zijn
ooren toe, maar 't helpt niet. Dikke gordijnen hangt hij voor de deur,
maar ze konden het geluid niet smoren. Klokke tien kondigde het
eentonige, zuchtende gesleep op de trap het bezoek van den vermoorde
aan, avond aan avond, totdat eindelijk de zoon krankzinnig werd van
angst en niemand het groote kasteel meer durfde naderen.

Die uurtjes van vertellen waren zalig. De volwassenen zaten op de bank
of op wat stoelen, die men er bij gezet had. Wij schoolden, terzij van
't huis, op de stoep samen, kropen dicht bijeen, en huiverden van genot.
»Wat zijn de jongens stil," zei Moeder dan, gewoon aan ons altijddurend
hollen en schreeuwen en stoeien. Geen wonder. Wie zou een kik gegeven of
beweging gemaakt hebben, bij het somber rondgaande: »Wie heeft er mijn
beentje," of het huiveringwekkende: »Slof, slof!" Die vertellingen met
zoo'n telkens weer opdoemende vraag of herhaald geluid waren ons nog het
liefste, want dan hoorde je het spookachtige telkens dichterbij komen.
Je hart kromp er bij ineen. Dát was genieten. En dan ging je straks stil
in huis en naar bed.

       *       *       *       *       *

Van de stoep kwam je in den winkel. Wat beteekende die winkel voor ons,
kinderen? Een last en een lust.

De last was het boodschappen-loopen. Pas was je uit school, of je
hoorde: »Loop eens gauw naar die of die en breng daar de koffie." Die
of die woonde natuurlijk niet in de buurt, anders was de boodschap
niet noodig geweest. En dan moest je, in plaats van lekker op straat
te spelen, een half uur ver, met moede beenen slenteren door vervelende
straten of langs lange grachten. Die beenen zouden niets moe zijn
geweest, als ze hadden mogen hollen bij het krijgertje-spelen. En hier
moet de paedalogie bij haar vermoeidheidsproeven eens goed nota van
nemen. Ik bedoel, of de vermoeidheid dikwijls niet meer in de gedrukte
gemoedsstemming zit, dan in het werk; of tegenzin en teleurstelling niet
meer verlammen dan physieke en geestelijke inspanning, al hebben
deze--natuurlijk!--haar grenzen.

Vooral de Zaterdagnamiddag was voor mijn twee jaar ouderen broer en mij
een ellende. Dan moesten we geregeld »klantenloopen". Met zware manden
sjokten we dan eerst het eene eind van de stad in, en dan het andere.

Gelukkig hadden we onze bepaalde menschen, waar je altijd een paar
centen kreeg. Dat waren dan meestal goedige dienstboden, en dat kan ik
nu, uit de verte, best begrijpen: die wisten bij ervaring, hoe aangenaam
zoo'n kleine verrassing is. Men ijvert vaak tegen de fooien. Zeker, er
zit een kwaad aan vast. Maar toch ook, zoo'n enorme massa levensgeluk
wordt in die kleine schenkingen dagelijks onder de menschen verspreid.
Ik geef ze graag, omdat ik ze altijd zoo graag ontvangen heb. Een paar
centen, en een lange, zware terugweg werd verkort en verlicht. En dat
zou nooit bereikt zijn door een vast loon, al wil de redeneerzieke
mechanicus dit ook beweren. Een gulden meer weekloon is _niet_
hetzelfde als een gulden fooien. Zoo iets meent en verdedigt alleen
de kortzichtige in-mekaar-zetter van 't leven. Die verhooging van
weekloon wordt al gauw een stuk gewoonte, niet meer gevoeld, niet
meer gewaardeerd; niet meer een levensvreugde. En die langzaam bijeen
gekregen fooien, opklimmend tot bij, tot aan den gulden, maken de heele
week goed, dag aan dag, geven telkens een geluksemotie.

Nu moet men niet zeggen: O, die kapitalistische Jan Ligthart is tegen
loonsverhooging en wil den minderen man liefst met fooien afschepen,
met gunsten, in plaats van met rechten, zoo houdt hij ze meteen in
vriendelijke onderdanigheid, want dan heeft men de strekking der
opmerking niet begrepen. Ik wil alleen, bij de steeds toenemende
vermechanieking van het leven, er op wijzen, dat er ruimte moet blijven
voor spontane uitingen en er aan herinneren, dat een mensch altijd een
kind blijft, gevoeliger voor kleine verrassingen, dan voor groote
geregeldheden. Wij waren gelukkig met een paar centen, en ik zal al heel
blij zijn, als dit mijn kindergeluk dezen of genen lezer of lezeres
bewegen mocht, den jongen van den kleermaker of uit den mantelwinkel,
die een half uur ver met die zware doos aan zijn arm heeft gesjouwd,
niet te laten afdruipen zonder hem eerst vijf centen in de hand te
hebben geduwd. Ik verzeker u plechtig, dat hij geen principieele
bezwaren zal maken. En men zal eens zien, wat zoo'n stuiver een invloed
heeft, niet alleen op zijn beleefdheid, maar ook op zijn beenen.
Vermoeidheid en--gemoedsstemming.

Een der klanten was een oude nicht. Ze woonde--wat weet ik dat nog
goed--binnenshuis (we zeggen tegenwoordig »en pension") op den
Haarlemmerdijk. Ik zie den weg nog, dien we volgden, en op dien weg
een heel gemeenen streek, dien ik uithaalde. Nicht was een oude,
vriendelijke vrouw. Als we de boodschappen brachten, mochten we altijd
boven komen, op haar keurig nette kamer. Bij de boodschappen was ook
geregeld een half pond Janhagel, dat we eerst haalden bij Hagtingius,
den koekbakker, die in een mooi hoekhuis recht tegenover ons woonde, de
brug over. Die naam Hagtingius--ik durf er op zweren--is goed gespeld,
en kwam toch in geen enkel taalboekje voor. Ik zag hem dagelijks, en,
zooals kinderen doen als 't hun niet verboden wordt, ik keek er naar
en las hem meermalen hardop. Kinderen prenten zichzelf zoo onnoemelijk
veel in--als 't hun niet verboden wordt. Een wandelend jongetje, dat
op straat bij ieder stuk »taalwerk" staan blijft, om het opmerkzaam te
lezen, wordt echter gewoonlijk door zijn moeder meegesleurd. Moeders
hebben geen aasje idee, hoe ze daarbij hun kinderen het groeien
belemmeren. Zelfs schoolmeesters weten dat menigmaal niet.

Maar wat heeft Hagtingius met mijn oude nicht te maken? Hij deed de
lange reepen Janhagel in een witpapieren zak en die goeie nicht haalde
de heele stukken daar uit en gaf ons de brokken. Dat wisten we, het
gebeurde week aan week. En wat deden we nu? Onderweg hielden we den
zak onder den arm en drukten er telkens tegen. Als we dan iets voelden
knappen, hadden we ons stukkendeel vermeerderd. En begrijp nu wel,
hoe listig, hoe huichelachtig ik daarbij te werk ging. Rondweg, door
snoepen, ons verrijken, deden we niet. Dat was »stelen". Den zak
openmaken, om een paar reepen door te breken, deden we ook niet, want
je kon zoo'n zak nooit weer zoo netjes in de plooien toevouwen als de
winkelier. Maar, moedwillig per ongeluk, den koek onder den arm kneuzen,
dat deed ik wel. Zoo kon ik mijn deel vergrooten, en mijn geweten in
rust houden. Heeft Jeremia niet geschreven: »Arglistig is het hart, meer
dan eenig ding; doodelijk is het. Wie zal het kennen?" Ons onschuldig
kinderhartje muntte ook al uit in arglistigheid. En als we dan bij
nicht waren, en ze legde zoo netjes de reepen in haar verlakte
koektrommeltjes, en ze gaf ons met een vriendelijk gezicht en een zachte
hand al die brokken, dan stonden we daar met een schijnheilig gezicht
bij, namen als zoete jongetjes--het petje in de linkerhand--de brokken
met de rechterhand aan, want je moest altijd iets met de rechterhand
aannemen, dat was netjes, ook de door bedrog verkregen dingen, en,
kleine, gemeene huichelaars als we waren, groetten nicht heel beleefd,
want ook dat hoorde zoo, en gingen met ons listig gestolen goed de
straat op, om daar er van te genieten. Gestolen? Nicht had het ons toch
eerlijk gegeven? »Arglistig is het hart, meer dan eenig ding."

En nu knoopt zich aan deze afzetterij nog een ervaring vast. Nicht had
een meid-huishoudster, die ons altijd met een heel zoetsappig gezicht
begroette. De vriendelijkheid kwijlde haar haast uit den mond, als ze
ons de deur opende met haar temerig: »Dag jongeheeren! Zal uwe goed uw
voetjes vegen!" Als neefjes van haar »commesales" behandelde ze ons met
voorzichtigen eerbied. Maar eens hoorden we haar, over ons sprekend,
zich gansch anders uiten. »Daar komme die jongens weer met d'r vuile
poote je trap bederve. Nou hei je ze pas schoon." Toen had ze voor goed
bij ons gedaan, dat gemeene wijf, dat zoo vriendelijk was in je gezicht
en achter je rug op zoo'n manier over je sprak. We konden haar niet meer
luchten of zien, hadden een hartgrondigen afkeer van haar gemeene
huichelarij.

Wonderlijk toch. Háár huichelarij konden we niet vergeven, en de onze,
ofschoon er eigenlijk nog afzetterij mee gepaard ging, bezwaarde ons
niemendal.

Zouden we, nu als volwassenen, nog net zoo zijn? Zou er ook nu nog een
hemelsbreed verschil zijn tusschen het kwaad van buurman en het onze?

Om de waarheid te zeggen, ik geloof, dat we ook hierin kinderen blijven.
Sommigen schijnen te meenen, dat een kind in menig opzicht een gansch
ander wezen is dan de volwassenen. Ik heb altijd gedacht, dat de
volwassenen precies nog kinderen zijn, uitgegroeide kinderen. In mezelf
vind ik nog in alle opzichten het kind terug. En pas dus maar goed met
me op, want je ziet, met mijn schijnheilig gezicht ben ik een gemeene
huichelaar, terwijl ik me nog bovendien erger aan _uw_ huichelarij en
daar mijn veroordeelend vonnis over strijk.

We zijn als de jongen, wiens duiven door de kat werden opgegeten.
Die kat is een gemeen roofdier, maar wij, die kippetjes slachten en
konijntjes braden, wij zijn brave wezens. Terwijl we de malsche boutjes
smakelijk verorberen, zitten we die kat te verwenschen en smeden
moordplannen op haar leven. Zien niet, dat, als zij zondigt, wij het
nog in veel erger mate doen. De oude geschiedenis van den splinter en
den balk. Daarom lijkt het mij zoo goed, bij ieder concreet geval, het
kind aan zichzelf te ontdekken. Niet in algemeene preekjes, maar in
persoonlijke ervaringen leeren we onszelf kennen, als wijze liefde ons
maar de oogen opent. Maar het is veel gemakkelijker--te genieten met de
oogen dicht.

       *       *       *       *       *

De lusten van den winkel--het is droevig, dit opnieuw te moeten
belijden--bestonden in het snoepen, dus in het bestelen mijner ouders.
Achter de toonbank ging men langs een trapje van drie treden omhoog
naar de huiskamer. Op mijn »kaart" is het trapje door een paar lijnen
aangegeven. De huiskamer had geen anderen uitgang, en we konden dus
nooit naar buiten, of 't ging het trapje af, achter de toonbank om, den
winkel door. Bij dien tocht liepen we door een wereld van verleidingen:
de krenten, de rozijnen, de vijgen, de broodsuiker, de witte en de
bruine kandijklontjes, zij lagen in open bakken, lokkend de koopers van
buiten en de snoepers van binnen. Onder de toonbank stonden de vaten met
stroop en appelgelei, ook lokkend, zij het onzichtbaar, lokkend door een
geweten tegenwoordigheid. En nu ging ik maar zelden den winkel door,
zonder in de gauwigheid wat te snoepen: een greep uit den krentenbak,
een lik uit de stroopton. Alleen het oog der volwassenen, dat door de
neteldoeksche gordijnen van de glazen kamerdeur ons kon bespieden, of de
aanwezigheid van den winkelknecht weerhield er ons van. Maar anders--ik
beloof u, dat ik weet wat snoepen is. Het was voor mij niet een zonde
van nu en dan, het was een dagelijksch bedrijf.

En nu komt weer het wonderlijke. In de Eglantiersdwarsstraat, geen
twintig huizen van ons af en schuin tegenover ons, werd een nieuwe
kruidenierswinkel geopend, een konkurrent. En hij schaamde zich zijn
doel niet: met mooie, groote letters stond er op geschilderd: =DE
CONCURRENT=. Dat vonden we allemaal gemeen. Dat die man zijn brood moest
verdienen, spreekt vanzelf, maar dat hij zoo openlijk voor zijn doel
uitkwam, om je te verdringen, en daartoe vlak in je nabijheid kwam
zitten, dat was een laagheid. En we haatten dien man. Wanneer ik in de
straat speelde, of naar school ging, was die winkel mij een voortdurende
haatprikkel, en te meer, omdat hij er zoo mooi uitzag, alles zoo nieuw
en frisch en goed in de verf, en de waren met groote cijfers alle iets
lager geprijsd dan bij ons.

De gevolgen bleven niet uit. De eene klant na de andere verliet ons,
natuurlijk niet de »uitbrengklanten", maar de »winkelklanten", de
burger- en arbeidersvrouwtjes uit de buurt. Ze konden 't daar goedkooper
krijgen. En alleen de enkele goede vrienden en buren bleven, en dan zij,
die in 't krijt stonden en dus maar niet dadelijk weg durfden gaan.
Toch, ook die verlieten ons, en wellicht juist door hun achterstand.
Ze konden hun schuld toch niet betalen, en dropen nu langzaam af. Dan
hadden ze meteen de zachte aanmaningen tot betalen niet meer aan te
hooren.

Mijn vader was een zachtaardig, eerlijk man, totaal ongeschikt voor
zaken. Hij geloofde iedereen en liet zich door iedereen bedriegen. Door
de reizigers en leveranciers, die hem bedorven waar aansmeerden--ik weet
nog van een heel vat gedroogde pruimen, waar de maden uitkropen--en
door de klanten, die hem niet betaalden. Geen wonder dus dat de zaak,
nu daar bovendien een bloedzuigende konkurrent haar dagelijks het
levensvocht aftapte, spoedig verzwakte en verstierf. Alle pogingen,
om met de uiterste vriendelijkheid en inschikkelijkheid de klanten te
behouden, mochten niet baten. Eerst praatten de menschen met je mee,
vonden het een schandaal dat zoo iets maar mocht, iemand zoo het brood
uit den mond stelen. Dan lieten ze zich ontvallen, dat een beetje
lager prijs in een huishouden toch maar goed te pas kwam. Eindelijk
bleven ze weg, en je zag ze je deur voorbijgaan, naar den konkurrent.
Zaterdagsavonds stond daar de winkel berstens vol. O, ik zag het, met
het hart vol nijd en wee, en de oogen vol tranen. En 's avonds, in bed,
bad ik met een heel warm hart Onzen lieven Heer, of Hij vader nu toch
niet helpen kon.

Maar hoe hielp _ik_? Door----te blijven snoepen.

Is dat nu niet wonderlijk? Diep voelde ik met mijn vader mee. Vurig
bad ik, dat Onze lieve Heer hem helpen mocht. En ik had zelf zoo braaf
geholpen, met hem arm te snoepen en ging daar gewoon mee voort.

Ik haatte den konkurrent, haatte de buurtmenschen die wegbleven, haatte
al wie mijn vader benadeelden. Waarom haatte ik zijn jongsten zoon,
waarom haatte ik mijzelf niet, die hem voortdurend met kleinigheden had
bestolen?

Praatte ik mijn misdrijf wellicht goed met een mooischijnende
redeneering?

O neen, 't was veel erger. Ik _voelde_ mijn misdrijf niet eens. Ik wist
het, en ik zag het toch niet.

Wanneer ik mijn broer zoo had zien snoepen, zou ik hem zeker een
harteloos kind gevonden hebben. Je vader te benadeelen, die toch al zoo
in nood zat! Neen, tot zulk een gemeenheid zou ik zeker nooit in staat
zijn geweest!

Maar nu ik het zelf deed? Nu zag ik de gemeenheid niet, ofschoon ik ze
verstandelijk wist. Nu had ik ze niet eens te verontschuldigen, omdat ze
niet als schuld in me _werkte_.

Schuldbesef is niet genoeg. Er moet in 't menschen- en kinderhart
schuld_onrust_ zijn, schuld_ellende_.

Neen, de zedelijke opvoeding is zoo gemakkelijk niet. Men komt er niet
met een preekje. Afkeer van het _kwaad_ is zoo moeilijk aan te brengen.
We bepalen ons gewoonlijk tot afkeer van de nare _gevolgen_ van het
kwaad. Als _die_ ons maar niet plaagden, zouden we met het kwaad nog wel
vrede hebben. Het kwaad voldoet zoo aan al onze zinnelijke en zondige
begeerten, het vleit ons, het streelt ons. Maar de eenige begeerte die
ons verheffen kon, de begeerte naar heiligheid, die _is_ er niet. We
verbeelden 't ons wel, maar 't is zelfbedrog. Arglistig is het hart.
Daarom is de bede om een »nieuw hart" zielkundig zoo juist en zoo
dringend noodig. Maar zal die bede waarachtig zijn, dan moet er al
vernieuwing des harten werken. Het bidden zelf, dat wil zeggen: niet
het prevelen, niet het uitgalmen, maar het hartgrondig en waarachtig
begeeren is al een bewijs van het »nieuwe leven".

Meermalen verwonderen we ons, hoe een dronkaard zijn gansche gezin
ongelukkig kan maken door toe te geven aan zijn drankzucht. Die
dronkaard zat ook in mij. Ik vertrouw, dat mijn lezers betere menschen
zijn.

       *       *       *       *       *

Men heeft al begrepen, dat we den winkel moesten verlaten. Doch zoo ver
zijn we thans nog niet. We moeten eerst het huis nog verder doorgaan, om
er uit alle hoekjes de herinneringen op te roepen.

De huiskamer heeft me niet veel te vertellen. Alleen dat ledikant daar.
Daar lag mijn jongste zusje in, toen ze de pokken had. Twee kinderen
van het gezin waren niet ingeënt, en juist die twee werden tijdens een
pokken-epidemie door de ziekte aangetast. Wat dat beteekende voor een
winkel--ach, wat wordt er in sommige gezinnen soms bitter geleden. Twee
kinderen ziek, de winkel leeg, dagelijksche angsten, geen inkomsten. En
dat weken achtereen. Is het wonder, dat een winkelier geneigd is, zulke
ziekten te verzwijgen? Gelukkig kunnen zij zich thans verzekeren tegen
de schadelijke gevolgen van besmettelijke ziekten.

Het stond er met Zusje treurig voor. Wij mochten natuurlijk niet bij
haar komen. Maar op zekeren dag werden we toch bij haar gebracht. De
dokter had gezegd, dat ze 't niet meer op kon halen, de ziekte was te
hevig. En toen werden we aan Moeders hand in de kamer geleid. Ik weet
dat nog heel goed. 't Behangsel van het ledikant werd opengeslagen, en
daar lag het kind: een gelaat, geheel bedekt met zweren en korsten, één
en al rood van de zweren. Het vroeger fijne gezichtje was opgezet, de
oogjes verdwenen er in, de oorknopjes waren niet meer zichtbaar. Ik
ging naar 't bed, en gaf haar een hand. Even bleven we staan; Moeder
schreide. Toen liet Moeder het behangsel weer vallen en gingen we heen.

Ik herinner me absoluut geen vrees voor besmetting, ook geen vrees voor
den dood. Alleen herinner ik me dat roode, vurige, opgezette hoofdje,
liggende op het kussen, den blik der weggezonken oogjes, en het
uitgestoken handje.

Wonder boven wonder, Zusje genas. Wat moet er in het gezin toen een
blijdschap geweest zijn. Eerst die zorg, die angst, die hopelooze
smart--en nu die vreugde. Dat zijn toch dingen van beteekenis in een
huisgezin. Maar zij schijnen grootendeels buiten mij omgegaan, eerst de
angst, toen de blijdschap. Er staat me tenminste niets meer van voor.
Zoo zeer leefde ik in mijn eigen leventje. En zou dat niet met de meeste
kinderen zoo zijn? Ze voelen meer voor de droeve lotgevallen in de
verhaaltjes, dan voor de smarten in hun naasten kring. Ik herinner me
heel nauwkeurig het zieke kind in haar bedje, alles wat ik gezien heb.
Waarom ook niet de gevoelens, die toen het gezin beheerschten? Die
gevoelens lagen waarschijnlijk buiten mijn levenssfeer. En dat stemt
geheel overeen met de ervaring, die ik telkens opdoe. Kinderen van acht
en negen jaar komen mij als een interessant geval vertellen, dat hun
vader gestorven is of hun broertje. Bizonderheden daarbij deelen ze mij
mee als iets merkwaardigs. Ook met hun kameraadjes spreken ze er zoo
over. Er is geen spoor van aandoening te ontdekken. En dat is niet juist
bij »ruwe jongens", maar ook bij heel »lieve en gevoelige meisjes".
Natuurlijk zou ik wel kans zien, ze gauw aan 't schreien te maken, maar
dat is geen kunst. Een feit is echter, dat de aangrijpende, smartelijke
en voor hen zelfs zeer noodlottige gebeurtenissen, door de kinderen--de
uitzonderingen daargelaten--niet schijnen te worden gevoeld.

Wel was ik er zeer gevoelig voor, wanneer later de jongens op straat
Zus voor »mottige" uitscholden. Ik mocht, in een bui van drift, me
dan zelf nu en dan die vrijheid veroorloven, van vreemde jongens duldde
ik het niet. Onmiddellijk vloog ik er op af en roste er op. En heel
eigenaardig, een verontwaardigde en moedige jongen is sterk, al is hij
zwak. Zulke afrosserijen liepen nooit ongunstig voor me af. Dan was er
iets in me van een leeuw, die zijn welpen verdedigt. Een drift, die geen
gevaren telt, geen gevaren ziet, die voor niets terugdeinst en daardoor
onoverwinnelijk is. Ha, ik zou ze kapot geslagen hebben. En omdat ze dat
zagen, en omdat ze dat voelden, daarom deinsden _zij_ terug. Maar zulk
een kracht ontwikkel je alleen, als je losbarst voor een edele zaak. En
is er iets edeler, dan op te komen voor een »mottig" zusje? Zij kon het
toch niet helpen, dat die ziekte haar zoo mismaakt had?

Ik was niet de eenige jongen, die gevoeliger was voor een scheldwoord
dan voor ziekte en dood. Het was regel, dat geen enkele jongen zijn
vader of moeder liet uitschelden. Wie zich dat veroorloofde, kon op een
onmiddellijk pak slaag rekenen. Schooiers van de straat--als hoedanig
wij onszelf nooit beschouwden--scholden nog wel eens van: »Je ouwe
vaar, die gezete het", of, nog erger, »die gehange het". Maar werd die
smaad niet zonder omwegen met een afrossing betaald, dan bracht dat de
gescholdene bij ons in minachting, die zulk een smaad op zich had laten
zitten. »Van mijn mag je zeggen, wat je wilt, maar van mijn vader blijf
je af," luidde het steeds. Is dit niet iets buitengewoon liefs en
aantrekkelijks in de jongenswereld? Ik heb het altijd een heerlijk
verschijnsel gevonden. Zelfs de grootste belhamel en de ongehoorzaamste
zoon liet zijn vader niet beleedigen. Dit raakte zijn eer, zijn hoogste
eer. En dan had je toentertijd nog onderwijzers--hoe is 't mogelijk--die
zich niet ontzagen, een jongen te krenken in zijn ouders. Men heeft me
wel eens verzekerd, dat zulke er nog zijn. Maar dàt is haast niet te
gelooven.



IN HUIS.

(VERVOLG.)


Op de kaart van den winkel ziet men nog een trap, ook achter de
toonbank, maar heelemaal aan 't eind. Die trap liep naar beneden, en
voerde met een tree of zeven naar de keuken, het tweede vertrek van de
woning. Meer vertrekken waren er niet. Boven, in de huiskamer, sliepen
onze ouders en de meisjes, beneden, in de keuken, onder de huiskamer,
sliepen de jongens, vijf in getal, drie eigene en twee vreemde. Van dit
vijftal was ik de jongste. Men begrijpt, dat ik daar in een goede
leerschool was.

's Morgens, al tamelijk vroeg, moest de bende op. De oudsten gingen naar
de Ambachtsschool, die om half acht of acht uur begon, en wel een half
uur ver was. Dat was altijd een heel tumult. We wieschen ons allen boven
den gootsteen, en daarbij moest de een op den ander wachten. 't Ontbrak
dan niet aan aansporingen, om wat spoed te maken, aansporingen in de
bekende ruwe jongenstaal, overgenomen van de volwassenen. Ik had de
minste haast, bleef het langste in bed, en lag dat heele gescharrel aan
te zien of speelde in mijn eentje scheepje. Het bed was het schip, de
stoel er naast het bootje.

't Ging onder de jongens ruw genoeg toe. Zelden werd er een bij zijn
gewonen naam aangesproken. Ieder had een karakteriseerenden bijnaam,
een scheldnaam, die een zijner ondeugden of gebreken signaleerde, doch
waarnaar hij niettemin gewoon luisterde. Dat hoorde je niet eens meer.
De een heette, echt, Theodorus. Dat wil zeggen: Gave Gods. Maar, gesteld
dat de anderen die beteekenis geweten hadden, wie hunner had in dezen
kameraad een Gave Gods geëerd? De jongens zagen in hem heel wat anders
en benoemden hem daarnaar. En dat vond hij tenslotte heel best.

De naamgeving onder 't volk is zoo geheel anders dan die bij de
geboorte-inschrijving. Bij deze laatste slepen we de reeds lang vergane
eeuwen mee. Wie zou het nu in zijn hoofd halen, een kind met zoo'n ouden
Griekschen naam als Theodorus te belasten. Maar zoo wil de gewoonte,
de kultuur. De natuur doet echter anders. Reeds in de jonge moeder.
Met allerlei naampjes streelt ze en vleit ze haar kleinen lieveling.
Dag schat! Dag lieve pop! Dag hartje! Dag kleine bruinoog! Dag
diefje-van-je-vaders-nachtrust! Dag lekker diertje! Zoo gaat het
maar door, terwijl de deftige naam Theodorus weggesloten ligt op het
geboortebriefje in Vaders kassette.

En zoo werkt het ook in de jeugd. Ze vertolkt haar indrukken en
stemmingen in de naamgeving. Ten onrechte noemt men dat schelden. Dat
hierbij steeds roode haren en andere uiterlijke kenteekenen herdacht
worden, spreekt vanzelf. Hoe zal men een rooie nu beter noemen dan
rooie. Dat is zijn beste onderscheiding. De fout is, dat volwassenen de
kinderen leeren, in roodheid of gebocheldheid of een andere afwijking
iets zedelijk minderwaardigs te zien en hen voorgaan in geringschatting.
Niet in het opmerken, benoemen en aanwenden der eigenaardigheid zit
de fout. Integendeel, dat zijn drie deugden. Het opmerken toont
onderscheidings-vermogen en belangstelling, het benoemen bewijst juist
taalgevoel, en het aanwenden geeft blijk van praktischen zin. Maar de
volwassenen gaan den kinderen voor in een valsche waardeering, in een
liefdeloos oordeelen, in een hatelijk toerekenen. En is 't wonder, dat
de kinderen dit voorbeeld volgen, en aldus een natuurlijk geestelijk
proces bederven door een onzedelijk bijmengsel?

Wie ziet, hoe gemakkelijk de jongens en ook de ruwere arbeiders zich
wennen aan hun bijnamen, maakt daar niet veel drukte over. De wijze,
waarop zoogenoemd beschaafde volwassenen in krant en vergadering malkaar
uitmaken, is ja wat hatelijker.

       *       *       *       *       *

Het was een aardig gezicht, tusschen al die duwende en grauwende jongens
mijn oudste zuster te zien doorscharrelen. Zij moest ook al vroeg op,
meisje van 15 à 16 jaar. Dan ging ze naar beneden, om thee te zetten.

Wat heb ik vaak, warm onder de wol, dat vriendelijk bedrijf rustig
aangezien. Dan ging ze eerst naar den vuurhaard. Dat was een ijzeren
pot op een »stookkacheltje". Het houten tafeltje, van een bizonder
model, stond onder den schoorsteen, en droeg den vuurpot, een gewonen
ijzeren pot op drie pootjes.

De pot lag vrij vol met asch. Daaronder waren den vorigen avond een
paar harde turven »ingerekend". Die hadden den heelen nacht zachtjes
gesmeuld, en nu was het eerste werk om dat vuurtje »op te rakelen".
Dan kwamen er een paar gloeiende kooltjes te voorschijn. Was het vuur
te ver weg, dan werden er uit den doofpot, naast den haard, een paar
»doove kolen" genomen, gedoofde doorgloeide turven, en daarmee het vuur
opgehaald. En was de doofpot leeg, dan liep je even gauw naar den bakker
aan den overkant, om een paar centen »doove kolen" te koopen, hij had
ze in voorraad, of naar de water-en-vuurvrouw, om een cent of een halve
cent vuur, in een verglaasd groen steenen testje. Honderden malen heb
ik die boodschappen gedaan, want, na al het beleden en het nog te
belijden kwaad, mag ik ook wel eens mijn deugd vertellen van heel groote
bereidwilligheid. Nu ja, ik pruttelde wel, als ik zoo ineens uit mijn
spel werd gehaald, maar nooit deed Moeder of Zuster een vergeefsch
beroep op mijn hulp. Is het niet wonderlijk? Op school stond ik zeker
bekend als een brutale schooier, en thuis--ik _kon_ mijn moeder of
zuster niets weigeren, ook al wilde ik dit natuurlijk. »Jan, ga jij
eens gauw naar...."--»Moet _ik_ nu al weer?"--»Toe, Moeder wacht er
op."--En ik ging al. Ik weet zeer positief, dat ik heel gehoorzaam
was, en het is me ook later vaak genoeg verzekerd. Ze konden alles
van me gedaan krijgen. Een vriendelijke vraag--en ik moest het doen.
Anders lag die vraag toch als een toenemende onrust, een aanzwellend
verwijt, in mijn gemoed. Ik _moest_--niet door buitenafschen dwang,
maar door innerlijken, onontkoombaren noodzaak. Mijn moeder en
mijn zuster begrepen dit best en handelden er naar. Ze konden zoo
onontvluchtbaar--vragen. Niets anders dan vragen. En die meester
op school--hij kwéékte verzet--hij máákte ongehoorzaam.

Hier moet ik eens even iets schattigs vertellen van een jong
onderwijzeresje, die wat bij ons in de Tullinghstraat volontairde.
Ze zou in de elfde klas eenige weken achtereen lesgeven. Daarin zaten
lastige jongens van 11-13 jaar. Een der lastigste was Jan B. En toen
zei dat onderwijzeresje, ze was zelf misschien pas 18, op een keer
onder schooltijd tegen Jan: »Zeg Jan, je moet me een beetje helpen.
Je moet niet vergeten, dat ik zelf ook nog maar jong ben. Ik moet het
nog leeren." En dat zei ze zoo vertrouwelijk en vertrouwend, dat Jan
een kleur kreeg en haar hielp, door op zichzelf te passen.

Ik weet wel, dat dit weer precies het omgekeerde is van wat de
paedagogiek noemt: »je gezag hooghouden". Maar zij _hield_ er haar gezag
mee hoog. Dat was de ware hooghouderij. En Jan zat gevangen in zijn
eigen grootmoedige bereidwilligheid.

Anderen noemen dit slimme politiek. Maar wanneer ze het als zoodanig
willen nadoen, mislukt het. Politiek slaagt niet in de opvoeding.
Integendeel, ze wreekt zich.

Het was zuivere harte-paedagogiek. Zichzelf gewaagd, om den jongen te
winnen. Zichzelf gewaagd, niet in zwakheid, maar in kracht.

Doch ik zou bij dat alles haast mijn zuster en de doove kolen vergeten?
Toch niet. Ik had hier echter een kooltje onder de asch, dat ik eens
even moest oprakelen. Misschien kon iemand er zich aan warmen.

En nu weer naar den vuurhaard.

       *       *       *       *       *

Waren de kooltjes opgerakeld, dan werden er twee »talhouten" op gelegd,
zoo, dat ze buiten den rand van den pot uitstaken, net twee houten
breipennen, zooals meisjes die altijd, links en rechts, in de holten
tusschen duim en wijsvinger laten liggen, en met een zwavelstokje werd
er een vlam gemaakt. De zwavelstokjes kocht je in bundeltjes van een
cent of een halve cent, en bewaarde je in een ophangdoosje tegen den
muur naast den haard.

Later leerden we, in onzen kweekelingentijd, van akkermaalshout, van het
kappen daarvan om de zeven jaar, van het afschillen, 't voeren naar den
runmolen en van de run naar de leerlooierij, en _ik heb nooit geweten,
dat ik dit gekapte akkermaalshout reeds als kind zelf menigmaal op den
aschpot had gelegd_. Dat hoefde je ook niet te weten, als je _je les
maar kon opzeggen_. Voor die kennis kreeg je niets, maar voor die
opzeggerij een 9 of een 10.

Hoe ik dit dan later te weten ben gekomen? Door een boerenknecht. Die
vertelde 't me. Die stomme boeren zijn vaak beter onderwijzers dan de
geleerde schoolmeesters.

Ook de zwavelstokjes hadden me iets kunnen vertellen. Zij hadden vroeger
op het veld gestaan, toen ze nog deel uitmaakten van de hennepstengels.
Wanneer van deze hoog uitgeschoten plantjes de zaadjes waren
verwijderd--hennepzaad--en de bastvezels waren los geweekt voor de
touwslagerij, gebruikte men den gedroogden houtachtigen stengel nog
om er stokjes van te snijden of te hakken, holle stokjes van een of
anderhalven decimeter lang. Die werden met beide punten in den gesmolten
zwavel gedoopt en zoo kreeg je de zwavelstokjes. Mooi woord. Zoo
eenvoudig. Zoo alleszeggend. En als je ze, zuinigheidshalve, langs de
lengte in vieren knapte, hoorde je en voelde je tusschen je vingers
zoo'n stokkerig geknap.

»Een borreltje ineens, maar een zwavelstokje in vieren," zei de
zuinigdoende drinkverkwisting. Mijn zuster nam een zwavelstokje, stak
het aan in 't vuur, ik zag de blauwe vlammetjes, rook den zwavel. Een
poos later vlamde het in later jaren zoo geleerde eikenhakhout en na een
half uurtje kookte het water. De ketel hing aan een ijzeren ketting, die
vastgemaakt was aan een dwarsliggende ijzeren stang in den schoorsteen.

Nu werd de thee gezet, ook al zoo'n heerlijk ding om stil te liggen
aankijken. Het kringelende water stroomde met een boog in den trekpot,
damp vulde den keuken, damp en theegeuren, en na vijf minuten liep mijn
zuster met kopjes thee rond, eerst naar boven voor vader en moeder, dan
voor de jongens, en als ik heel zoet was, kreeg ik ook wat, met veel
suiker en melk. Die lieve Christine. Zij droeg haar naam met eere. Zij
was zoo'n echt christinnetje, want ze schold haar broertjes niet uit,
maar gaf ze kopjes thee met veel suiker en melk. En nu is het wel waar,
dat daar soms een klein beetje omkooperij bij was, maar dat kwam door
den nood der omstandigheden en ons eigen booze, onwillige hartje. Bij
háár was het zuivere neiging om ons wat zaligheid te brengen. Ze vond
het zelf zoo heerlijk als ze ons goed kon doen. En zeg nu eens eerlijk,
is dat niet het wezen van het christendom? »Alzoo lief...." we kennen
toch dien wonderrijken tekst? Maar we vergeten, dat deze zelfde tekst,
als we hem later uit het vragenboekje droog moeten memoriseeren, ons
reeds lang bekend was, en net zoo dicht bij ons was geweest als de
eikenhakhoutjes in den aschpot. Die tekst was ons al genaderd in de
lieve zorg, in de koesterende liefde van dat zwoegende christinnetje.
Wee, als het christendom niet gepredikt wordt door u en mij, in daden.
Dan is het dood. En die daden behoeven niet de wereld te verbazen. Als
ze de harten maar winnen. Ons Christientje was een zendelingetje, en
haar preek was een kopje slappe thee met véél suiker en melk.

       *       *       *       *       *

Tot de keukenherinneringen behoort ook het naar bed gaan 's avonds.
Moeder of Zus bracht ons naar bed. Bij het uitkleeden treuzelden we
altijd. Maar er gingen klontjes of andere lekkernijen mee naar beneden.
En dan was het: »Als je je nu gauw uitkleedt, krijg je een klontje."
Dat zette er gang achter. En in een wip waren we uitgekleed.

Dan knielden we bij den stoel neer en zeiden ons gebedje op:

    'k Leg mij om te slapen neder,
    Goede God, die altijd waakt.
    Wil mij door Uw gunst bewaren,
    Als het kwade mij genaakt.

    . . . . . . . . . . . . . . . . .
    Dan leg ik mijn hoofdje neer.
    Doe mij niet angstvallig vreezen,
    Want Gij zijt mij heil, o Heer!

    Neem mijn ouders en mijn vrinden
    In bewaring dezen nacht,
    Opdat morgen bij 't ontwaken
    U de lof zij toegebracht.
                Amen.

Amen! We gaven Moeder of zus een nachtzoen, en sprongen in bed.

De invloed van dat gebedje was heel kalmeerend. We zeiden het op met
eerbiedige stem, en langzaam. Ik weet nog heel goed, dat ik minder aan
de woorden dan aan den hoofdinhoud dacht. En dat blijkt ten overvloede
uit de misvorming van het ons onbegrijpelijke woord »angstvallig",
waarvan wij altijd maakten: als-val-ik. »Doe mij niet alsvalik vreezen."
Maar deze bede tegen het alsvalik vreezen stemde ons misschien nog meer,
en juist door dat plechtige, onverstaanbare woord. Hoofdzaak was, dat we
ons nederlegden onder Gods afgebeden bescherming, en die hoofdzaak
voelden we.

Later kwam de kritiek. Waarom moest God mij bewaren tegen het kwade, dat
mij genaakte? Was het dan niet beter, dat God, de Almachtige, dat kwade
maar dadelijk vernietigde of het niet eens liet opkomen? En waarom
moesten juist mijn ouders en mijn vrinden bewaard worden en niet die van
een jongetje, dat niet geleerd had te bidden? En als nu mijn ouders of
vrinden eens ziek werden of stierven, moest God dan geen lof worden
toegebracht? En wat dan wel?

Zooals ik zei, aan die kritiek dachten we niet, en het gebedje bracht
ons in een rustige, vredige stemming. Daarom zegt menigeen: zoo'n
gebedje hindert de kinderen niet, het doet hen goed, het kweekt in hen
een eerbiedige, godsdienstige gezindheid aan, het schenkt hun rustig
vertrouwen. Dit is alles waar. En toch ben ik tegen zulke gebedjes,
tenzij ze onberispelijk zijn. Want ze blijven het kind bij, de vorm
gaat met de jaren mee, en dan hinderen ze het kind wél. Dan gaat het
kind vragen, kritiseert zijn biddende woorden, en verwerpt ze. Ik weet
wel, je hebt kinderen en menschen, die nooit vragen, nooit kritiseeren,
nooit verwerpen, die jaar in jaar uit dezelfde woorden prevelen,
gedachteloos, alleen drijvend op wat klanken. Maar het is zeer de vraag,
of zij, die nooit vragen, ook wel ooit aan God hebben gevraagd; of de
nooit kritiseerenden wel ooit hun eigen zielloos formalisme gekritiseerd
hebben; en of zij, die nooit verwierpen, wel ooit hebben aangenomen.

Men zij voorzichtig met het formuleeren der godsdienstige waarheden in
kindertaal. Iedere zielkundige onjuistheid kan zich later wreken. Veel
beter acht ik het, het kind half begrepen of onbegrepen woorden te
leeren waarvan de inhoud hem bij 't ouderworden steeds meer bewust wordt
en wier rijke beteekenis hij met toenemende instemming zal beseffen
als 't leven hem wijzer heeft gemaakt, dan hem nu met begrijpelijke
onjuistheden te voeden. Moedermelk--de mooie vergelijking is van
Paulus--moedermelk is _dezelfde_ spijs als volwassenen ontvangen, maar
in anderen vorm. Men mag de kinderen geen godsdienstige of zedelijke
waarheden inprenten, die ze later niet kunnen handhaven.

Hoe, naar mijn meening, de groote waarheden in kindervorm tot het kind
gebracht moet worden, kan ik illustreeren met een heel simpel versje uit
»Ot en Sien".

»Gij zult niet begeeren uws naasten huis, noch.... iets dat uws naasten
is."

Dit ethische voorschrift kennen we. Maar ons hart zit vol ongeoorloofd
begeeren, en niet alleen naar 't geen onzes naasten is, maar ook in 't
algemeen naar 't geen ons en anderen nadeelig is. Hoe moeten we ons
wapenen tegen de telkens dreigende verzoeking? Vondel zegt het:

    Sluit voor Begeerte uw graegh gezicht;
      Zy loert, zy loert, om in te vaeren.
    Sluit d'oogen, vensters van het licht,
      Indien ghy wilt uw hart bewaeren.

Dit gevaar geldt voor klein als groot. En daarom moet ook de vijfjarige
Ot op zijn hoede zijn, als hij met Sientje suiker gaat koopen voor
Moeder. Die suiker is zoo lekker, zoo verleidelijk lekker. Dat weten een
paar oudere vrindjes van Ot best, ze zijn ook jong geweest. En daarom
waarschuwen ze nu. Als Ot met Sien op een stoep gaat zitten, om even in
't zakje te kijken, zeggen zij: Neen Otje,

                $Ook niet kijken.$

    Hij wil er maar even in kijken. Maar dan?
    Als Ot dan zijn vingertjes deed in den zak?
    En die dan weer gauw bij zijn tongetje stak?
    O Otje, o Otje, wat kwam daar dan van?
    Dan had Ot gesnoept van de suiker van Moe!
    Neen ventje, laat jij dus het zakje maar toe.

Vondel zou zeggen: »Sluit voor Begeerte uw graegh gezicht." Wij zeggen:
»Ook niet kijken. Laat het zakje maar dicht, mijn jongen!"

       *       *       *       *       *

Het ging niet altijd zoo vredig toe daar beneden. Soms bleven mijn
broer en ik samen spelen. Dan waren we Indianen of Batavieren, smeten
malkaar met hoofdkussens, worstelden om malkaar uit bed te krijgen
en--in de benauwde bedstede--knauwden we malkaar en schreeuwden daarbij
zoo hard, dat ze 't boven konden hooren. Moeder of een ander trapte dan
op den vloer en we hielden ons een oogenblik koest. Maar straks begon
het spektakel weer, totdat Vader eindelijk driftig werd en naar beneden
holde. Dan schoten we gauw onder de dekens en verstopten daar ieder
lichaamsdeel, dat maar geschikt was om geslagen te worden. In den blinde
sloeg Vader er op los, met zijn hand, en ook wel met zijn pantoffel.
Maar wol was een slechte geleider. De slagen deden ons geen pijn, en
in plaats van het uit te schreeuwen van verdriet, barstten we uit in
gesmoord lachen.

Dat maakte Vader nog woedender, en een hagelbui van klappen brak in de
nauwe bedstee los. Maar wij konden het heusch niet helpen. Ons lachen
was geen opzet, geen oneerbiedigheid, en nog veel minder plagerij, we
hadden 't graag bedwongen, deden er ook ons best toe, maar we konden
't niet inhouden en stikten onder de dekens van telkens hernieuwde
lachvlagen. Totdat eindelijk een slag goed raak was. Dan keerde 't
spelletje plotseling. Een luid gekerm ging op, en meteen eindigde het
slaan. Vader was bevredigd. Niet omdat hij ons pijn had gedaan, dat
wisten we zelf wel beter, maar omdat hij die lacherij had bedwongen.
Zijn drift had het gewonnen op onze overspanning, nu kon hij gekalmeerd
aftrekken.

Bij ons was de pret er af, en we gingen slapen. 't Was een harde toer,
om onder die omstandigheden te bidden: »Neem mijn ouders in bewaring
dezen nacht," waar de eene helft van die ouders je zoo had afgerost
en de andere helft je niet eens kwam troosten. Maar we durfden 't
gebed niet nalaten. Vader mócht dien nacht eens sterven. En ofschoon
we hem eigenlijk onze voorbede niet gunden, baden we toch. Maar met
afkeerigheid in 't hart. We zeiden echter onzen regel gehoorzaam op,
zoodat Onze lieve Heer ons later niet voor de voeten kon werpen: Nu is
je Vader ziek geworden, omdat jij niet gebeden hebt. We voldeden aan den
vorm. Ziedaar puur bijgeloof. De aangeleerde regels waren ons een amulet
geworden, waarmee we het kwaad konden bezweren.

Toch flitste het al heel vroeg door mijn hoofd, dat zoo'n gebed toch
niet aangenomen werd, en ik herinner me den strijd tusschen mijn
afkeerig hart en mijn kinderplicht. Gewoonlijk won de laatste het en
waren we met Vader al weer verzoend, lang voor we insliepen. Om de
waarheid te zeggen, we rekenden hem die klappen niet zoo ernstig toe.
We wisten dat hij driftig was, vreeselijk kon opstuiven, maar waren ook
volkomen zeker van zijn goedhartigheid. En dan tel je een klap niet zoo
zwaar. Maar 't gebeurde toch ook wel eens, dat we in wrevel en boosheid
gingen slapen en 't maar eens zonder gebed waagden. Dan waren we den
volgenden morgen blij verrast, dat er niets noodlottigs was gebeurd.
Toch was er iets onrustigs in ons: we hadden met het leven van Vader
gespeeld, en zulks uit pure boosheid. O, als God Vader nu eens had
weggenomen!

Er gaan in een kind veel meer van zulke overleggingen om, dan de ouderen
denken. Men behoeft met een kind niet te redeneeren. Het redeneert met
zichzelf, ook al formuleert het zijn meeningen niet. Een kind redeneert
in gevoelens, in neigingen--wat trouwens de volwassenen ook doen--en
onze zorg moet zijn, die redeneering niet te verstoren. Heilig hun
willen, en laat ze dan maar aan zichzelf over. Wel is het goed, ze nu en
dan te helpen met het bewustmaken der opborrelende waarheden. Maar dan
redeneert men er geen opinie _in_--dan redeneert men er juist een opinie
_uit_. Wat in de diepte sluimerde, komt naar boven en naar buiten. De
kleur van kersen en appelen komt immers, op haar tijd, ook van binnen
naar buiten? Verf geen groene appeltjes rood. Zij verven zichzelf.

De klappen van mijn Vader hebben nooit afbreuk gedaan aan onze liefde
voor hem. Maar wel aan ons respekt.

We begrepen, dat hij ze in drift gaf, beseften dat wij die drift hadden
opgewekt, en--let wel--vergaven hem daarom de klappen. Niet vormelijk,
maar in ons hart.

Men beweert vaak, dat de kinderen een kastijding in dank aannemen, de
liefde er in erkennen, en straks de tuchtigende hand zegenen, de roede
kussen.

Zoo ver heb ik het nooit gebracht. Ik betwist de mogelijkheid niet,
maar mijn ervaring ziet door zulke dankbaarheid geen enkel plaatsje
in mijn leven bezet. _Nooit_ heb ik de slaande hand gezegend. _Nooit_.
Wel--de hand Gods. Maar dat is immers héél iets anders? De slaande hand
Gods--dat is de rechtvaardige straf voor onze euveldaden, de verdiende
gevolgen van ons kwaad.

Er heerscht gerechtigheid in ons leven. Zoek bij ieder leed uw zonde.
En ge vindt ze. Ik heb tenminste in mijn eigen leven--en alleen
daarover kan een mensch oordeelen, wat weet ik van uw innerlijk
leven?--ik zeg, dat ik in mijn eigen leven nooit te vergeefs heb
gezocht naar de zedelijke (de onzedelijke) oorzaak van mijn leed.
Maar die rechtvaardigheid heb ik in de menschelijke straffen nooit
kunnen erkennen. Daarin werkte wel mijn kwaad als oorzaak, maar
vooral niet minder de ontstemming, de drift, de gemakzucht en zelfs
het plichtsverzuim der bestraffers. Heel wat straf voor de jongeren
is eigenlijk verdiend door de ouderen, die zich aan die jongeren niet
hebben gewijd, die te kort zijn geschoten in hun opvoedingsplichten.
Dit nu heb ik al heel vroeg gevoeld--en dat zal wel bij meer kinderen 't
geval zijn--en daarom is het hoogste, waartoe ik het heb kunnen brengen,
dat ik mijn Vader zijn drift en zijn klappen vergaf. Maar er dankbaar
voor zijn? Nooit.

Men voelt wel, waarom ik mijn vroegeren meester zijn slaan _niet_
vergeven kon. Dat was heel iets anders. Die maakte van zijn slaan een
gewoonte, een voldoening, een nijdig genot. Vader sloeg uit drift. Je
zag, dat hij er zelf geen plezier in had. Hij sloeg, omdat die bengels
hem het bloed uit de teenen haalden. En straks was hij weer aardig tegen
je en goed en hartelijk. 't Verschil was niet, dat de een je meester en
de ander je vader was, want ik heb jongens gekend, die hun vader zoo
veroordeelden als ik mijn meester, maar 't verschil was: de een toonde
een hart voor de jongens te hebben, en de ander niet. Dat is alles. Maar
dat is dan ook allesoverheerschend. Al je daden worden door je hart
gekleurd. En zoo kunnen twee precies gelijke daden, bij twee volkomen
tegengestelde personen ook precies het tegengestelde van elkaar zijn.
Zuivere rechtvaardigheid beoordeelt daarom naar het hart.

We vergaven Vader dus zijn klappen. En die houding van onze
vergevingsgezinde kritiek heeft mij geleerd, dat een volwassene een kind
niet slaan moet. 't Is ook niet noodig. Wie _met_ klappen kan opvoeden,
kan 't ook _zonder_. En wie 't niet _zonder_ klappen kan, kan 't ook
niet _met_.

Maar laten we elkaar goed verstaan. Ik zeg: opvoeden. Ik zeg niet: de
baas blijven. Want ja, dan zijn er, die bij hun opvoeding dit middel
soms noodig hebben, door gebrek aan paedagogischen kultuur en--aan tijd.



NOG IN HUIS.


In de keuken sliepen we, speelden we, stoeiden we, hoorden we dreigende
bombardementen boven ons hoofd, kregen we op ons kop van een driftig,
vertoornd vader, en lagen we in alle stilte het vredig bedrijf van een
oudere zuster te bespieden. In diezelfde keuken oefende ik me ook in
mijn eersten handenarbeid en verdiepte ik mij in mijn eerste
bibliotheek.

Mijn eerste handenarbeid was schoenenpoetsen. Wie onzer huidige jeugdige
slöjdbeoefenaars wordt in dat practische werk ingeleid en er mee
vertrouwd? Ik verzeker u, dat ik mij oefende in de bekende slöjddeugden
van netheid en nauwkeurigheid, zonder dat iemand die mij als
paedagogische gewichtigheden oplegde. 't Was louter liefhebberij.

Hebt ge wel eens schoenen gepoetst? Neen, ik bedoel niet: uw schoenen
wel eens een enkel keertje glimmend gemaakt, maar den arbeid van
't schoenenpoetsen verricht. Elken Zaterdag stond een rijtje voor
me gereed. De mannen en de groote jongens droegen toen laarzen,
schoenen met vrij hooge schachten. Bottines kende men niet. Er waren
rijgschoenen, knipschoenen, en laarzen, achtereenvolgens voor kinderen
(en meisjes), jongens en mannen. De dames droegen »stoffen laarsjes"
zonder hakken, die dus nooit gepoetst behoefden te worden.

Zoo'n rijtje schoenen en laarzen was een mooi gezicht.

Eerst zette ik ze netjes naast elkaar naar de grootte, de rijglaarsjes
van mijn jongste zus aan 't eene eind, de kaplaarzen van vader of mijn
oudsten broer aan 't andere eind. 'k Weet nog heel goed, dat ik genoot
van zoo'n rij. Ik zag er ons heele huisgezin in. En dan eerst alle
afborstelen, zoodat de modder verwijderd werd, daarna alle insmeren
met schoensmeer uit een cylindervormig grijssteenen potje (doosjes
schoensmeer waren er nog niet), en eindelijk stuk voor stuk
uitborstelen. Nu kwam bij 't genot der orde ook nog 't genot van
't blinken. En als tenslotte de heele rij in dezelfde orde, maar
nu glanzend, in de keuken prijkte, stond daar vóór mij _een stuk
schoonheid_, waaraan de Vereeniging »Schoonheid en onderwijs" wellicht
nog nooit heeft gedacht. Een stuk schoonheid, waarin drie
schoonheidselementen leefden: orde, reinheid en glans.

Wie had mij voor die elementen de oogen, het hart geopend? Ik weet het
niet. Misschien de sterrenhemel? Misschien waren ze ook in mij opgerezen
zonder eenige opvoedkundige oorzaak. Als die schoonheidselementen niet
in de menschheid waren, hoe zouden ze er dan ooit uit kunnen komen?
Onlangs zag ik op een landweggetje een vijfjarig meisje uit een
woonwagen, een kermiskar, spelen met steentjes en stukjes glas, die ze
blijkbaar van den weg bijeen gezocht had. Ze legde haar schatten in
mooie rijtjes--als ik mijn schoenen--en genoot daarvan. Wie had het haar
geleerd? Als schoonheid en onderwijs 't haar maar niet verleeren. Ik
bedoel: de _lessen_ in schoonheid en alle overige onderwijzingen.

Wat deed ik mijn uiterste best, om het schoeisel tot in de puntjes
mooi te krijgen! Niet alleen om ieder plekje van het bovenleer te doen
glimmen, maar ook de hakken en ook de zoolranden, en ook--u gelooft het
niet?--ook den bocht tusschen zool en hak! Dus een ondergedeelte, dat
toch niet gezien werd en straks weer onmiddellijk vuil zou worden. Ik
gaf de schoenen niet uit mijn handen, eer ze onberispelijk waren.

       *       *       *       *       *

Er was nog een handenarbeid, waarin ik mij ijverig bekwaamde. Een
groot gezin heeft dagelijks groote hoeveelheden aardappelen noodig,
en die moeten alle stuk voor stuk geschild worden. Dat was natuurlijk
meidenwerk, en, zoo er geen meid was, dan meisjeswerk. Natuurlijk?
Waarom? Mag een jongen wel het mes hanteeren, om onnoodige doosjes
te maken, en niet om noodige aardappelen te schillen? Ik voelde dat
toentertijd niet zoo en schilde menigmaal een grooten bak vol
aardappelen.

Meen weer niet, dat mij dit altijd verdroot. Ja, als 't mooi weer was en
de andere jongens op straat speelden. Dan viel het mij wel eens hard.
Maar overigens? Er was een eigenaardig genot in, aardappel na aardappel
te schillen. Iedere aardappel was weer anders. Je had kleine en groote,
ronde en lange. Net als oliekoeken. Ze waren niet uit één vorm gekomen,
maar in vrijheid gegroeid, en ieder bracht zijn eigenaardigheden mee,
precies als de kinderen. Hoe boeiend en afwisselend was het, met die
eigenaardigheden rekening te houden. Je pakte ieder weer van een anderen
kant aan.

En dan de kunst om _dun_ te schillen. »Zal je ze dun schillen,
Jan?"--»Ja Moe."--En dit was geen ja moe, om me er af te maken, en ook
niet om in Moeders oeconomie te komen, maar de instemming van een geest,
die een probleem erkent en daarin iets aantrekkelijks voelt naderen. Met
het kleine aardappelmesje, dat met door ervaring ontwikkelde beslistheid
ergens--neen niet ergens, maar bij het rechte beginpunt, in den
aardappel werd gezet, haalde ik de schil er zoo dun mogelijk af, terwijl
de aardappel tusschen vingers en duim verstandig ronddraaide, zich
richtend naar zijn bizonderen van de natuur meegekregen vorm. En dan
werden de »pitten" er uit gehaald, de oogen. Er zijn vrouwen, die dat
altijd slordig doen. Hoe is het mogelijk! Weet je nu iets leukers, dan
om telkens met de punt van je mesje zoo'n zwart oog er uit te wippen? Je
steekt de punt in den harden aardappel, wipt, en met een knapje vliegt
hij er uit. Geen oog werd vergeten, ook niet het kleinste. Niet alleen,
omdat het een schande was, als de aardappels 's middags van den schotel
je »aankeken", maar in de eerste plaats----omdat je ze niet kon laten
zitten. Dan ware je werk niet af geweest.

Eén zonde bedreef ik nog wel eens onder 't aardappelschillen. Ik zette
den emmer met water een eind van me af, en gooide dan iederen blanken
knol, uit de verte, er in. Dat gaf een dubbel genot. Vooreerst moest je
goed mikken, en dan hoorde je telkens zoo'n heerlijken plomp. Maar 't
kwaad was, dat je den grond om den emmer heen aanhoudend bespatte.
Enfin, die zonde vergaf Moeder me. »Jongen, wat spat je weer!" Maar dit
klonk nooit als een verwijt of een verbod, maar steeds als een soort
instemming met je plezier. Dat hooren de kinderen gauw genoeg.

In plaats van oefeningen in karton en klei bestond mijn handenarbeid
dus in oefeningen met leer en knollen. Het mes en de borstels leerde ik
daarbij hanteeren. Deugden van netheid en nauwkeurigheid werden in mij
ontwikkeld. Vraag het maar aan de schoenzolen en de aardappelpitten.
Maar weet je, wat nu hard is? Terwijl ik die kunsten nu nog volkomen
meester ben, ja nu nog, kan ik er geen examen in doen. Ik moet bepaald
karton kunnen snijden en geen aardappel schillen. En zoo beteeken ik
als handenarbeider niets en zijn de anderen autoriteiten. Ook krijg ik
er geen extra geld voor. Je hebt geen schoenen- en aardappeldiploma's.
De heeren op het stadhuis geven niet om glimmende laarzen en kruimige
aardappelen. Die zijn dol op kartonnen doosjes en aardappelen,
nagebootst in klei. Daar gaat hun hart en hun beurs bij open. Daarvoor
geven ze [f]50 per jaar meer. Wat zou mijn moeder er van zeggen? »Wees
jij maar tevreden, jongen. Jij hebt je Moeder geholpen."

       *       *       *       *       *

Ik zou nog van anderen handenarbeid kunnen vertellen, maar 't is zoo
genoeg. Men heeft me wel begrepen: Ook in het schijnbaar eentonigste
werk zit genot en leering. Mijn moeder vertelde ons vaak, dat zij als
kind in de Klundertsche pastorie--Dominé van Spall had een heel groot
gezin--de meiden hielp bij 't aardappelschillen, en dan legde ze de
geschilde aardappelen netjes in rijen van zes op de rechtbank. En ze
genoot nog, als ze er ons van vertelde.

In iederen arbeid, ook in den--schijnbaar!--eentonigsten, zit genot en
leering. De kunst is echter, die er uit te halen. Het simpel aangroeien
van het resultaat is al een vreugd. Maar de opvoeders zijn zoo dom,
zoo vreeselijk dom. De doodeenvoudige, de vlak-voor-de-hand-liggende,
de spotgoedkoope voortreffelijkheden zien ze niet. En ze halen met
opoffering van geld de modedingen in, omdat die.... in de mode zijn.
Zoo laten zelfs wijze menschen zich verblinden. En dan wordt die
verblinding bewerkt door wat wetenschappelijk geleuter. 't Is altijd
de oude geschiedenis. Hier vloeien de bronnen, maar men wendt zich
van het levende water af, om zich te richten naar de »steenen bakken"
van Jeremia, »die geen water geven".

Een kind is toch met zoo weinig gelukkig!

Dit ondervond ik ook met mijn bibliotheek en mijn eigen kamertje.

Dit kamertje--doch wáár moest dit in huis te vinden zijn, daar we toch
met ons vijven in de keuken sliepen en we dus niet eens een afzonderlijk
slaapvertrek hadden?

't Was in diezelfde keuken en 't heette »het kokertje". Nú pas, bijna
een menschenleeftijd later, weet ik waaróm het zoo heette. 't Was een
lichtkokertje, en natuurlijk een horizontaal, anders had ik er niet in
kunnen kruipen en er een rustig plekje vinden.

Ge weet nog van den winkel, dat er achter de toonbank een trapje van
vier treden naar de huiskamer leidde? Tusschen de treden van dit trapje
was ruimte. Als je nu, achter de toonbank, op je hurken ging zitten, kon
je tusschen die treden door kijken, en dan zag je een ruit vertikaal.
Achter deze ruit was een kokertje, een lichtkokertje voor de keuken,
en dat was mijn kamertje. Men kan begrijpen, hoe licht het er was. Het
schemerlicht achter de toonbank, moest tusschen de schaduwende treden
heen, eer het mijn kokertje bereikte. Toch viel er, een enkelen keer,
wel eens een zonnestraal in. 't Is wonderlijk, in welke verborgen
hoekjes zonnestralen al niet weten te komen.

De toegang tot mijn heiligdommetje was in de keuken. Ik moest daar eerst
van den vloer op een kist klauteren en me in het kokertje werken. Maar
zat ik er eenmaal, dan zat ik er zoo veilig. Niemand kwam er.

't Leek net een klein kamertje: vloer, zolder en drie wanden, waarvan
een van glas. Ik denk, dat het ongeveer een meter breed en hoog was,
en niet veel dieper. 't Had tenminste iets van een liggenden, hollen,
vierzijdigen prisma, die den kubus naderde. Beknopter woon was
moeilijk te denken. En toch heb ik daar zalige uren en heele middagen
doorgebracht. Ja, zelfs heele dagen in de vacantie. Als Jan maar in zijn
kokertje zat, was hij zeker stil. En als je hem in huis niet wist te
vinden, had je maar, tusschen de treden van het huiskamertrapje, even
tegen de ruit te tikken.

Het moet in mijn eigen hokje zeker vrij schemerig zijn geweest, vooral
op regenachtige namiddagen, wanneer ik er bij voorkeur mijn toevlucht
zocht. Maar daar weet ik niets meer van. 'k Weet alleen, dat ik er
mij recht behagelijk voelde. 'k Had er al mijn schatten, netjes
gerangschikt, evenals de schoenen en laarzen, en keek door de ruit naar
de afgesneden stukken van de beenen van mijn vader, als deze achter de
toonbank stond, of anders van den winkelknecht. 't Was een misfortuin
als moeder of zuster in den winkel hielpen, want die wierpen, door haar
rokken, breede wolkschaduwen in mijn toch al donker verblijf. Maar 't
was daarentegen een voordeel, als, op een zonnigen zomerdag, de winkel
lang leeg bleef. Dan reisde er, gedurende eenigen tijd, als de zon wat
hoog stond, wel eens een heele lichtbundel mijn kokertje rond, waarin de
stofjes zoo rustig vroolijk krioelden. En als er dan in de bovenkamer
gemurmureerd werd over het wegblijven der koopers, zat daar beneden
iemand, zonder zich daarvan rekenschap te geven, in stilte heel erg te
genieten door datzelfde wegblijven. Hij was gelukkig met zijn zonnegoud.

Kinderen en volwassenen hebben zoo vaak tegenstrijdige belangen.

       *       *       *       *       *

En welke schatten waren het nu, die me zooveel genot bezorgden?

In de eerste plaats traktaatjes, die ik nooit las. Op de zondagsschool,
trouw bezocht, deelde men geregeld traktaatjes uit, sommige zelfs van
acht bladzijden, sommige van dof, andere van glanzend papier, sommige
met en andere zonder een prentje, kleine en groote.

Die traktaatjes bevatten maar zelden verhaaltjes, meestal godsdienstige
beschouwingen, en ik las ze dus nooit. Niemand las ze bij ons thuis.
Maar ik sleepte ze dadelijk naar mijn kokertje en legde ze daar op een
stapeltje, waartoe ze naar grootte, dikte, papiersoort of illustratie
behoorden. Dan werden ze genummerd en ingeschreven in mijn catalogus.
Sorteeren was mijn liefhebberij, een wetenschappelijke liefhebberij,
gelijk men haar aan de hoogeschool en in het voddenpakhuis kan vinden.
Sorteeren van planten en boeken heet echter hooger te staan dan
sorteeren van vodden.

Wanneer er een bepaald getal traktaatjes op een stapeltje lag, werd
dat met een draadje of lintje saamgebonden als dierbare brieven, die
men ook niet meer leest, en bijgezet in het mausoleum dezer soort
godsdienstigheid, dat ik mijn bibliotheek noemde. Gelijk mijn zusje
met haar poppekleeren, solde ik met mijn geschriften. Ze werden in- en
uitgepakt, opgenomen en neergelegd. Dat was het al. En zoo hebben die
traktaatjes aan mijn opvoeding meegewerkt, zij het op andere wijze dan
de vriendelijke uitdeelers bedoelden. Ze hebben me materiaal bezorgd, om
mijn ordezin te ontwikkelen. Ze hebben me bezigheid geschonken en daarin
een weldoende afleiding op donkere uren.

Meen niet, dat ik onverschillig was omtrent die drukwerken. Dat is een
kind en een wilde immers nooit omtrent een nieuw stuk voornaamheid, dat
hem vereerd wordt. Ik voelde me er zelfs rijk mee. Maar het was een
rijkdom als van den gierigaard. 't Genot zat alleen in het hebben, niet
in 't gebruiken.

Aan die traktaatjes is nog één herinnering verbonden. Men weet nog wel
van den avond, toen de kleine spijbelaar toch naar het verjaarsfeestje
mocht. Bij die gelegenheid moest hij een verjaarsgeschenk meebrengen,
want op een verjaarpartij gaan, zonder een cadeau aan te bieden, dat
was een onmogelijkheid. Hij had echter niets om aan te bieden. Toen,
eer hij in zondagsgewaad de gracht opvloog, kroop hij eerst naar zijn
kokertje. Kon Moeder geen geld missen om iets te koopen, dan moest hij
maar iets van zijn eigen schatten opofferen. En hij nam het dikste pak
tractaatjes uit zijn verzameling, om dat mee te nemen. Doch een snel
oprijzend voorgevoel waarschuwde hem, in een seconde, dat dát toch
eigenlijk te min was. Daarom nam hij nóg een pakje, en nóg een.
Eindelijk de heele verzameling. En hiermee vloog hij naar het feest.
't Was voor hem een offer. Hij heeft echter nooit kunnen merken, dat
het als zoodanig door den ander gewaardeerd werd. Voor dien ander zat
ook niet het verzamelplezier er in. En zónder dat was het heele pak
eenvoudig waardeloos.

Ik heb later wel eens in stilte gebloosd over het gekke figuur, dat
ik op dit verjaarfeest maakte met dat cadeau. Wat moet de jarige,
wat moeten zijn huisgenooten er wel van gedacht hebben. En de vraag
is meermalen in me opgerezen, of het van mijn Moeder goed was, me dus
naief er in te laten loopen. Had zij haar kind zoo aan de kritiek mogen
prijsgeven, al hoorde hij die kritiek ook niet. Mijn verontschuldiging
was--want gij weet het immers, ouders, hoe kinderen hun ouders
beschuldigen en verontschuldigen?--mijn excuus voor haar was dan, dat
ze zelf in allerlei zorg zat en op dit oogenblik zeker geen gelegenheid
wist, om gauw iets te koopen. Maar toch.... gij ouders, die niet zulke
excuses hebt, profiteert niet van de naiveteit uwer kinderen. Ze
verwijten het u later. En terecht. Behandel de dieren met zachtheid en
uw kind met ernst.

En nu denk ik ineens aan iets anders. Wellicht heeft die jarige Piet in
zijn leven meermalen de geschiedenis verteld, hoe hij als jongen--nota
bene als jongen!--voor zijn verjaardag een pak oude traktaatjes kreeg,
en niet van een ouwen sok van een catechiseermeester, maar van een
vrindje! Wie weet hoe dikwijls hij zich ten koste van mij heeft
vermaakt! Misschien, terwijl ik dit schrijf, zit hij ergens in de
wereld, midden in zijn gezin, en haalt de historie weer eens op ten
pleziere zijner haast volwassen kinderen. En ze genieten met elkaar van
mijn onnoozelheid, gierigheid, of wat het zij. Piet heeft zijn leven
lang die zaak gezien onder _zijn_ licht. En ik onder het mijne, dat zoo
heel anders was.--Denk er aan, als gij over personen en feiten oordeelt.
Gij ziet slechts _uw_ zijde van de werkelijkheid.

       *       *       *       *       *

Ik kan van mijn kokertje geen afscheid nemen, zonder een beminnelijke
zonde van mijn vader te gedenken. Die driftige, goeie man had het
zwak, moeilijk te kunnen weigeren. Daardoor kocht hij van gewetenlooze
commissionairs in zijn onnoozelheid bedorven waar. Daardoor leverde hij
aan gewetenlooze koopers zijn goederen tegen wanbetaling. En daardoor
teekende hij in--ons ten voordeele, maar Moeders beurs en humeur ten
nadeele--op alle boekwerken, die colporteurs hem aanpreekten. Ieder keer
als de rekening kwam, was hij weer kwaad, vanwege het geld, en ieder
keer als er een nieuw plaatwerk werd opgedrongen, bezweek hij weer: 't
was ook maar een dubbeltje in de week.--Jammer, dat die afleveringen
al spoedig rondzwierven. De eerste werden opengesneden en, zoo al niet
gelezen, dan toch bekeken. De latere dreven vaak onopengesneden door de
huiskamer, totdat eindelijk Moeders netheid ze bij een opruimwoede maar
telkens in een kast stopte. »Die ellendige boeken! Eerst koop je ze, en
dan lees je ze niet eens! En dan nog betalen!" Vader mopperde wat op die
verwijten, maar de gegrondheid viel niet te loochenen. Dat beseften wij,
kinderen, reeds.

Jammer van die afleveringen. En toch weer niet jammer. Want toen ik
merkte, dat er in de huiskamer geen belangstelling en ook geen ruimte
voor was, sleepte ik ze naar mijn kokertje, natuurlijk met Vaders
goedvinden en tot Moeders dankbaarheid. En daar lag ik dan, vlak bij
't lichtraam, de donkere platen te bekijken uit het »Bijbelsch Magazijn
voor alle standen" en de jachttafreelen uit »De Aarde en haar Volken".
Hoeveel stemming ik daaraan te danken heb, ik weet het niet.
Ontwikkeling waarschijnlijk niet veel, want de lektuur was er altijd
op ingericht, leesgierige menschen en kinderen af te schrikken. De
kunst om lezers te lokken, verstaan de kroegbazen in 't vak beter dan de
dominé's. Alleen de jachten in Afrika boeiden. Maar overigens niets. Ik
herinner me heel goed, dat ik het telkens probeerde, maar telkens moest
ik het weer opgeven. Toen heb ik ervaren, dat men een groot kwaad doet,
met het vrome en leerzame ongenietbaar te maken. Niet slechts--neen, dat
is nog niet het ergste--omdat men daardoor geen vat heeft met zijn brave
pogingen, maar--en dit is fataal--omdat men daarmee afkeerig maakt van
hetgeen ons juist aantrekken moest. Ga les nemen bij den duivel, als ge
uw kinderen in den hemel wilt hebben.

Later--ik weet niet hoe--zijn al die afleveringen naar zolder verhuisd.
Ik verdenk daar mijn goeie moeder van. Moeders hebben zoo'n genadeloozen
slag, om allen onpraktischen rommel (gelijk boeken! wat héb je aan die
vodden!) naar zolder te expediëeren. De zolder is rustig en ruim. Daar
liggen ze niemand in den weg. En zoo heb ik, in later jaren, daar de
schatten mijner jeugd weer ontdekt in een paar rozijnenkisten van ruw
blank hout. Toen heb ik ze me opnieuw toegeëigend. En sedert hebben
ze me niet meer verlaten. De Bijbelsche Magazijnen liet ik gaandeweg
schieten. Die waren _te_ saai. Daarvoor behelsden ze dan ook godsdienst.
Maar de gele afleveringen van »De Aarde en hare Volken" liet ik
tot boekdeelen inbinden--ondanks de verdwenen vellen--en die zeven
boekdeelen zijn met me door 't leven gereisd. Héél vaak heb ik
er in genoten. Mijn aardrijkskunde konden, dientengevolge, mijn
latere lesoverhoorders me niet heelemaal vergallen. En toen in de
Tullinghstraat de kinderen opgroeiden, zat Moeder menig, menig uur
met ze te smullen in de plaatrijke boeken. De oude verworpelingen,
zuchtend in een rozijnenkist op een kouden, stillen zolder, werden
lievelingsprentenboeken voor Grootvaders kleinkinderen in de warme
huiskamer.

Als Grootvader dát nu nog eens had kunnen bijwonen! Hoe zou hij
getriumpheerd hebben op zijn mopperende vrouw! »Zie je nou, vrouw, dat
ik nog zoo gek niet was?" En dan zou de vrouw, in wijsgeerige berusting
gezegd hebben: »Ja man, als je dat alles maar vooruit wist!"

Inderdaad, als we alles maar eens vooruit wisten! Op Vaders zondig zwak,
om zonder geld te koopen, heeft--voor zoover ik zien kan--nog meer zegen
gerust, dan op de toch inderdaad heel vrome traktaatjes.

Doch laat ik nu op 't laatste oogenblik geen nieuwe onbillijkheden
begaan. »Voor-zoover-ik-zien-kan." Beseffen we wel allen de kracht van
die woorden? Wie weet, of ook zij den last hunner zending niet hebben
vervuld? Op Gods tijd. En op Gods plaats.

»Ja man, als je dat alles maar vooruit wist!"

       *       *       *       *       *

Wellicht heeft, onder 't lezen door, menigeen medelijden gevoeld met het
arme jongetje, dat zijn ontspanning moest zoeken in een benauwd hokje,
spaarzaam verlicht, en bovendien onfrisch als verzamelhoek van allerlei
keukendampen. Het spijt me wel voor de gevoeligheid, hem gewijd,
maar--dit medelijden zou absoluut misplaatst en dus overbodig zijn.
Dat jongetje voelde zich in zijn hokje zalig. Het was voor hem een
toevluchtsoord. Wanneer het hem te druk, te roezemoezig, te onrustig
werd in de wereld der volwassenen, trok hij zich terug in zijn
eenzaam verblijf, en kon daar--ver van de menschen, vrij in zijn
alleen-zijn--zoo volkómen genieten. En dan had hij toch niets, dan wat
traktaatjes, wat afleveringen, een boek, of wat eenvoudig speelgoed.

Wil ik u eens iets heel sterks zeggen? Wanneer hij later in den bijbel
las van »De Heer is mijn hoogvertrek", dacht hij altijd aan zijn
kokertje. Zóó veilig en vredig was het ook bij den Heer.

Ik geloof, dat het goed is, niet slechts voor grooten, maar ook voor
kleinen, dat ze zoo'n retraite hebben, midden in hun eigen kring. En wat
is het dan heerlijk, als de _ziel_, midden in de benauwdheid des levens,
altijd zulk een toevlucht heeft. Ja, de psalmdichters wisten het wel.

Maar nu moet ik nog iets opmerken. Over 't algemeen is het medelijden
met arme kinderen schromelijk overdreven. Natuurlijk, die kleinen moeten
gevoed, gekleed, gewarmd, gehuisvest worden. Ach, dat spreekt immers
vanzelf. Maar meen niet, dat ze zoo bar lijden onder wat kou en wat
gebrek. En dit zeg ik niet uit meedoogenlooze hardheid, maar uit
ervaring. 'k Heb zelf de armoede doorgemaakt, de fatsoenlijke armoede,
waarbij er echter ook een aanzienlijk tekort was in de eerste
levensbehoeften. Niet hier in den kruidenierswinkel, daar ging het nog
wel, maar later. 'k Heb ook in koude nachten mij onder karpetten (oude
wel te verstaan), rokken en jassen moeten warmen, omdat ik de wollen
dekens naar de bank van leening had moeten brengen. En toen was ik al
kweekeling. 'k Heb het armer gehad, dan menig kindje op mijn school,
dat thans van schoolkleeding en schoolvoeding geniet. Ontbering is mijn
jeugd niet vreemd geweest, en jaren achtereen. Maar--en hieromtrent
ben ik volmaakt zeker--nooit heeft die ontbering mij zoo schromelijk
gekweld. Daar kon ik me wonderwel in schikken. En ik herinner me zelfs
niet, dat ze me ooit diep het gemoed heeft verstoord. Neen, mijn
kinderellende kwam niet door gebrek aan eten, vuur en dekking, maar
door gebrek aan liefde. Versta mij wel: ik meen niet, dat ik daarover
te klagen had, en in huis wel het allerminst. Maar _als_ ik in mijn
kinderjaren echt leed heb gehad, was het altijd veroorzaakt door
liefdeloosheid van onderwijzers, van wantrouwende volwassenen, van
hartelooze jongens.

Ik leg hier zoo den nadruk op, omdat ik inderdaad geloof, dat--en niet
alleen voor kinderen, ook voor volwassenen--de schrijnendste pijnen
in het gemoed, en niet in de maag worden gevoeld, en dat men vooral
kinderen veel meer verkwikken kan met _in_ hen te komen, met begrijpend
meeleven, met waarlijke welwillendheid, met mild vertrouwen, dan met de
voorziening in stoffelijke behoeften.

Mijn kokertje. Hoe kan het getuigen van de geringe nooden der jeugd.
Armelijker kan het wel niet. Twee kinderen konden er niet in zitten.
Daarvoor was het te eng. Eén kind kon er zitten, als het zijn hoofd maar
steeds gebogen hield, en anders moest het er half liggen. De wanden van
het zeepvat en het vat met appelgelei, onder de toonbank, vormden het
uitzicht tusschen de treden der trap. Wandelende broekspijpen donkerden
het vale schemerlicht nu en dan tot halfduister. En toch, toch was ik
er gelukkig. Toch was het mijn hoogvertrek. Toch zweefde er, voor mij,
hemelvrede. Dat komt--de haat kon er niet komen, de hardheid het niet
bereiken, de nijd het niet bezoeken. De vernielzieke menschheid, tuk op
gemoedsverstoring, kon er de atmosfeer niet vergiftigen. En wat
beteekenden, daarbij vergeleken, de benauwde keukenluchtjes?

Een kind heeft aan weinig genoeg, mits het in een zuivere gemoedssfeer
mag ademen. En zoo kan het nooddruftige kind volkomen gelukkig zijn,
ondanks een schrale voeding. En zoo kan het rijke kind, bij overdaad,
bitter misdeeld zijn. Het eerste, wat een kind noodig heeft, is een
zuivere dampkring voor zijn gemoed. Dat beetje eten komt wel. Maar hoe
velen kunnen zulk een dampkring scheppen? Zalig dan de eenzaamheid van
mijn kokertje.

       *       *       *       *       *

Een laatste tocht naar het dak.

Ons huis was hoog, tenminste in mijn herinnering. In de
Eglantiersdwarsstraat had het een groot stuk blinden muur, waartegen we
van een onzer balspelen konden genieten. Dikwijls raakte de bal daarbij
op het dak. Maar dan bezon ik me niet lang. Ik wist den weg naar den
zolder, klom door 't dakraam, liep door de goot en haalde den verlorene.
Dat deed ik altijd zonder vragen. Niet omdat ik niet wou vragen, maar
omdat het me dan stellig geweigerd zou worden. Vader zou me nooit
veroorloofd hebben, op het dak te klimmen. Dat was veel te gevaarlijk.
Maar jongens zijn gelukkig zoo, dat ze alle uit angstvalligheid verboden
dingen toch doen. Mijn hemel, als ze eens waarlijk gehoorzaam waren, wat
zou er, bij de bekende verbiedmanie der volwassenen, dan van hen terecht
komen. Nooit werd een jongen een man. Doch nu gehoorzamen ze hun zuiver
instinkt vaak meer dan hun opvoeders, en dat is hun behoud, begrijp dat
goed, brave, dwingende, uit bestwil handelende paedagoog. De jongen is
niet ongehoorzaam uit onwil, uit boos opzet, maar omdat een wijze natuur
hem tot taak heeft gesteld, de fouten uwer domme paedagogie te
corrigeeren.

Mijn vader begreep dat maar zelden. 't Was heusch een allerbeste man,
maar het is ongelooflijk hoe conventioneel dom hij in de opvoeding was.
Net zoo dom, als tegenwoordig de overgroote meerderheid der vaders
nog is. Dan weet ge 't wel. Net zoo dom--als gij het nu nog zijt,
vriendelijke lezers. Dan weet ge 't wellicht beter. Al uw opvoedkundige
wijsheid is meestal domheid. En daaruit vloeien zooveel konflikten voort
met uw jongens.

Vader was dan een dier massa-paedagogen, die alles verbieden, toch
alles laten gaan, in drift pakken slaag toedienen, en toch veel van hun
schavuiten houden. De opvoeding is hun te machtig. En zoo gebeurde het
op een Zaterdagmiddag, dat ik weer een aframmeling kreeg voor een mooie
daad van zelfopvoeding.

Er lag voor de zooveelste maal een bal op het dak. Ik naar boven. En
gauw zat ik in de goot. Mijn makkers keken natuurlijk. Daardoor keken
ook eenige voorbijgangers, en nu hield een van hen »zijn hart daarbij
vast" en ging naar den winkel, om mijn vader te waarschuwen. Dat deed
die domoor natuurlijk weer met de allerbeste bedoelingen, maar niettemin
deed hij er gruwelijk kwaad mee.

Vader verliet snel den winkel, en zag me. Nu is het voor een vader veel
erger zijn jongen in gevaar te zien, dan voor dien bengel zelf om in
gevaar te zijn. Maar zulke kinderen móét een vader ook niet zien. Laat
hij zijn oogen dan ook thuis houden. Mijn goeie vader stond zich op te
winden van bedwongen drift bij persenden angst. Gelukkig riep hij niet,
dat ik omlaag moest komen. Niemand riep. Ze waren veel te bang, dat ik
dan schrikken en naar beneden tuimelen zou. Met starende oogen volgden
ze allen mijn kattebewegingen, in voortdurende spanning. Ze zagen,
hoe ik langs het steile randje voortschoof, hoe ik mij bukte, weer
terugschoof en door het raam naar binnen klauterde, volkomen rustig.
Geen moment was ik me iets gevaarlijks of iets verkeerds bewust geweest.
Maar o, toen ik beneden kwam. Nog eer ik gelegenheid had, mijn vriendjes
iets te zeggen, vloog mijn vader op me af, sloeg me waar hij me maar
raken kon, greep me in mijn nek, rammelde me door mekaar, en dat alles
onder toejuiching der andere vaders, die ook een stuk voldoening
eischten voor den doorgestanen angst. »Zulke beesten van jongens! Een
mensch staat doodsangsten bij ze uit! 't Is tegenwoordig dan al meer
dan erg!" Vader besefte bij die woorden te dieper zijn paedagogenplicht
en ranselde nog wat genadeloozer, om vooral te doen blijken, dat hij een
degelijke vader was, die om den drommel er niet van hield, zijn kinderen
te verwennen. _Kinderen begrijpen, heet altijd kinderen verwennen. Dat
is nu nog zoo._ En ik werd met schelden en klappen naar huis geranseld.

Wat was ik woedend. Wóédend! Ik had pas, zoo volkomen kalm, dat zware
stuk volbracht, een en al rustige beheersching. En daar werd ik zoo
getrakteerd. De menschen praten, van je vader in dank zoo'n kastijding
af te nemen. In dank? Mijn ziel was vol woede en verwijt. Ik besefte
tot in mijn fijnste vezelen, dat ik zoo'n behandeling niet verdiend
had. En dan zoo gruwelijk beleedigd te worden in tegenwoordigheid
van die vreemde straatmenschen, en van mijn makkers. Want het was een
beleediging, dat afranselen. En nog meer dat smadelijk naar huis jagen.
Ik voelde me diep gekrenkt en had zeker langen tijd noodig, om weer in
evenwicht te komen.

Krenkt uw kinderen toch niet. En vooral niet in tegenwoordigheid van
anderen. Wij, schoolmeesters, hebben daar ook zoo'n handje van. Dan
zeggen we zelfs: »Toe jongens, lach die domkop eens uit, die kent nog
niet eens de tafel van zes!" En dan geven we het domme kind prijs aan de
harde bespotting zijner medescholieren. »Die domkop!" Wie is de domste
van de twee, hij, die de tafel van zes niet kent, of wij, die het
kinderhart niet kennen?

Al mijn vergevingsgezindheid was ten slotte noodig, om mijn vader weer
in genade aan te nemen. Een vader, die zóó zijn kinderen kon offeren
aan zijn drift en zijn goeden naam bij het straatpubliek, dat was geen
vader. Maar--in zijn hart was hij toch een goeie man. Een half uur later
was hij zelf verlegen met zijn gedrag. Toen probeerde hij, tersluiks
weg, vriendelijkheden te bewijzen, de goede verhouding weer aan te
knoopen. En daartoe liet ik mij langzamerhand dan maar vinden. Ik
kon toch ook niet goed hebben, dat die groote man zich voor mij wat
vernederde. En dat deed hij toch eigenlijk met zijn er omheen gedraai.

Dit alles kon ik toen niet zoo juist formuleeren, maar ik zag het zeer
goed in. En het heeft mij altijd bevreemd, dat Vader dan niet door een
ruiterlijke spijtbekenning, met een beroep op zijn drift en andere
verzachtende omstandigheden, de zaak geheel in orde bracht. Dat gaat
juist met een kind zoo gemakkelijk. Een kind gelooft je dan op je woord
en is grootmoedig beschaamd door je zelfbeschuldiging. Maar tot zulk een
afdoend middel kon hij nooit komen. Daarvoor was hij, paedagogisch, te
dom. Domme paedagogen zien in zulk een zuivere erkenning van de waarheid
altijd een zelfvernedering, terwijl het een reusachtige zelfverhooging
is. Niets ontwapent den tegenstander sneller dan erkenning van ongelijk.
Niets wapent ons krachtiger dan de waarheid.

Ziedaar de eenige herinnering, die ik van het dak heb behouden. Ik wilde
er een bal halen, en kwam met een vroege paedagogische ervaring thuis.
Van al de ballen die ik te voren uit de dakgoot heb gehaald, weet ik
niets meer af. Al de geslaagde ondernemingen hebben geen herinnering
nagelaten. Maar die eene mislukte--is geworden tot een stuk, niet
opvoedkundige leer, maar opvoedkundige overtuiging, tot levenswijsheid.

»Zie je nou jongen," zou mijn Vader zeggen, »dat dat pak slaag nog zoo
gek niet was?"

En dan zou ik antwoorden:

»Ja vader, als je dat alles maar vooruit wist!"



STRAATJONGEN.


De straat. Dat was het terrein onzer zelfopvoeding. Daar kwamen onze
krachten los, geestelijke en lichamelijke. Daar wisten we niet van
landkaarten of andere vervelendheden, daar knelde ons geen schoolbank
en kwelde ons geen schoolmeester, daar hadden Vaders paedagogische
handgrepen geen vat op ons, daar waren we vrij.

Het is verwonderlijk, hoe een vuil stuk dwarsstraat en een brok »gracht"
naast een altijd stinkend water zooveel heerlijkheden kunnen bevatten.
Maar die heerlijkheden brachten we mee in ons eigen jongenshart. Het
vuil zagen we niet, den stank roken we niet--aan zulke nesterijen raakt
een mensch gauw gewoon--en alles lag overdekt door den glans onzer
verbeelding, de heele atmosfeer was doortrokken van gelukszon. Jeugd is
zaligheid, mits ze vrijheid hebbe. En die vrijheid hadden we, namen we,
op straat.

Daar had je »de gouden stoep". 't Was een hardsteenen stoep, drie treden
op en dan een bordesje. Langs de treden en het bordesje stonden ijzeren
paaltjes, die ijzeren leuningen droegen. En nu spreekt het vanzelf, dat
wij voor onze spelen alle stoepen naastten, dus ook deze. De straat was
te smal, om daar genoeg aan te hebben. Dan moest je wel de huizen en de
schuiten annexeeren. Bij 't krijgertje-spelen had een kameraad je veel
te gauw te pakken, maar dan vloog je een stoep op, en als hij je daar
narende, schoof je bliksemsnel onder de leuning door, de straat weer op,
vrij. Die stoepen waren inrichtingen, die je uit de benauwdheid redden.
En het was verwonderlijk, hoe we van ieder klein voordeeltje gebruik
maakten. Nood maakt vindingrijk.

De bewoners hadden daar natuurlijk wel een beetje last van, maar de
meesten berustten er in. Eén meneer echter was er, die dat gevlieg niet
hebben wou. Nauwelijks had hij in de gaten, dat zijn stoep in ons spel
was betrokken, of hij rukte de huisdeur open en joeg ons weg, soms met
een stok in de hand. Daarom heette zijn stoep »de gouden stoep", daar
mocht je niet aan komen. En nu was het gevolg van zijn grauwen en jagen,
dat we juist altijd naar zijn stoep toe gingen, en, ook zonder noodzaak
voor ons spel, er over holden en onder de leuning doorgleden. De gouden
stoep werd een apart spelletje.

»Jongens, ga je mee naar de gouden stoep?"

Aanstonds waren er een paar gereed.

»Durf jij er op?"

»Ik wel."

»Pas op, daar staat die kerel."

»Waar? Waar? Ik zie niks."

»Ja, daar achter 't gordijn. Hij schuilt weg. Hij loert op je."

»Laat hem stil loeren."

En dan opeens vloog je de stoep op, greep de leuning, gleed er onder
door, en--»Hoera!" schreeuwden de jongens. Dat was de eerste zege.

Allen stoven een eindje weg, als opgeschrikte musschen. Dan keerden ze
voorzichtiglijk terug, stapje voor stapje, totdat ze weer de stoep
omkringden.

De tweede waaghals volgde. In een oogwenk was hij naar boven en weer
op straat. Hoera! Maar nu werd het een schande, als je achterbleef. De
andere jongens hadden 't gewaagd, jij moest het ook doen. Doch 't werd
hoe langer hoe gevaarlijker. Natuurlijk had »die kerel" ons al lang in
de gaten gehad. Hij had zich zeker al staan opwinden van drift en woede.
Mogelijk had hij zijn stok al gegrepen en was hij al naar de huisgang
geslopen. Wellicht stond hij al achter de deur. Misschien had hij de
schuif al in de hand. Onmiddellijk zou de deur openvliegen, een kerel
in zijn overhemd naar buiten springen, een stok op je lijf ranselen. Je
wist dit alles niet, en toch wist je het. Niemand had iets gezien, en
toch was ieder er zeker van.

»Jongens, hij staat al in de gang, hoor! 'k Geloof, dat ik den smeerlap
gehoord heb."

Maar nu werd het pas echt. Je koos, met een fijn straatjongens-instinkt
voelend, het juiste oogenblik. Je sloop naar boven, dat hij je niet
hooren kon, en dan, ineens, met een luiden triumfkreet, onder de leuning
door. Hoeraaaa! De kerel stond zich zeker te verbijten van nijd.

De jongens die de eerste beurten gehad hadden, waren in de gunstigste
conditie geweest. Doch nu werd het gevaar hoe langer hoe grooter. De
vijand werd opgeschrikt, getergd, vol woede. De lont, door den eersten
aangestoken, naderde het kruit. Het gevaar der ontploffing was het
grootst voor de laatsten. Maar dat gevaar was toch ook weer zoo
aantrekkelijk, dat de eersten 't er nog eens op waagden.

»Daar hei je-n-em."

Ik was juist op de stoep. Teruggaan? Nooit. Dat zou een eeuwige schande
zijn geweest. Ik greep de leuning, wilde er onder door glijden, maar in
mijn verbouwereerdheid schoof ik niet laag genoeg weg, en kwam met mijn
gebit tegen de ijzeren leuning aan. Een geweldige schok, te krachtiger,
omdat ik juist zoo haastig weg moest schieten.

Of de kerel me geslagen en geraakt heeft, weet ik niet. Bij de pijn in
mijn tanden viel alles weg. 't Was of ik flauw zou vallen van de pijn.
Maar een jongen valt niet flauw. Hij maakt dat hij weg komt.

Zoo deed ook ik. Ik holde mijn makker achterna. Maar toen ik een eindje
verder stil bleef staan en tot bezinning kwam, bemerkte ik dat er van
een mijner oogtanden een stuk was afgebroken. Dat was in den strijd
gebleven.

Met een verminkten oogtand moest ik verder het leven in. En was het daar
maar bij gebleven. Zoo'n verminking schijnt echter den heelen tand aan
te tasten. Langzamerhand brokkelde hij verder af. En op 't laatst moest
ik schoolmeesteren en zelf redenaren met een leelijk gat vóór in mijn
gebit.

Zoo draagt de mensch de zonden zijner jeugd mee door 't leven.

       *       *       *       *       *

»Dat heb je er nu van. Verdiende loon."

Aldus sprak de opvoedingswijsheid van die dagen. En zoo spreekt ze nog.

»Eigen schuld. Wat deed je dien man te tergen. Loontje komt om zijn
boontje. Nu was je zeker wel wijzer geworden."

Wat dat »wijzer geworden" betreft, neen brave paedagogen, dat heb
jelui glad mis. We gingen voort, den man te tergen. Nu meer dan ooit.
Er viel nu een stuk tand te wreken. Daar zou hij voor bloeden. De
»gouden stoep" bleef een aantrekkingspunt. Heb jelui ooit gezien, dat
ontdekkingsreizigers zich door bevroren teenen en ijsberen van den pool
lieten terughouden? De pool trok ze, trok ze met onweerstaanbare kracht.
En als ze er eenmaal hun leven bij hadden verloren, waagden ze er een
tweede aan. Neen, met vloeken en stokken houd je nooit jongens van
gouden stoepen af.

Hoe dan wel?

Ik woon in een achterbuurt. Menigmaal staan er jongens en meisjes voor
ons venster. Die kijken naar binnen. En dan roepen ze tegen elkaar:
»Kijk, daar zitten ze. Ze eten. Zie je wel, sinaasappelen. Een schaal
vol. Kijk, die eene schept zijn eigen op. Zeg, wat eten ze? Kan jij het
zien?"

Dat is wel lastig, zoo'n bekijk. Je bent niet vrij. En wat doe je dan?
Dan word je kwaad, je tikt driftig tegen de ruiten en jaagt het
straatpubliek weg, liefst met booze woorden. Niet waar?

Neen, er is een betere manier. Ik denk aan mijn gouden stoep.

Ik ga naar 't venster, schuif het gordijn weg, en houd den kinderen een
sinaasappel voor: »Wil je dien hebben?"

Ze zijn op 't punt van weg te hollen. Maar ik roep ze, houd ze vast met
mijn vragende oogen, schuif het raam op, en geef ieder een sinaasappel,
ieder een heelen.

Ze nemen hem aan, krijgen een hoogroode kleur, prevelen: dank u, en gaan
weg, zonder dat ik het vraag. Een eind verder blijven ze staan, bekijken
met blijde gezichten--héérlijke gezichten--den sinaasappel, wijzen
mekaar de heerlijkheden, en trekken dan langzaam af.

»Een mooie manier!" zegt smalend de echte paedagoog. »Zoo stijf je die
brutale schooiers in hun kwaad. Welzeker, geef ze maar sinaasappelen. Ze
zullen morgen wel terugkomen. Zoo kun je aan 't geven blijven. Straks
brengen ze hun makkers mee. Dan krijg je een heele kolonie voor je
vensters. Daar valt wat te halen."

Die echte paedagoog heeft evenwel in dit geval ongelijk. Hij heeft bij
zijn beschouwing alleen zijn eigen machtsmiddelen in rekening gebracht
en geen nota genomen van dat wonderlijk gevoel in menschenzielen,
dat men een mengsel van dankbaarheid, grootmoedigheid, beschaming
kan noemen, en dat ook in schooierszielen woont, maar door de echte
paedagogiek hardnekkig wordt kapot gestraft en aan flarden gescholden.
Die kinderen komen _niet_ terug. Ik pas die methode nu al meer dan vijf
en twintig jaar toe, dus je kan bijna zeggen, dat ik een paedaloog
ben, tenminste zoo'n soort, en volhardend experimenteer op levende
straatschooiertjes. Welnu, nooit hebben die kinderen mij in mijn
vertrouwen beschaamd. Ze kwamen niet bedelen om sinaasappelen, en keken
zelfs niet meer door de vensters.

Beredeneer dat nu maar, of--nog liever--reken het uit in een
statistiekje. Niet waar, dan alleen staat het wetenschappelijk vast.
Vóór dien tijd is het alleen maar zoo'n beetje geliefhebber. Je moet
het in cijfers voor je zien. Er moet een algemeene enquête worden
uitgeschreven over 't heele land: _a._ Hoeveel straatschooiers kijken
per jaar onbeschaamd door je vensters? _b._ Hoeveel gaan weg, als je ze
een sinaasappel geeft? _c._ Hoeveel van die komen weer terug, geenmaal,
eenmaal, tweemaal of meermalen? En als je dan bladen vol opgaven
hebt--enkel betrouwbare, o zoo betrouwbare--dan bereken je, op een
honderdste nauwkeurig, de resultaten. Dan staat de heele wereld
verslagen van je wetenschappelijkheid en word je nog dokter honoris
causa in de paedagogiek. Hoe zullen we 't in vredesnaam klaarspelen, wij
onnoozele zielen, aleer we onze wetenschappelijke zekerheid hebben.

Er is voor ons dat heerlijke Christuswoord: »Laat de kinderen tot Mij
komen, en verhinder ze niet." Indien er iets, ook maar iets van
Christus' liefde in ons woont, kunnen we ons daardoor veilig laten
leiden. Laat dan de kinderen ook tot u komen, en verhinder ze niet.
Verhinder ze niet met uw grauwen en booze blikken, niet met uw schelden
en uitjakkeren. Het is wel droevig en schandelijk, dat op tot heden
onbezochte eilanden de vogels nieuwsgierig en vertrouwend den mensch
zien naderen, en dat te midden der beschaving de vogels verschrikt
wegvliegen: »Een mensch, een mensch!" Zooals de musschen voor ons
wegvliegen, doen 't ook de kinderen. Ze weten zich bij ons niet veilig.
Verander dit. En wanneer ge twijfelt, hoe in bepaalde gevallen te
handelen, herinner u dan uw eigen jeugd. Beter leerschool voor opvoeding
is er wel niet. Herinner u, hoe uw kinderziel gereageerd heeft op de
handelingen der volwassenen. Hoe men den engel in u opriep, en hoe
den duivel. En handel dan soms, misschien zelfs heel vaak, precies
omgekeerd. Die gouden stoep heeft mij gebracht tot een open venster. De
dreigende stok tot een sinaasappel. En daar heb ik mij wel bij bevonden.
Waarschijnlijk mijn straatpubliek ook.

       *       *       *       *       *

Ik wil over deze sinaasappelmethode nog een paar ervaringen vertellen.

Er zijn in de buurt van onze school natuurlijk andere scholen, ook
christelijke en katholieke. Nu hadden sommige leerlingen van die scholen
er plezier in, ons overlast aan te doen. Ze schreeuwden onder onze
schoolvensters, scholden de onderwijzers uit die poortwacht hadden,
holden door de rij kinderen die zoo ordelijk op het trottoir bleef bij
't verlaten der school.

Klaagden we bij hun onderwijzers, dan werden we altijd heel welwillend
ontvangen en hadden het succes, dat de bengels duchtig onder handen
werden genomen. Doch hieraan was een ander gevolg verbonden, dat die
jongens n.l. nog wat vijandiger tegenover ons kwamen te staan. Hinderden
zij ons niet meer, bang voor een pak slaag, welnu, ze hadden nog
vrindjes, die niet meer op school gingen en wel als hun wrekers wilden
optreden.

Toen volgden we de sinaasappelmethode, die je heel goed kunt aanwenden
al heb je ook geen sinaasappelen. We lokten de jongens met vriendelijke
woorden, met een hand, zelf met een uitnoodiging om eens binnen te
komen, op de speelplaats naar de duiven en de bijen en de tuintjes te
kijken, in de school al de mooie platen te zien. Soms liepen we wel
met meer dan tien jongens, na schooltijd, de lokalen rond. En aardig,
ontroerend was het te zien, hoe die »schooiers" dan gaandeweg hun
schuwheid aflegden, belangstellend naar alles keken en vroegen: hoe het
kind zich in hen ontpopte, het vriendelijke kind.

»Meester, die platen hebben wij ook op school."

»Da's aardig."

»Meester, mijn vriendje gaat hier. Kent u hem?"

»Hoe heet hij dan?"

»Piet."

Daar valt een kameraad hem in de rede: »Zeg, d'r zijn zooveel Pieten in
de wereld. Je mot toch zijn achternaam noemen."

»Net zoo," zeggen wij. »Maar je bedoelt Piet Verbrugge, niet waar?"

»Zie je nou wel, dat de meester hem kent."

»Nó ja, omdat de meester hem dikwijls bij jou ziet, niet waar meester?"

»Netzoo."

Ze babbelden vrij uit, zetten uit eigen beweging de petjes af, en
bedankten ons bij 't vertrek. »Dank u wel, meester!" En--kwamen den
volgenden dag met een paar vrindjes: »Meester, of zullie ook eens magge
kijke."

»Welzeker, wat graag!"

De collega's van de bizondere school zullen me nu toch niet verdenken,
dat ik hun kinderen naar de openbare school lok? Eerlijk kan ik
verzekeren, dat we er nog nooit eentje van die gasten als leerling
hebben ingehaald. We hebben alleen wat straatvrindjes gemaakt. En als we
nu poortwacht houden, komen verschillende jongens van de broederschool
ons broederlijk de hand geven. Dat is alles.

Zullen ze niet besmet worden door zoo'n openbare-school-hand?

Kom, kom. Openbare en bizondere school moeten elkander de hand reiken.

       *       *       *       *       *

Als nu de Bond van Ned. Onderwijzers op zijn eerstvolgende Algem.
Vergadering geen motie tegen me aanneemt, wil ik ook wel mijn collega's
schoolhoofden aanraden--voor zoo ver noodig!--er wat minder gouden
stoepen op na te houden en tegenover de klasse-onderwijzers, onder hun
leiding, wat meer die sinaasappel-methode te volgen.

»Dus," zegt de strijdgrage, doch al te vaardig concludeerende
klasse-onderwijzer, »dus, wij zijn zoo iets als straatjongens, die op de
vensters van de bovenmeesters hangen, om te kijken naar hun welvoorziene
tafels, en die dankbaar wegsluipen, als ons genadiglijk een sinaasappel
wordt toegestoken? Wij danken u feestelijk voor deze genade. Wij willen
zelf om den disch zitten, en gij moogt onze vaten wasschen."

Goed, goed. Er is eenmaal een Meester geweest, die zich niet ontzag,
neen, die zijn grootheid openbaarde, door vrijwillig de minste te zijn
en zijn discipelen de voeten te wasschen. Nooit onteert het werk den
man. Wij worden alleen ontroerd door eigen onzedelijkheid. Geen
buitenafsche glans van rijkdom of rang kan wegschitteren de doffe
nevelen der innerlijke onreinheid. En alle nuttig werk kan geadeld
worden door den geest die het verricht.

Goed, goed, ik wil uw vaten wasschen, als gij op die wijze mijn gaven
het best aanwendt tot heil van allen. Maar dan zal er toch wel iemand
zijn, een uit uw midden, gelijk ook ik uit uw midden ben voortgekomen,
of anders een uit voornamer levenskring, een dokter, advokaat, officier,
in ieder geval iemand, een mensch, door u gekozen of aangesteld vanwege
de door u gekozenen, een.... medemensch, d.i. een medezondaar, aan wien
wat leiding en toezicht is opgedragen. Noem hem president en laat hem
gezag voor een bepaalde periode, gelijk ook gijzelf telkens opnieuw
gekozen wilt worden, afkeerig van stabiliteit in uw positie, of noem
hem inspecteur en gun hem bij een blijvende taak ook een blijvende
bestaanszekerheid, er zal iemand zijn, die over u en mij te zeggen
heeft. En tot dezen iemand--misschien zijt gij, Bondsman, het zelf
wel: er kunnen meer Ketelaars van klasse-onderwijzer gezagsman
worden--tot hem en zijn gelijken zeg ik: geen gouden stoepen. Reik
ons hartelijk-welmeenend als 't noodig is een sinaasappel toe. Ge zult
eens zien, hoe die ons opvoedt.

Er was eens een bovenmeester, die steeds zelf graag veel vrijheid
had genoten, en nóg genoot, en die daarom (ja daarom, en niet
desniettegenstaande) ook den onderwijzers veel vrijheid gunde en
toestond. Je kon zeggen, dat de man er voor hen heelemaal geen gouden
stoepen op nahield. Ze mochten letterlijk alles. Mits dat alles
overeenstemde met hun plicht. Ze hadden volle vrijheid om te doen,
wat hun plicht hen gebood.

Maar nu was er onder het personeel eens een jonge, al te levenslustige
vrijbuiter, die zoo nu en dan wel eens wat geholpen moest worden in
het genieten zijner vrijheid tot plichtsvervulling. Komaan, daar was
hij jong voor. Hij sprong wel eens wat buiten den, ook door hemzelf
noodzakelijk erkenden band. En dan moest natuurlijk de bovenmeester hem
vriendschappelijk daarop attent maken.

Eens bij zoo'n gelegenheid was onze vrijbuiter echter wat ál te
nonchalant. En toen de bovenmeester hem de onmisbare perken wees, maakte
de schavuit het nog erger. Wat denk je, dat hij antwoordde op de zeer
gegronde aanwijzing? »Och, stik!"

Het kwam er heel joviaal en jongensachtig uit, maar men moet erkennen,
dat het, zacht uitgedrukt, toch getuigde van wat al te weinig eerbied
voor het regelmatig gezag.

Wat deed nu de bovenmeester? Hij had dit antwoord kunnen rapporteeren,
te meer, daar het hem onder getuigen was toegevoegd. Wellicht had hij
het móéten rapporteeren, zoo niet ter wille van zijn persoon, dan toch
ter wille van zijn ambt. Hier had iemand, niet in speelsche dartelheid,
maar, althans schijnbaar, in respektlooze onbeschaamdheid, een
noodzakelijk gouden bordesje niet betreden, maar bespuwd.

Wat dééd de bovenmeester?

Hij noteerde niet en rapporteerde niet. Hij gaf niet eens een standje.
Hij zweeg. Ik denk, dat hij zich uit zijn jeugd ook herinnerde, hoe
grauwen en dreigingen averechtsche gevolgen hadden. Maar hij rekende op
iets. Hij rekende op dat »wonderlijke gevoel in menschenzielen, dat je
een mengsel van dankbaarheid, grootmoedigheid en beschaming kunt
noemen". En hij rekende niet te vergeefsch.

Den volgenden dag kwam de vrijbuiter bij zijn gezaghebber en zei, met
iets heel trouwhartigs in zijn stem, een eigenaardige tinteling in zijn
oogen, en een kleur van verlegenheid:

»Bent u boos, om wat ik gisteren gezegd heb?"

»Boos niet, maar...."

»Och," kwam het er toen innig vertrouwensvol uit, »u moet maar denken,
dat u zoo'n soort oudste broer van me bent."

Toen stak de gezaghebber zijn vrijbuiter hartelijk de hand toe, en die
twee bleven de beste vrinden, wat ze al waren, en nooit heeft in de
kranten gestaan, dat een jong onderwijzer tegenover zijn rechtmatigen
chef op een gegronde aanmerking »stik" had geantwoord. Daar is geen zaak
van gemaakt, daar is het publiek niet in gemengd, daar zijn de vakbladen
niet mee gevuld, daar zijn geen Hoofdbesturen voor opgetrommeld. En er
is geen jonge rebel gestraft. Die jonge rebel heeft sedert een mooie
carrière gemaakt.

Dit alles was te danken aan de sinaasappel-methode, ofschoon men terecht
opmerkt, dat de bovenmeester zijn onderwijzer toch geen sinaasappels
offreerde. Maar wie nu nog niet heeft begrepen, hoe het kenmerkende
dezer methode hierin bestaat, dat zij zich richt tot de _goede
eigenschappen_ der menschelijke natuur, dat zij die wekt en te hulp
roept, om het kind, het kleine en het groote, _zichzelf_ te doen
verbeteren--die is niet waard, onderwijzer of bovenmeester te zijn.

Ik zou het een groote onderscheiding achten, wanneer op een algemeene
vergadering van Paedagogen de motie werd voorgesteld en bij acclamatie
aangenomen:

»De Alg. Verg. van enz.....

gehoord enz.....

overwegende enz.....

verklaart, dat de sinaasappel-methode van Jan Ligthart de
voortreffelijkste is,

en gaat over tot de orde van den dag."



NOG STRAATJONGEN.


Volwassenen plagen--dat was, naast ons spel, een onzer voornaamste
straatgenoegens.

Hoe kwamen we daartoe?

Ik denk, dat de volwassenen waren begonnen met ons te plagen, en dat wij
de kunst en den smaak hierin dus van hen hadden overgenomen.

Men is er altijd zoo grif mee, de jeugd toe te voegen, dat ze in
allerlei narigheden, pakken slaag en dergelijke, haar verdiende loon
krijgt, maar men vergeet, of liever, men komt niet eens op de gedachte,
dat de volwassenen, in allerlei ergerlijke behandelingen van de zijde
der jonkheid, evenzeer maaien wat ze hebben gezaaid.

Wie de kinderen weggrauwt, wordt door hen, uit de verte, nagescholden.
Wie ze wegranselt, wordt door hen nagesmeten. Wie zich ten koste van hen
vermaakt, wordt straks door hen geëxploiteerd.

Ga eens na, hoe de kinderen van volwassenen leeren, _bij eigen ervaring_
leeren, op welke wijze men zijn evenmensch behandelt. Hoe zullen ze dan,
in zulk een leerschool grootgebracht, het hun leermeesters verbeteren?

Dezer dagen zag ik nog een treffend staaltje van zulk een opvoeding.
Een stuk of zes jongens zaten voor een huis op een stoepje. Ze deden
absoluut geen kwaad, koesterden zich in den zonneschijn, lachten wat
onder elkander, hadden gemoedelijke jongenspret, zooals jonge honden dat
ook zoo kunnen hebben.

Plotseling ging achter hen een huisdeur open, een vrouw verscheen, en
trapte ze nijdig weg. De jongens, doodelijk verschrikt, vlogen de straat
op. Ze hadden geen flauw vermoeden gehad van dát gevaar achter hun rug.
Ze zaten zoo knus op dat warme stoepje in den lekkeren zonneschijn. En
nu stonden ze, met verschrikte gezichten, weggejaagd en weggegrauwd,
ineens midden op straat.

De deur ging met een nijdigen smak dicht. Maar nauwelijks was ze toe, of
een van de zes, een goedaardige lummel van bijna dertien jaar, rende er
heen, en trapte met razende woede tegen het paneel, of de deur in elkaar
moest.

Dat was het antwoord van den jongen op de uiting van de volwassene.

Toen holde de »schooier" natuurlijk weg.

Maar wie had hem op dat oogenblik tot een schooier gemaakt?

Eén vriendelijk woord, en de jongens waren opgestaan en bereidwillig
vertrokken, als ze tenminste nog niet al te zeer bedorven en verhard
waren onder de bejegening van de ouderen.

Eén vriendelijk woord.

Maar de klagende volwassenen kunnen geen vriendelijk woord zeggen,
tenzij misschien tegen hun meerderen, ze achten zich gerechtigd, de
jongeren die hun in den weg staan als straatvuil weg te schoppen. Wat
wonder, dat de jongeren terugschoppen? En dat ze, niet alleen deze of
gene oudere, maar al spoedig de heele wereld der groote menschen als een
vijandelijke partij beschouwen?

Wij plaagden de volwassenen, en niet de kinderen. Hoe kwam dat? De
kinderen begrepen ons. Met hen hadden we alleen zoo nu en dan een kort
gevecht. Maar tegenover de volwassenen leefden we voortdurend op voet
van oorlog. Aan wie de schuld?

       *       *       *       *       *

Vóór het huis van Piet, denzelfden Piet, die op zijn verjaardag een pak
traktaatjes van me »kreeg", was een platte stoep in den vorm van een
rechthoek en daarom heen een nog al hoog houten hekje. De paaltjes waren
vrij dik, dicht bij elkaar, en donkergroen geschilderd, zoodat we binnen
dat hekje goed verborgen zaten. Bovendien stond er een oude boom voor,
welks zware kruin een donkere schaduw op den gevel en ook op de stoep
wierp.

We konden daar zoo gezellig zitten, ongezien door de voorbijgangers.
Als het dan een beetje begon te schemeren, bonden we een zakdoek of
een gevuld papieren zakje aan een dun, zwart touw, legden het voorwerp
op de straat en leidden het touw tusschen de spijlen van het hekje
door. We vischten op hebzucht. Geen man of vrouw kwam er voorbij, die,
het verloren voorwerp ziende, niet even stil bleef staan, om het op te
rapen. Maar nauwelijks bukten ze zich, of het voorwerp begon te leven,
het bewoog, schoof over de straat, en eer het gegrepen kon worden,
sprong het met een ruk onder de oogen van den eerlijken vinder weg. Een
gejuich ging op uit het donkere hek, en de gefopte man of vrouw liep
gewoonlijk snel door, zonder om te kijken. Dan zeiden wij, natuurlijk in
van de ouderen overgenomen humor: »Hij houdt zijn smoel, maar Onze lieve
Heer hoort hem brommen."

Deze plagerij was een van de onschuldigste. Een verbazend plezier hadden
we er in, de menschen voor niets naar den belknop te doen loopen, maar
dan niet door even aan te bellen en daarna weg te hollen, dat was te
gewoon. Als er ijs in 't water lag, bonden we een donker touw aan den
belknop, liepen dwars den weg en het ijs over naar den overkant, gingen
daar in de koude aan den walkant zitten, en trokken. Natuurlijk gebeurde
dat in donker en op een stille gracht met haast geen verkeer. Ging de
bel over, dan zagen we de deur openen, iemand rondkijken, en--'t was
koud--weer gauw de deur sluiten. Een minuut later trokken we weer, en
dat hielden we vol, totdat de bewoner het touw ontdekte. Dan ging er van
onzen kant een soort indianengehuil op. We lieten het touw voor een deel
in den steek, gingen door en door koud naar huis, maar hadden heerlijk
genoten. Bijna zooveel als de man, die in een koelen nacht op aal zit te
peuren. We hadden ook beet gehad.

Een variatie op dit thema, maar nu al ja wat erger, vonden we, door met
een stevig touw den belknop aan den deurknop vast te binden. Dit kon
echter alleen, als beide knoppen dicht bij elkaar waren. Daarna schelden
we aan. We hoorden een der bewoners door de huisgang loopen, de deur
naderen, het slot openen, trekken. Maar de deur kon niet open. Zelfs
geen kier. Al naar zijn temperament begon nu de bewoner te vloeken of
te smeeken. In 't laatste geval sneden we nog wel eens het touw door.
Doch in 't eerste geval lieten we hem zitten, gevangen in zijn eigen
huis, totdat op zijn gebombardeer en geschreeuw een goede buur of
voorbijganger zich over hem ontfermde. Dan stond de geplaagde man te
schelden op die bliksemsche jongens. Maar die bliksemsche jongens waren
al lang verdwenen.

Je zoudt zeggen, dat we toen al les in de methodiek hadden genoten, want
er was in onze streken een mooie »opklimming van moeilijkheden". De knop
van een gewone deur aan een belknop binden, was al gauw niet loonend
genoeg meer. We zochten een deur uit, waarin het houten bovenpaneel
vervangen was door ijzeren lofwerk. Als dan de bewoner wanhopige
pogingen deed, om zijn deur te openen, stonden wij op de stoep, op
_zijn_ stoep, hem uit te lachen of met hoonende woorden te sarren, zoo
ongeveer als Reintje de Vos het doen kon, als hij zijn aartsvijanden,
beer en wolf, in de ellende zag, waarin hij, en hun eigen ondeugd, hen
had gestort. We smaakten er een helsch genot in, de menschen in hun
machtelooze woede nog wat te tergen, dansten de dolste bokkesprongen
voor de traliën van den gekerkerde, of stonden met ijzige kalmte--als
wisten we van den prins geen kwaad--het vruchteloos rukken aan te zien.
Ja, dat was eigenlijk het gemeenste, als we ons hielden of we volkomen
onschuldig stonden te wachten op het openen eener deur, die door eenige
ons totaal onbekende oorzaak maar niet open wou. Ging eindelijk de
bewoner naar binnen, dan maakten we dat we wegkwamen, want dan begrepen
we, dat hij in zijn tuintje een buur zou roepen, misschien wel
twee--links en rechts--en konden deze, plotseling naar buiten schietend,
ons insluiten. En dan zaten _wij_ in de klem. Bij al onze ondernemingen
waren we krijgskundig genoeg, om voor een goeden aftocht te zorgen.
Wonderlijk, hoe dat geroemde genie der groote veldheeren al in het
jongensinstinkt zit.

       *       *       *       *       *

Ik vertrouw, dat mijn eerzame lezers wel eenige voortreffelijke
kwaliteiten in onze gemeenheden hebben ontdekt en dat ze bereid zijn,
ons evenzeer een plaats in de historierollen te verzekeren als de groote
vlootvoogden en veldheeren. Ook wij wisten onze aartsvijanden, de
volwassenen, aanhoudend te bestoken en daarbij meesterlijke terugtochten
te arrangeeren. Maar zulke deugden worden in het klein nooit
gerespekteerd en allerminst door de slachtoffers. Men huldigt ze alleen,
als ze zich op veel grooter schaal vertoonen en in dezelfde mate ellende
hebben gebracht. Niet één huis, maar een heele stad moet omsingeld
worden, niet één nijdige vent, maar een heel leger ingesloten. Niet een
paar vloeken, maar duizenden dooden moeten er vallen. Het zij zoo. Ik
heb al zooveel aanspraken op roem en een standbeeld zien miskennen, ik
geef ook deze op. En pluk ik al niet mijn verdiende lauweren, in ieder
geval mijn paedagogische vruchten. Misschien zijn die nóg meer waard.
Lauweren verdorren, en vruchten hebben zaden. De eerste zijn een
afrekening met het verleden, de laatste beloften voor de toekomst.

Een dier paedagogische vruchten is, dat ik me jegens mijn eigen
scholieren nooit braver voordoe, dan ik ben geweest, en hen geregeld
mijn jongensstreken vertel. Ze weten van mijn spijbelen, van mijn
wegspatten uit de schoolblijversklas, ze weten ook dat ik bij dat
spijbelen zoo heerlijk genoten heb, dat het mijn eenige geluk is geweest
tijdens deze schoolperiode, ze weten van mijn belknopexpedities, ze
weten haast alles, ook wat er nu nog volgt.

En als ze die kunstjes van den meester nu nadoen?

Met die vraag komen de bengels zelf ook altijd voor den dag. »En als wij
nu ook eens drie weken spijbelden?"

Maar dan is mijn vast antwoord: »Dat doe jelui niet."

»En als we het dan tóch eens deden?"

»Jelui doet het niet."

»Hoe weet u dat?"

»Omdat je 't hier veel te goed hebt."

Dan lachen de snaken, en er gaat een vriendschappelijk gejouw op: »Haha,
te goed!"

»Ja zeker, veel te goed. Je hebt absoluut geen reden om te spijbelen.
En wil ik je nu nog wat anders zeggen? Als jullie meent, dat je hier
onbehoorlijk, hard of onrechtvaardig behandeld wordt, dan geef ik je
verlof om te spijbelen. Maar je dóét het niet. Daar ben ik wel zeker
van."

»Jongens, ga je mee?" roept er een, en hij doet of hij vertrekken wil.
Maar halverwege keert hij lachende terug. »'k Zal maar hier blijven."

»Dat wist ik wel."

Wellicht vindt deze of gene onder mijn lezers die methode toch wel wat
gewaagd. Maar dan wil ik hem zeggen, dat je er wát een succes mee hebben
kunt.

Zoo kwam er onlangs een oude man bij ons op school met zijn 12-jarigen
kleinzoon. Die jongen had het op een andere school erg verbruid, had
daar herhaaldelijk straf opgeloopen en gespijbeld, en nu--»of de meester
ook een plaatsje voor hem had."

»Gespijbeld? Heb jij gespijbeld? Dan moet ik je net hebben. Want dat heb
ik ook in mijn jongensjaren gedaan en 't is mijn prettigste tijd
geweest."

De jongen hief zijn zwarte oogen naar me op, zonder dat ik hem hiertoe
dwong--je hebt van die paedagogen (ook onder de agenten) die altijd de
slachtoffers _dwingen_ hen, beleefdheidshalve, aan te zien, maar door
hun gansche optreden de oogen dier misdadigers een anderen kant op
jagen--de jongen dan keek me gansch vrijwillig aan, en er was een
glinstering van vertrouwen in zijn donkere kijkers.

»Zeker, ik heb ook gespijbeld. En daarom moet ik je juist hebben. Je mag
komen, hoor!"

Grootvader keek verslagen. Hij dacht, dat hij met een krankzinnige te
doen had. Zoo ongewoon is zulken menschen de simpele gewoonheid.

»Hij mag komen, Grootvader! Maar op één voorwaarde."

Vier vragende oogen keken mij aan.

»Dat hij dadelijk gaat spijbelen, als 't hem niet bevalt."

Grootvader snapte het niet. Hij was al te veel verbasterd in deze wereld
van schijn, mooidoenerij, braafheidsvertoon, algemeene fatsoenhouderij.
Maar de jongen begreep me. Hij lachte. En pas had ik hem de hand ten
verbond toegestoken, of hij sloeg toe. Hij kwam op school, is een jaar
gebleven, en heeft _nooit_ aanleiding tot eenige klacht gegeven.

Natuurlijk gun ik het succes hiervan ten volle aan zijn
klasseonderwijzer. Maar deze stoort zich ook al meer aan de paedagogiek
zijner levenservaring, dan aan de voorschriften der gezags-paedagogiek.
Hij volgt dus dezelfde methode als ik. Misschien moest ik zeggen:
Ik volg dezelfde methode als hij. Want ik geloof, dat ik in dit
opzicht heel wat van hem geleerd heb. De hoofdzaak echter is, dat
we dit succes te danken hadden aan de methode van--toe, geef eens
een mooien naam, liefst een Griekschen--de methode van....
zondaar-met-den-zondaar-te-zijn.

       *       *       *       *       *

Die methode komt in geen paedagogisch handboek voor, evenmin als
de sinaasappel-methode. Maar ik hoop, dat beide daar nog eens een
plaats krijgen. En daarom ga ik nu nog een van onze streken vertellen,
misschien wel een der ergste. Wie weet, of ook uit dit kwaad niet iets
goeds geboren wordt.

Het is avond. De duisternis hangt reeds over het vunze grachtwater en
vult de nauwe ruimten tusschen de hooge huizenrijen, die men straten en
dwarsstraten noemt. Wij dwalen nog zoo'n beetje in die duisternis rond,
zoekend naar een genotsprikkel. Daar ligt ergens een keisteen los. We
halen hem uit het plaveisel. Of een paard nu misschien zijn poot in dat
kuiltje verzwikken kan, niemand denkt er aan. Met die kei kunnen wij wat
uitvoeren.

Nu zoeken we einden touw in onze jongensschatten, opgehoopt in de
broekzakken. Die einden binden we aan elkaar. 't Wordt een touw van
behoorlijke lengte. Het eene eind wordt op stevige wijze om de kei
gebonden.

Ginds staat de deur van een bovenwoning open. Wij er heen. Een van ons
trekt zijn schoenen uit, neemt de kei in zijn linkerarm, de schoenen
in de rechterhand, en sluipt op zijn kousen de trap op, naar 't
bovenportaal. Een ander heeft beneden het touw vastgehouden.

De indringer staat doodsangsten uit. Want het is mogelijk, dat juist
op dit oogenblik daar boven een deur opengaat en een bewoner hem in de
gaten krijgt. Erger, het is ook mogelijk, dat nu juist een der bewoners
thuis komt, een pootige, ruwe kerel, en achter hem de trap oploopt.
Dan zit hij in de val. Want dan vraagt die kerel hem natuurlijk wat
hij daar te maken heeft, ontdekt den steen, heeft misschien de jongens
beneden al weggevloekt, en grijpt den binnensluiper in zijn nek....

O, die heerlijke doodsangsten! Wat heb ik er van genoten! Iedere zenuw
is in spanning! Elke seconde is een levensgevaar!

Eenmaal hééft een kerel me zoo verrast. Maar niet gegrepen. Hij zag me
niet. Ik sloop als een schaduw de trap op, het portaal door, duwde me in
een donkeren hoek, plat tegen den muur, en de kerel liep me voorbij. Het
was om te bezwijken van heerlijkheid. Zulk een oogenblik is een hemel.
Het is bijna zoo zalig, als dat je op 't punt staat door de Indianen
gescalpeerd te worden en door de uiterste doodsverachting je leven redt.
Je bent een moment een van je meest benijde boekenhelden.

Als de indringer zonder gevaar boven is gekomen, legt hij daar
behoedzaam den steen neer, sluipt weer naar omlaag, trekt zijn schoenen
aan, en houdt zich gereed.

»Trek!" fluistert hij.

De man aan het touw trekt en de steen dondert de traptreden af naar
beneden. Tegelijkertijd schreeuwt een der jongens een erbarmelijk
kindergeschrei uit. Je kunt niet anders denken, of er valt een kind van
de trap. Alle kamerdeuren vliegen open, alle vrouwen komen kijken. »Een
kind van de trap gevallen!" En ze tuimelen zelf haast de trap af, om de
eerste te zijn, die 't arme schaap opraapt. Want vrouwen van dat slag
mogen haar eigen kinderen verwaarloozen, bij een ongeluk zijn ze de
hulpvaardigheid zelf.

Maar ze vinden niets dan malkaar en dat is reden genoeg om te blijven
staan en met nog eenige andere ook toegeschoten buurvrouwen te
overleggen, wat daar dan toch kan gebeurd zijn. Wij jongens, eerst
weggehold, met den steen, komen nu een voor een naderbij, steken ons
gezicht tusschen een paar jakken door, en informeeren belangstellend
naar het gevallen jongetje. En wij smullen daarbij van ons succes. Of
de vrouwen 't in de gaten krijgen? Een van haar roept tenminste: »za-je
opdondere, vuile flikkerkop!" En veiligheidshalve »dondere" wij op.

       *       *       *       *       *

Ook deze jongensgrap heb ik vaak in kleuren en geuren aan mijn
leerlingen verteld. En dan zaten die te springen van plezier. De meisjes
niet. Die voelen over 't algemeen niet veel voor zulke min of meer
avontuurlijke streken. Maar de jongens. Hun oogen flikkerden. Nog meer
dan bij het overhooren der jaartallen. En niet een dacht er aan, of op
een dier bovenkamers misschien een doodziek kind, een stervende zieke
lag. En of die donderende steen wellicht een armen lijder had doen
opschrikken, die juist wat verademing beloofde te krijgen in een
rustigen slaap. Daarheen gingen hun gedachten niet, zoo min als die
van ons, jeugdige bedrijvers van die geneugten. We waren immers door
voorbeeld en lektuur ook in plagen opgevoed?

Maar daarom, als mijn jongens volop genoten hadden van mijn vertellen,
liet ik hen critiek oefenen. Ik keerde dus het spelletje om. Niet
ik sprak afkeurend over hun ondeugendheden, maar ik liet hen al het
verkeerde aantoonen in mijn gedrag. En het was wonderlijk, hoe ze dan
gaandeweg van stemming en gezindheid veranderden. Eigenlijk was het
een gemeene streek, om die menschen zoo aan het schrikken te maken.
En ook gevaarlijk voor mogelijke zieken. Wie weet, of daar niet een
vrouw in de bitterste armoede op haar man, op haar zoon zat te wachten,
een woesten dronkaard. En hoe dan die arme vrouw, doodelijk verschrikt,
zou opspringen. Ach, er wordt in die kleine woningen zooveel ellende
geleden. Er is daar zooveel verterende smart. Dag aan dag, en nacht aan
nacht. Drank, armoede, ziekte, dood.

Natuurlijk hielp ik mijn jonge veroordeelaars in het uitdenken van
toestanden, die onze grap tot een ernstig vergrijp maakten. En dan
bedachten we met elkaar, hoe je een beetje blijdschap kon brengen in
zulke vaak droevige gezinnen, hoe je misschien helpen kon. Ja, daar
waren wij ook wel toe bereid geweest. Maar men had het ons niet geleerd,
we waren er niet in geoefend. Bereid? 't Gebeurde nog al vaak in die
buurten, dat er een drie- of vierjarig kind zoek raakte. Die kinderen
speelden vrij op straat en dwaalden dan weg. Maar nauwelijks hoorden we
van een radelooze moeder dat ze haar kind »verloren" had, of we staakten
onmiddellijk het boeiendste spel en trokken in groepjes de straten
rond onder het eentonig-zangerig geroep van: »Wie hét er een ki----nd
gevonden, wie hét er een ki----nd gevonden," net zoo lang totdat het
verloren schaap terecht was. Hoe levendig herinner ik mij die droomerige
dwaaltochten, straat in straat uit, waarin we gehuld waren in de
atmosfeer van ons eigen weemoedig-melodisch geroep. Niemand dacht aan
opgeven. Ook wij waren verloren, verloren in dienstbetoon. Alleen nu en
dan hielden we stil, als een deelnemende vrouw vroeg: »Hoe oud is het,
jongens?"--Drie jaar.--»Nee, niet gezien, hoor!"--En dan trokken we weer
verder, aanstonds in de maat en de stemming van ons zingend vragen, dat
de open deuren en ramen ingolfde. Bereid? Ja, zeker waren we bereid. Men
verstond echter niet de kunst die bereidheid te exploiteeren. Zou dit
niet een der eerste opvoedingsplichten zijn? Leer uw kind, zichzelf te
helpen, en ook anderen. Dat leert men echter het best niet door preeken,
maar praktisch. Ga hen voor en neem ze mee.

Mijn leerlingen waren intusschen hartelijk bereid, het vroegere gedrag
van hun meester af te keuren, en daarmee had die meester ze meteen in
zijn paedagogische val. Want je moogt van rechters, die zoo pas het
stelen veroordeeld hebben, toch niet verwachten, dat ze nu zelf op roof
uittrekken?

       *       *       *       *       *

Ik hoop, dat mijn vreesachtige lezers, die zooveel gevaar duchten van
dat vertellen onzer kwajongensstreken, toch ook een weinig oog hebben
gekregen voor de gezegende vruchten er van. Men komt, in de eerste
plaats, daardoor zoo dicht, zoo heel dicht bij de kleine zondaars van
nu te staan. Zij voelen in u een van hun gelijken, vertrouwen u, durven
zich aan u geven--en komen dientengevolge te gemakkelijker onder uw hun
heil bedoelenden invloed. We weten het wel, Farizeesche ongereptheid is
heel mooi om aan te zien, bijna zoo mooi als een verlakte schoen, maar
de tranen van ons berouw glijden er langs af, dringen er niet in, vinden
er geen toegang. We voelen ons meer thuis bij den tollenaar, die in zijn
machtelooze veroordeeling van eigen ongerechtigheid alleen redding zocht
bij de genade der goddelijke liefde:

»Heer, wees mij zondaar genadig." Wanneer kinderen in ons medezondaars
weten, is de afstand tusschen hen en ons wat kleiner. Ze laten zich in
ons los.

Maar dan in de tweede plaats, kan men van eigen verleden een spiegel
maken, die niet alleen het kwade weerkaatst, maar ook de daaruit
voortvloeiende gevolgen. Men kan de kinderen oog doen krijgen voor
hetgeen het kind, en ook nog de mensch, in eigen handelingen bijna nooit
ziet: de noodlottige gevolgen, vonnissend de onschuldig schijnende
daad. Dat kan nu ook wel in een of ander verhaal, maar het verhaal
van meesters eigen leven is zooveel aangrijpender, juist omdat het
hém betreft. Alle kinderen hooren graag vader en moeder van eigen
jeugd verhalen, hoe die geëerbiedigde volwassenen zich als kinderen
vertoonden. En ik heb het bijgewoond, hoe kinderen medelijden hadden
met dat arme jongetje, dat zoo strijden moest om eigen kwaad te
overwinnen en er telkens weer in verviel, en dat nu hun vader was.

Wie zich aan zijn kinderen durft geven, gehéél, doch met de heilige
bedoeling om dit als een offer te brengen tot hun heil, hij zal ervaren
hoe dit offer, wel verre van tot navolging der verkeerde daden te
prikkelen, een zegenende ernst in hen ontwikkelt, een vroegen strijd,
een--mogen we hopen--tijdige zege.

Dan mag er--we zijn immers onder kinderen--wel eens een vroolijken toon
in ons verhaal klinken, dan mag er wel eens een luid gelach uitbarsten,
mits de ondertoon ernst is en het doel wordt beoogd: het geslacht van
nu, zoo mogelijk, te bewaren voor de zonden van het vroegere.



NÓG STRAATJONGEN.


Waarom--zoo vragen vaak ouders--waarom glijdt die jongen nu liever langs
de leuning van de trap naar beneden, in plaats dat hij, evenals wij,
netjes over de treden loopt. Dit laatste is toch zooveel veiliger.

Ik denk, dat die jongen, behalve om het glijgenot, de leuning juist
kiest omdat zij een beetje _on_veiliger is.

Kinderen _zoeken_ moeilijkheden.

Langs uw trap zijn twee wegen. Den eenen volgt gij. 't Is de breede,
gemakkelijke, met loopers geplaveide weg tusschen beide leuningen. De
andere bestaat uit de kleine puntjes der treden, die nog even buiten de
leuning uitsteken. 't Is de uiterst smalle weg, die voortdurend boven
den afgrond van den hal hangt. En dien volgt hij. Daarbij zet hij zijn
voeten dwars, houdt met één hand de leuning vast, laat zich half boven
de diepte zweven, en slingert zich, boven gekomen, met vlugge beweging,
op den heirweg, door u gevolgd.

Dat is een zeer duidelijk uitgesproken verschil van voorkeur.

Gij vraagt, waaróm die jongen zoo dwaas is, zich moedwillig in 't gevaar
te begeven, en denkt er niet aan, hoeveel kostelijke krachtsontwikkeling
ge hem beneemt, als ge hem dezen moedwil verbiedt. Hoe zal de jongen,
te midden van zijn geriefelijke omgeving, een beetje leeren durven en
wagen, als hij er niet op eigen gelegenheid wat ongerief mag scheppen?

Men beschuldigt in zulke gevallen de kinderen aanstonds van
onhebbelijkheid en ongehoorzaamheid en ranselt er dan die twee ondeugden
uit. 't Is verkeerde paedagogiek. Men ranselt er op die manier een
natuurlijken opvoedingsfaktor uit, slaat dien tenminste voor een poosje
lam. De onhebbelijkheid en ongehoorzaamheid is een ademen der zedelijke
natuur, 't is het uitslaan der vleugelen, 't is het uitgroeien der
ethische krachten van moed en zelfvertrouwen, 't is het overwinnen van
onmisbare zwarigheden, en daardoor het winnen in willen en kunnen.

Bekijk de zaak eens van dezen kant, en gij zult begrijpen, waarom die
jongen liever op de tuinschutting zit dan op de tuinbank--ongeacht het
wel wat smalle zitvlak van die tuinschutting; waarom hij zoo graag door
het dakvenster klautert en liefst tegen de pannen op dan nog naar de
vorst van het dak; waarom hij buiten zoo onweerstaanbaar door slooten
wordt aangetrokken en als door een magnetische kracht wordt gedwongen
daarover te springen; waarom hij, met zijn kameraad op de wandeling,
zeker tienmaal, indien niet twintigmaal, vraagt: durf jij dat? en--als
er maar geen ouders bij zijn--dan bij ieder kwestieus geval net zoo lang
draalt en zich opwindt tot hij gedurfd heeft.

Gij zegt, dat hij aan zijn kleeren moet denken en aan alle mogelijke
ongelukken. Hij denkt aan niets dan aan het lokkende gevaar en aan de
zalige zege.

Toe, bekijk de zaak eens van dezen kant en vraag dan uzelf af, bij welke
partij de ware opvoeding werkt: bij de officiëele opvoeders of bij het
brutale, onnadenkende kind, bij de verlammende leiding of bij de
stalende zelfstandigheid.

       *       *       *       *       *

Voor ons huis was een houten brug met een ijzeren leuning. Hoe dikwijls
liepen wij jongens, een heel rijtje achter elkaar, langs den buitenkant
der leuning. Ik voel dat ronde ijzer nog en aan het einde den
bolvormigen knop. Ik zie nog het vuile water onder ons. En ik herinner
me nog den even voorzichtigen als sierlijken zwaai, waarmee we om den
eindknop heen weer op de straat terecht kwamen.

Zeker, als ik het nu van kinderen zag, ik zou mijn hart vasthouden, maar
nooit is er bij die kunsten een jongen te water gevallen, zelfs niet
als we, verstoken van alle gymnastiekwerktuigen, de ronde leuningen als
rekstok gebruikten om er ons borstwaarts of ruggelings over te trekken.
Er waren jongens, die, waar ergens een brugleuning van hout was met een
plat bovenvlak, daar overheen liepen. Eén zwenking naar links, en ze
tuimelden in het diepe water. Maar ze liepen met geconcentreerde

zekerheid de heele leuning af, om dan aan het eind met een prachtigen
sprong weer op den vlakken grond te komen. Wie het niet durfde, stond
het bewonderend aan te staren.

Eén heldendaad van dien aard herinner ik me van mezelf. Er stond eens
een vrij hooge stapel roode baksteenen opgetast aan den waterkant
dicht bij ons huis. Dat zag men toen meer: de openbare weg deed bij de
bouwerij nog al eens dienst als stapelplaats van materialen. Nu was er
tusschen dien hoogen steenstapel en den waterkant natuurlijk een reepje
weg onbedekt gebleven, een paadje dus achter den steenenmuur en vlak
langs het water, een paadje waar een paar muizen konden wandelen,
misschien ook een kat, maar stellig geen hond, en dat alzoo nu juist
niet bepaald voor jongens was opengelaten. Daar kon geen kind langs.
Reden te meer om het te willen.

»Durf jij daar langs?"

Nauwelijks was de vraag gedaan, of het paadje begon te trekken. Eerst
trok het je oogen en die maten met een enkelen blik de breedte--smaller
dan je voet--en de lengte--een meter of drie. Toen trok het je
linkervoet. Die moest noodzakelijk even om het hoekje heen, den neus
van je schoen rechthoekig tegen de steenen. Dat ging. Op je teenen en
de voorhelft van je voet kon je er staan. En als je je voet dwars tegen
de steenen drukte, met zijn binnenzij tegen den muur, dan kon hij er
heelemaal op. Nu trok het je linker arm. Die strekte zich uit en legde
zich, met uitgespreide vingers, vlak tegen den stapel. Je hand ging
werken als een zuignapje. Hij zoog zich als aan de steenen vast. Pas
op, het paadje trok je linkerbeen, je linkerzij, het trok je borst--je
drukte die plat tegen de steenen--je rechterbeen moest volgen, dan je
rechter arm, en je schoof, met uitgespreide armen, als een schaduw langs
den steenenmuur. Hoe kón het? Dat weet ik niet, maar het kón.

Voetje voor voetje ging het schuivende verder. Eenmaal begonnen, was
er aan teruggaan geen denken meer. De makkers keken ademloos toe. De
menschen aan den overkant spraken er zeker schande van: »zulk tuig!" Ik
zag niets, hoorde niets, dacht aan niets, wist alleen dat ik, klevende
aan de steenen, moest voortschuiven. En ik schoof voort. Mijn leven hing
af van een oogenblik aarzeling of twijfel. Mijn leven en mijn triomf.
Ach, mijn hemel, het was alleronzinnigst. Maar waarom vertelde men
ons dan ook de geschiedenis van De Ruyter? Ik had geen toren om te
beklimmen. Moest ik dan de bevende heerlijkheid van het gevaar niet
achter die steenen zoeken?

Ik kwam er. Even behoedzaam tastende als de tocht begonnen was, werd hij
geëindigd. Geen roekeloosheid op het laatste moment. De linkerarm boog
eerst om, de schouder volgde--maar reeds grepen de makkers dien arm beet
en ik stond weer in hun midden. Doodstil. Zij juichten. Ik zweeg. Want
als je wezenlijk verdienste hebt, met uiterste inspanning veroverd, dan
bluf je niet. Dan ben je moe en stil.

Een tweeden keer heb ik dien tocht niet gedurfd. Toen trok ook het
smalle randje niet meer. Het had zijn bekoring verloren, gelijk de
jonkvrouw in Schillers ballade van »De handschoen". En geen der
kameraden volgde me na. Er zijn heldendaden, voor enkelen weggelegd,
en die deze ook maar éénmaal in hun leven kunnen volvoeren.

Natuurlijk begrijpen de menschen niets van wat er omgaat in zoo'n
jongen. Ze vinden het domme waaghalzerij en koelen hun angst voor zijn
gevaar met scheldwoorden, pakken slaag, naar huis en naar bed. Daar is
de bengel dan vooreerst weer veilig en kon hij over zijn zonden
nadenken.

Op dat nadenken moeten de opvoeders echter nooit veel rekenen. Het
bed is geen plaats voor zulke berouwvolle overpeinzingen. Daar, als
waarschijnlijk in elke andere gevangenis, lig je te fantaseeren. Je
ziet alles nog eens levendig voor je. Je geniet van nieuwe gevaren.
Je klimt en klautert langs onmogelijke wanden. Je bent er veilig, nu
ja, maar nadenken? Op grond mijner jeugdervaringen ben ik een overtuigd
tegenstander van de celstraf. Ik geloof alleen in de verbeteringskracht
van goed gezelschap en lustwekkenden arbeid.

       *       *       *       *       *

Hoe weinig ik in zulke waaghalzerijen kwaad zag, blijkt wel uit het
volgende.

Ik had een nieuw zondagspak gekregen. Dat was heusch een weelde, die
niet ieder jaar voorkwam. Met je moeder naar den winkel gaan, daar
verschillende pakken bekijken en passen, eindelijk dat eene mooie te
krijgen, juist dat eene waar je al je hart op gezet had, en dit dan den
eerstvolgenden zondagmorgen te mogen aantrekken en er de straat mee te
mogen opgaan, neen, dat was heusch geen kleinigheid, dat was een reeks
zeldzame genietingen, zooals in ons kinderleven wel eens één keer in de
drie jaar voorkwam; meestal werden onze kleeren gemaakt uit die der
oudere jongens.

Het was dus een unicum, voor mijn ouders een groot geldelijk offer, en
toen ik den eersten zondagmorgen den besten in het nieuwe pak uitging,
liep Moeder mee tot aan de winkeldeur, tot op de stoep.

»Zal je er goed op passen, Jan?"

»Ja Moe!"

»Zal je er erg voorzichtig mee zijn?"

»Ja Moe!"

Ik stapte de gracht op, ging mijn vrindjes halen, liep niet als een
gewoon kind, maar als een drager van nieuwe kleeren. Ik keek nog eens
om. Moeder stond me nog met gelukkige, streelende oogen na te kijken.
Ze moest er van genieten, hoe 't me stond als ik op straat liep, en hoe
netjes haar jongen er uitzag. Ook voor haar was 't een weelde en een
zeldzaam genot.

Met mijn vrindjes ging ik naar buiten. In de stad wandelden we
nooit. Altijd naar buiten, naar de slooten, naar de balken bij den
houtzaagmolen, naar de tuinschuttingen, naar de wilgen. Er moest water,
groen en klimbaarheid zijn. En dat had je in de straten niet.

Eerst bewonderden de vrindjes natuurlijk het mooie pak, maar dat was
gauw gedaan. Jongens vinden het wel een ellende met vermaakte kleeren
te worden op straat gestuurd, en ze zijn wel grootsch op een nieuw pak,
maar die ellende en die grootschheid duren beide gewoonlijk heel kort.
Zoodra de kameraden hun schimp of hun lof hebben geuit, is 't gedaan met
de macht der lichaamsbedekselen. Dan dénken de jongens eenvoudig niet
meer aan hun kleeren--zoo heel anders dan meisjes--en voelen ze als
lagen huid, die zich zoo gauw mogelijk moeten schikken naar de
bewegingen van het lichaam.

Zoo ging het ook mij op dien Zondagmorgen. Mijn nieuw pak werkte al niet
meer, toen we nog maar even buiten de poort waren, en het sprong net zoo
gemoedelijk mee over de balken in de sloot als mijn oude plunje. Het
schikte zich wonderwel in de manieren en plezieren van zijn eigenaar.
Zelfs klom het al mee in een boom.

Er stond ergens aan den slootkant een knotwilg, die half over het water
hing. Nu konden we reeds op drie manieren op het weiland komen: over het
hek op den dam klimmen, over de balken in 't water loopen, of ineens
over de sloot springen. Dat was voor een gewoon mensch al variatie
genoeg, zoolang er echter niet een schuine knotwilg bij kwam. Maar
nauwelijks had die al de bekoorlijkheden, waarover zijn uitgeteerde
ouderdom nog te beschikken had, voor ons uitgespreid, of wij bezweken.
We moesten in dat oud stuk stam klauteren, op den kruin staan, de takken
wegschuiven, en dan over 't water op 't weiland springen. Die weg was
veel moeilijker dan een der andere drie, en dus veel aangenamer. We
genoten er wel tienmaal van, ook al kraakte soms een halfrotte rand van
den hollen bast onder onzen voet. De zorg voor mijn nieuwe kleeren
bepaalde zich hiertoe, dat ik telkens na een sprong broek en kiel met de
hand netjes afveegde, omdat ze wat groen of vuil waren geworden van den
ouden wilg, en hun rimpels daarna mooi wegtrok, rimpels van 't klimmen.
Overigens kan ik met volle eerlijkheid verzekeren, dat ik mijn nieuwe
kleeren totaal vergat.

Men versta dat toch goed. Ik zeg niet, dat ik ze moedwillig
verwaarloosde, dat ik ze niet achtte, maar ik vergat ze. Ze bestonden
niet meer voor me. De boom, de kruin, de takken, de sprong--die
leefden en heerschten. Al dat andere was weggezonken, zooals men dat
tegenwoordig met naïeven verklaringswaan uitdrukt: onder den »drempel
van het bewustzijn".

Mijn vader had echter weer een anderen drempel. Hoe de man, tot mijn en
zijn eigen rampzaligheid, daar nu juist op dat buitenpad moest wandelen,
juist op dien Zondagmorgen, ik weet het niet. Maar hij liep er, en nog
eer ik hem in de gaten had, had hij mij gezien, klimmende en springende.
Zijn buitengenot en landelijke rust zonken onder zijn bewustzijnsdrempel
weg en daarboven op sprong, met tergende sprongen, zijn jongen in het
nieuwe pak. Een oogenblik nog, en hij had die jongen in zijn nek
genomen, een paar driftige kletsen om den kop gegeven, en naar huis
gejaagd.

't Was voor dien jongen een doodschrik en een grievende krenking. Hij
liep naar huis, op eenige meters gevolgd door zijn vader. Voor beiden
was het genoegen van dien Zondagmorgen weg. Maar in die jongensziel
ontkiemde, onzichtbaar voor hemzelf, de zekerheid, dat vaders domkoppen
zijn. En hij hield op dat oogenblik meer van dien stommen, ouden
knotwilg, dan van zijn vader.

       *       *       *       *       *

Het is hard om te zeggen, maar vaders zijn vaak domkoppen. Ze
verstaan hun kinderen niet. Als ze zich de moeite eens wilden geven,
naar hun kinderen te zien en naar hun uitingen te luisteren, eens
heel oprecht met hen te praten, dan zou waarschijnlijk hun houding
tegenover dat jonge goed heel anders zijn. Maar neen, ze volgen
alleen hun eigen opwellingen van wrevel, ergernis, woede over allerlei
recht kinderlijke »overtredingen" en schelden of slaan er dan maar op
los. Daarmee vervreemden ze hun kinderen wel niet van ze--de band des
bloeds is taai--maar ze bederven toch zooveel jeugdgenot en zooveel
huiselijke vreugde. Wel, dat kon zoo gansch anders, en met veel meer
gehoorzaamheid dan nu morrende gehuicheld wordt. Wanneer ik hier geen
jeugdherinneringen schreef, maar degelijke paedagogiek, zou ik over de
vaderzonden een hoogst leerzaam hoofdstuk kunnen schrijven. Misschien
maak ik er nog een boek over en dat zal dan het beste paedagogische
handboek zijn van de wereld, want het begint de opvoeding bij de
opvoeders, en die hebben de verbetering het hardste noodig. Maar ik
schrijf slechts ijdele jeugdherinneringen, laat dus de domheid der
vaders onverbeterd, en ga voort met een stukje verregaand brutale
heerlijkheid.

We lazen destijds veel indianenboeken en daarvan was het gevolg, dat
we ook speelden van »Blanken en roodhuiden". We verdeelden ons in twee
partijen. Doch nu waren we niet tevreden met een simpel spelletje in
de straat, neen, het moest echt wezen, zoo echt mogelijk, er moest een
woud bij te pas komen, een wildernis, en dan oplichting, gevangenneming,
bevrijding. Er moest eenzaamheid bij wezen, spoorzoekerij, sluipen,
geheime teekens, vogeltaal. We moesten de volle ontroering genieten van
het echte woudloopersleven, en nu zouden we geen jongens geweest zijn,
als we ons dat niet hadden weten te verschaffen, ondanks al de
tegenwerking van straatsteenen, huizen en volwassenen.

Om te beginnen verdeelden we ons in twee partijen, maar die verdeeling
gold niet voor één avond, doch voor altijd. Wie eenmaal een roodhuid
was, bleef een roodhuid, en dat bleef hij overal, op straat, in huis,
op school, in de stad, buiten, Zondag en in de week. Zoo veranderde een
blanke ook niet van huidkleur en van vijand. En nu was de afspraak, dat
je, overal waar er slechts kans toe was, je vijand bestookte, besloop,
gevangen nam.

Dat gaf aanleiding tot een voortdurende spanning. Nooit liep je op
straat, of waakzaam loerde je rond. Was je als blanke alleen en kwamen
er drie roodhuiden aan, dan maakte je tijdig dat je wegkwam, eer ze
je te pakken kregen. De gang van school naar huis was weken of maanden
achtereen een onafgebroken gevaar, en deed je boodschappen voor je vader
of moeder, was dan maar dubbel op je hoede, want de vijand stoorde zich
aan niets, vond je met je boodschappenmandje een te welkomer prooi en
sleepte je naar buiten, naar een plantsoentje, waar je »dicht in 't
woud" aan een boom werd vastgebonden. Vader of moeder mochten op de
boodschap wachten, angstig worden, naar je uitzien--dat alles maakte de
zaak »echter" en dus het genot grooter. 't Mocht geen komedievertooning
wezen, maar 't moest echte werkelijkheid zijn met echte ellenden.

Nog zie ik me op een zomernamiddag in mijn eentje door de buurt dwalen,
dan naar 't plantsoentje gaan tusschen Raam- en Zaagpoort, en daar
zoo gauw mogelijk een boschje binnensluipen, op den heelen weg steeds
rondziend en zooveel mogelijk ongezien blijvend. De avond valt reeds,
't begint althans te schemeren. Nergens bespeur ik onraad, maar ook
nergens een teeken dat er vrienden in den omtrek zijn. Nauwlettend
bekijk ik den grond, of de voetstappen iets te zeggen hebben. Luister,
klonk daar niet het geroep van den koekoek? Dat is het teeken van de
blanke jagers, waarbij ook ik behoor. Doodstil blijf ik staan en wacht.
Opnieuw klinkt het: koekoek, koekoek, koekoek, driemaal. Is het de roep,
wellicht de noodkreet van een blanke? Of de lokstem van een roodhuid,
die aldus een verdoold jager in den strik wil lokken? Nu is de uiterste
voorzichtigheid plicht. Mijn ooren richten zich naar alle zijden, vangen
ieder geluid op. Men kon mij van verre omsingelen, zonder dat ik 't
merkte. Maar geen verdacht geluid waarschuwt. Ik sluip dus verder in
de richting van de telkens herhaalde koekoeksroepen. 't Is wel wat
ongewoon, in dit plantsoentje een koekoek te hooren. Die komen anders
niet onder de rook van de hoofdstad. Maar die ongewoonheid geldt alleen
voor eerzame burgers en voor den boschwachter. Wij weten hier van geen
hoofdstad, we zwerven in de wildernis van het verre westen. En daar
klinken nog wel andere geluiden.

Naarmate ik de roepstem nader, meen ik er de stem van een vriend in
te herkennen. Nu dient alles gewaagd. Toch laat ik me niet verleiden
tot roekeloosheid. Onder voortdurende bedekking, vaak liggende, soms
kruipende, tracht ik me tegen een overval te vrijwaren, totdat ik
eindelijk, in de eenzaamheid van het woud, een makker vind, inderdaad
vastgebonden aan een boom. Ik snel er heen, trek mijn zakmes, snijd
hem los en vlucht met den geredde zoo spoedig mogelijk weg van de
gevaarlijke plek. Eerst als we ons buiten gevaar weten, vertelt hij mij
zijn wedervaren.

Hij moest voor zijn moeder een boodschap doen. »Gauw terugkomen," had
moeder gezegd. Toen, argeloos door de straat loopend, was hij door een
paar roodhuiden gegrepen. Die hadden hem hierheen gesleurd. Al zijn
gekerm mocht niet baten. Ze verstonden zijn woorden niet eens. In hun
ijzeren vuisten gekneld hadden ze hem geblinddoekt, langs allerlei
sluipwegen gevoerd, hem midden in 't bosch van al zijn bezittingen
beroofd, ook van het geld voor zijn boodschap, en tenslotte
vastgebonden. Stellig zouden ze hem den volgenden dag onder een woesten
krijgsdans verbrand hebben, als ik hem niet tijdig had gered.

In de handen van welk opperhoofd hij gevallen was? Hij wist het niet,
maar hij vermoedde van De Witte Arend, want die was den laatsten tijd
erg in de weer. In zijn stam scheen een feest op til te zijn, en daartoe
had men gevangenen noodig, om met hun lichaamspijnen, doodsangsten en
gebraden spieren het feest op te luisteren. Goddank, dat de ongelukkige
nog bijtijds aan deze onderscheiding ontsnapt was.

Samen gaan we naar huis, plannen beramend van wraak. We moeten zien,
dat we De Witte Arend zelf gevangen nemen om hem alleen tegen een
hoogen losprijs weer vrij te laten. We zullen al de blanke jagers in
een vergadering bijeenroepen, om een gezamenlijken rooftocht tegen
den ellendigen roodhuid te ondernemen. Kunnen we hem niet een zijner
geliefdste vrouwen ontrooven--de ellendeling had onschuldige zusjes,
die daarvoor in aanmerking konden komen--en hem dan noodzaken tot een
vernederende onderwerping? Of tijdens zijn afwezigheid de wigwams in
vlammen doen opgaan?

Hoe het zij, een gevoelige wraak moest volgen. Hiervan waren we zeker.
En intusschen waren we innig gelukkig, dat we dezen avond weer zoo'n
levensgevaarlijk avontuur hadden genoten. Al was De Witte Arend
ook nog zoo'n ellendige roodhuid, voor geen goud, voor onze heele
maatschappelijke toekomst zouden we hem niet hebben willen missen.
Niet hebben kunnen missen.

Wat was onze vale buurt, wat ons dreinig schoolleven zonder De Witte
Arend?

       *       *       *       *       *

Maar die moeder nu, die op haar boodschap wachtte? En dat geld?

Nu herhaal ik, wat ik reeds vroeger zei: in haar ontving de wereld der
volwassenen haar trekken thuis. Deze maaide, wat zij gezaaid had.

Wie hadden indianen-boeken geschreven, gedrukt, verkocht? Toch immers
niet de kinderen? Wie verdienden er hun brood en misschien zelfs een
kapitaal mee? Toch immers niet de straatjongens? Wie kocht ze voor ons,
leende of schonk ze ons, wie liet ze ons lezen? Waren het de volwassenen
niet? Wat deden ze om ons andere lektuur te bezorgen, ons in andere
lektuur smaak te doen vinden, ons door betere lektuur op te voeden? Ze
lieten ons gaan, of--erger!--deelden onleesbare traktaatjes uit, hetgeen
daarom erger is, omdat het de kinderen van het daarin aangeboden goede
vervreemdt.

De volwassenen lieten ons gaan, zooals het tegenwoordig nog bij de
meerderheid het geval is. Zij lieten ons doortrekken van indianen-zeden,
d. w. z. zeden à la Aimard of Cooper. En als die zeden nu in ons
begonnen te werken, aan wie dan de schuld? Wij konden het toch waarlijk
niet helpen, dat we bij onze verbeelding moesten leven, dat we de
romantiek tot werkelijkheid maakten. Dat lag zoo in onze kindernatuur.
Maar wie had die verbeelding eerst vergiftigd, wie die romantiek aldus
in onze fantasie gevoerd?

Het is met die brave volwassenen zoo wonderbaar. Eerst gaan ze de
kinderen in 't vloeken voor, en als dan een kind ook verdomme zegt,
ranselen ze dat kind af. Eerst steken ze hun sigaar op, en als dan het
kind ook een sigaretje wil genieten, bestraffen ze het met strenge
woorden, doorrookt van pas geofferde tabak. Eerst omgeven ze het kind
met een wereld van drinken, rooken, vloeken, onreine scherts, en als dan
het kind de gevolgen hiervan openbaart, verbeteren die volwassenen nóg
niet zichzelf, maar gaan ze in een soort opvoedingsangst het kind te
lijf.

Toen ik jongen was kon ik nooit de standjes en pakken slaag begrijpen,
die we met onze toch zoo natuurlijke spelletjes opdeden. En om de
waarheid te zeggen, nu ik al de vijftig voorbij ben, kan ik ze nog
niet begrijpen, in den zin van: rechtvaardigen. Natuurlijk begrijp ik
wel, hoe gemakzuchtige en genotzuchtige volwassenen liever kinderen
afranselen dan zichzelf verbeteren. Maar ik begrijp niet, hoe ze daarvan
eenig heil verwachten, ik begrijp hun domheid niet. De zaak is toch zoo
eenvoudig: »Wie wind zaait, zal storm oogsten." En wie zijn akker braak
laat liggen, moet zich niet verwonderen als daarop het onkruid tiert,
waarvan de zaden overal rondzweven en neervallen.

Die moeder, die op haar boodschap wachtte en noch boodschap, noch geld
zag, had zeker recht om woedend te wezen. Maar op zichzelf. Ik vrees
echter, dat ze niettemin op den rug van haar jongen die woede gekoeld
heeft. Zoo zijn wij, opvoeders. Sterk--in de correctie. Waarbij dan de
slagen vallen op de slachtoffers onzer nalatigheid.

We verwaarloozen eerst. En dan maar straffen.



KINDERKERK EN ZONDAGSSCHOOL.


De kleintjes zaten in de voorste rijen, en naargelang je ouder en
grooter werd, schoof je naar achteren.

Ik heb een idee, dat ik als kleintje van zes jaar ook op de eerste bank
heb gezeten, dat ik gaandeweg in 't midden kwam, en geleidelijk de
laatste banken bereikte.

't Waren gewone banken zonder leuning, op drie pooten. Een heele rij
achter elkaar. En vóór dit bankenregiment stond als kommandant een
catheder, hoog boven de lage, platte banken uit, een generaal te paard
voor zijn soldaten.

We zaten daar 's Zondagsmorgens, heel stil, het petje in de handen, dat
soms in de rondte begon te draaien, de ronde band tusschen de kleine
vingertjes door, en dan weer vermoeid tusschen die vingertjes neerhing,
of ook, plotseling, tusschen de vingertopjes uitviel op den grond. Die
vingertopjes werden dan wat suf van het aldoor vasthouden en lieten het
petje los, zonder dat ze het zelf wisten. Ze moesten onophoudelijk aan
het petje denken, en konden daardoor niet zoo goed luisteren naar den
meneer in den catheder.

Daarbij kwam nog, dat het eene handje ook twee halfjes moest bewaren,
een voor het zakje en een voor het negertje. Het zakje ging rond en
vroeg voor de armen, het negertje stond op een tafel en vroeg voor de
heidenen. Die halfjes werden zoo heet in je kleine, vochtige handpalmen,
maar je moest ze ook goed verstoppen in de dichtgeknepen handjes.
Een halfje op straat verliezen, was een jammer van groote beteekenis.
Broekzakken hadden de kleine jongetjes nog niet. En daarom waren de
halfjes alleen maar veilig in den heeten oven van hun kleine brandende
handjes. Het was een heele verlossing, als ze daaruit weg mochten,
vochtig warm in het zwarte zakje of in het hoofd van 't metalen
negertje, dat ook voor de kleinste gave dankbaar knikte.

Zoo hebben we daar gezeten, Zondag aan Zondag, telkens van 10 tot
12 uur, dus twee uur achtereen, in een klein, laag, benauwd
lokaal--hetzelfde, waar we in de week bewaarschool hadden bij juffrouw
Fietje. En dan gingen we er 's middags nog een uur ter Zondagsschool.
Ik denk, dat het niet gezond was.

Nu, uit de verte gezien, vraag ik me af, wat de bekoorlijkheid van
die uren was, want bekoorlijk waren ze. En dan denk ik allereerst aan
het schoone, blauw-gestreepte katoenen kieltje, met het witte kraagje
er in geregen, en het witte linnen broekje met korte pijpjes. Moeder
had die alle gewasschen en gestreken en het was een heel genot, daar
's Zondagsmorgens in gestoken te worden als jongetje van zes, zeven,
acht jaar, en er dan mee naar de kinderkerk te wandelen. Daar was iets
voornaams, iets deftigs in. Je liep, stijf gestreken ventje, blinkend
figuurtje, de halfjes in de linkerhand, netjes over de kleine steentjes.
In heel je kleine lichaampje werkte nog Moeders waarschuwing, om toch
vooral je goed niet vuil te maken. En de strakke voornaamheid van je
glanzende kleertjes deelde zich aan den drager mee. De weg van huis naar
de kinderkerk, nauwelijks drie minuten, was kort genoeg om ons buiten
alle verleidingen te houden.

Maar behalve die ijdele uitwendigheden oefenden nog andere factoren hun
invloed uit.

       *       *       *       *       *

Hebt u nooit eens gehoord van meneer Beekman en meneer Seeze? Nu, ge
ziet, ik ken hun namen nog, en ze dateeren toch uit het Germanentijdperk
van mijn levensgeschiedenis.

De eerste was klein en vriendelijk. Zijn oogen en zijn mond glimlachten
ieder kind een onuitgesproken welkom toe. Een zachte, vriendelijke man.

De tweede was lang en statig. Maar ook vriendelijk, schoon op een andere
manier. Hij glimlachte niet, maar groette beleefd.

De eerste trok meer dan de tweede. Voor den eerste zou je gauwer
je zonden belijden. Heel zijn houding, heel zijn gelaat was een
uitnoodiging: Vertrouw me maar, want je ziet wel, dat ik veel van je
houd. Wanneer ik nu aan hem denk, valt mij het lied van Moody en Sanky
in: »Kom tot uw Heiland, toef langer niet."

Een man, wiens heele persoonlijkheid een uitnoodiging is van zúlk een
kracht en van zúlk een aard, nu, dat is een geboren opvoeder, al is hij
maar een zondagsschoolmeneer en van zijn vak koekbakker. Want dat was
hij.

Is het niet eigenaardig, dat ik zijn vak wist, en dat van zijn
medewerker niet? Dat is voor mij een bewijs, hoeveel dichter hij bij de
kinderen stond. De ander was een ernstige verschijning, maar loste zich
op in de nevelen van vormlijkheid en deftige statelijkheid. Meneer
Beekman kwam uit de nevelen zijner predikatie hoe langer hoe dichter
bij je en werd daardoor hoe langer hoe concreter. Je liep aan zijn hand
vertrouwend mee. Voor den ander zette je, op een afstand, eerbiedig je
petje af. We wisten ook precies, waar meneer Beekman woonde, en ik weet
het nog. Maar de ander woonde »ergens". Eigenlijk dacht niemand er aan,
of hij woonde. Hij verscheen en verdween. Zijn kleine, glimlachende
medewerker verscheen en bleef, bleef ook als hij weg was.

Van meneer S. wist ik niets geen kwaad, o neen, gansch niet. Hij was
stellig een brave man, maar hij bleef buiten de kindersfeer. Dat zie ik
nu zoo duidelijk. En die vriendelijke kleine was er dadelijk in, reeds
als je hem bij 't binnenkomen een hand gaf, ja nog vroeger: als je hem
bij 't binnenkomen zag.

Kinderen voelen je. Ze voelen je echtheid. Ze voelen je genegenheid. Ze
voelen, of je hand ze verwelkomt of dat het evengoed een handschoen had
kunnen zijn.

Welnu, behalve mijn schoon gewasschen en stijf gestreken zondagspakje,
was ook meneer Beekman een stuk bekoorlijkheid van de kinderkerk. En
daaruit kan nu iedere onderwijzer en iedere zondagsschoolmeneer en
iedere dominé zien, hoeveel er van hem afhangt, van hem persoonlijk. Het
mooiste gebouw en de geriefelijkste lokaliteit kunnen weerzinwekkend
worden, door een mensch. En zoo'n armelijke, ouderwetsche
bewaarschoolschaapskooi kan door één man zoo aantrekkelijk worden, dat
een vrijheidlievend, speel- en zwerfgraag stuk straatjongen er week aan
week zijn kostelijken zondagmorgen wil doorbrengen, terwijl buiten alles
lokt en bloeit.

Eén mensch. En nog wel een onbestudeerd mensch. Een koekbakker.
Maar--een kindervriend!

Dat was het heele geheim. De man kwam daar niet, om zichzelf te hooren
preeken, maar omdat hij de kinderen zoo lief had. In die liefde zat zijn
beste preek.

       *       *       *       *       *

En of ik nu nog iets weet van zijn eigenlijke preeken?

Niets.

Dus daaruit blijkt, dat hij die net zoo goed had kunnen nalaten?

Dat durf ik nog niet zoo aanstonds te zeggen.

Op een weiland staan millioenen grasjes en als je die stuk voor stuk
vroeg naar wat ze zich nog herinneren van alle regenbuitjes in 't vroege
voorjaar, zouden ze daarvan niets meer weten te vertellen. En toch is al
dat water niet langs hun gladde lijfjes nutteloos weggevloeid. Ze zijn
er van gegroeid. Ze herinneren zich niets meer, maar niettemin is het
vergetene in ze. 't Is een deel van hun leven geworden. Is dat niet de
beste herinnering?

Wat weet ge, aan feiten, nog van de dagelijksche moederzorg, waaronder
ge groot zijt geworden? Wat weet ge van al de ernstige woorden, door
ouders en meesters tot u gesproken? We zeggen het zoo licht, dat al die
woorden langs ons weggedropen zijn. Maar ik heb een vermoeden, dat ze
ons toch hebben gedrenkt.

Ga ik mijn jeugd na, dan herinner ik me alleen de bizondere voorvallen,
maar van de gewone, dagelijksche invloeden heb ik alleen een stemming
bewaard. En nu zou ik uit de stemming, die aan de kinderkerk verbonden
is gebleven, een heel stuk opvoedende kracht durven afleiden. Zooals een
kenner der oudheid uit enkele brokstukken marmer een geheelen Griekschen
tempel reconstrueert, zou ik een heelen zondagmorgen kunnen schetsen.
Daar was dan geen enkel geconstateerd feit in, en toch zou de heele
schets waarheid kunnen zijn.

Uit het geheugen geraakte invloeden zijn daarom niet verloren. Ze zijn
omgezet in geestelijke kracht. Nog eens, is dat niet de beste
herinnering?

Hoezeer ik reden heb, gunstig over het gepreek te denken, blijkt wel uit
het feit, dat ik thuis in allen ernst kerkje speelde. Dan zette ik twee
stoelen met de ruggen naar elkaar. Dat was de preekstoel. Op de beide
randen der rugleuningen legde ik den Bijbel. Liggende met de knieën
op den eenen stoelmat, las ik uit den Bijbel voor en liet de gemeente
opgegeven psalmen en gezangen zingen. De gemeente bestond uit Vader,
Moeder, zus Christine en wellicht nog een paar anderen. Allen hielden
zich ernstig. Dat weet ik nog heel goed, want het minste blijk, dat men
er, mij ten gerieve, een spelletje van maakte, zou me diep gekrenkt
hebben en driftig hebben doen wegloopen. De kerkgangers hielden zich
voortreffelijk.

Maar meent ge, dat ik ooit lust had het schoolleven in de huiskamer te
halen? Dat lag onder den ban van een killen haat. Hoe minder ik er aan
dacht, hoe beter. De school bestond thuis niet voor me. Echter wel de
kinderkerk. En langen tijd heette het zelfs, dat ik maar dominé moest
worden. Nu zat er wat predikantenbloed in de familie, waar Grootvader en
twee ooms dominé waren. Maar dat was toch de hoofdzaak niet. Die zat bij
den koekbakker. Deze beminnelijke christen wist zijn liefdewerk in mijn
kinderoogen zoo bekoorlijk te maken, alsof hij een tramconducteur of
koetsier was geweest. En dat wil heusch wat zeggen, want gelijk ieder
weet, wil iedere jongen graag conducteur of koetsier worden. Welnu,
meneer Beekman maakte zijn kinderkerk aantrekkelijk.... als een omnibus.

       *       *       *       *       *

Nog een wonderbare tegenstelling met de school ligt me in 't geheugen.
Ik weet niet, dat ik ooit voor de school lessen leerde. Voor de
zondagsschool leerde ik mijn teksten en psalmversjes graag. Nog zie ik
die kleine bonnetjes, net etiketpapiertjes, waarop aan de eene zijde
een tekst en aan de andere een vers gedrukt was. We kregen er elke week
een mee en ik beijverde me steeds, die »les" goed en gauw in 't hoofd
te werken. Aan wien was dat anders te danken dan aan den koekbakker?

In mijn tooneelstukje »Tóch Timmerhout" komt een ondeugende jongen voor.
De schoolmeester weet hem niet te pakken, wil hem zelfs van school
jagen. Maar een oude timmermansknecht grijpt den bengel in 't hart
en redt hem. Men heeft me wel eens verweten, dat ik zoo de rollen had
omgekeerd en een timmermansknecht tot paedagoog gemaakt. Maar als het
leven mij dat nu eens aan de hand had gedaan? Als in dat tooneelstukje
nu eens een stuk levenservaring stak? De maatschappelijke werkkring
klopt niet altijd met den aanleg. Daar was een koekbakker, die ons
opvoedde. En hoe menige opvoeder moest maar liever koek gaan bakken?

Er zijn menschen geneigd te zeggen: Het was de kracht van Gods Woord,
het was de werking van Zijn Heiligen Geest, die je de teksten en
psalmverzen zoo graag en grif deed leeren. En dan knoopen ze hieraan een
heele beschouwing vast, alsof er in die Bijbelwoorden een zekere geheime
tooverkracht stak. Maar ze vernederen derwijze de zieleuitingen van een
vroom gemoed tot amuletten, maken van den Bijbel een soort magisch boek.
Neen, het was niet de mystieke kracht van die Bijbelwoorden. En het was
toch die kracht. Maar het was die kracht, levende, werkende in het
nietige persoontje van onzen christelijken christen.

Ik weet van een schoolcatechisatie ('t was niet bij mij), waar de
kinderen ook teksten en psalmverzen moesten leeren, maar waar die
heilige woorden absoluut geen kracht hadden. De jongens bedankten hun
leermeester wel lekker, om zich wat moeite te geven en maakten van hun
papiertjes, »vrome" papiertjes, propjes, waarmee ze mekaar beschoten en
het lokaal ontsierden. Eens bij zulk een les maakten de bengels het zoo
bont, dat de arme catechiseermeester in radeloosheid uitriep: »Jelui
bent van den duivel bezeten. Die heerscht hier in het lokaal. Maar
straks zal de Heere Jezus zelf komen, om jelui af te straffen."

De deur ging open, en binnentrad: de bovenmeester, een volslagen
atheïst, die van den heelen godsdienst niets weten wou. Aanstonds waren
de bengels op hun plaats en zaten doodstil.

Zijn tegenwoordigheid was genoeg, om alle duivelskunsten te bezweren.

Maar nu is de vraag: Wie was de duivel, die in het lokaal heerschte? Was
dat niet de officiëele vertegenwoordiger van den godsdienst met een heel
pak tekstpapiertjes? Al die machtvolle woorden werden satansmiddelen. En
wie wist hier, als Christus op de wateren, den storm te bezweren? Dat
was de totaal ongeloovige vertegenwoordiger van de driewerf verfoeide
openbare school.

Wie meent dat de teksten zullen ordehouden en opvoeden, heeft het glad
mis. En toch doen die teksten het, maar niet die bloote woorden. Neen,
hun inhoud, hun geest, moet realiteit zijn geworden in hart en leven van
den opvoeder. Waar dit het geval is, daar is de ware »School met den
Bijbel". En waar dit niet zoo is, daar heb je een heidensche school, ook
al liggen de kasten vol bijbels en leeren de kinderen heel het nieuwe
Testament uit het hoofd.

       *       *       *       *       *

Nu zal deze of gene zeggen: »Ah, daar heb je Jan Ligthart. Nu komt
de aap uit de mouw. Hij wil niet, dat de kinderen Gods heilig Woord
lezen en leeren, en om dat te bestrijden, gebruikt hij zijn
Jeugdherinneringen." Maar ge hebt het mis, lieve vrienden, hee--le--maal
mis.

Ik ben wat blij en dankbaar, dat ik als kind zooveel teksten, psalmen
en gezangen geleerd heb en niet alleen wil ik tot mijn collega's van
de christelijke school zeggen: Ga voort op dien weg, maar zelfs zou
ik als openbaar onderwijzer graag hun voorbeeld volgen. Er zijn heel
wat woorden en liederen in Bijbel en psalmboek, die voor allen
een levenvormende kracht bezitten. En al zouden een zeker soort
Bijbelgeloovigen smalend zeggen: »Je moet den heelen Bijbel nemen,
anders is het niet het echte," ik meen te mogen aannemen, dat ook zij
uit dien heelen Bijbel een keuze doen en hun kinderen maar niet alles
doen memoriseeren.

Blij en dankbaar. Dat ben ik inderdaad. Hoe vaak hebben mij die woorden
in uren van eenzaamheid en strijd verkwikt en gesterkt.

    Zalig hij, die in dit leven
    Jacobs God ter hulpe heeft,
    Hij die, door den nood gedreven,
    Zich tot Hem om troost begeeft,
    Die zijn hoop in 't hachlijkst lot
    Vestigt op den Heer zijn God.

Dit vers had ik maar in mijn eentje op te zeggen, regel na regel mij
bewust makende, en de nood werd zegen. Hoe goed is het, wanneer in
moeilijke tijden zulke woorden in ons gereed liggen en dan vanzelf
opborrelen als water in de bron, het dorstend gemoed lavend. Natuurlijk
konden die woorden dat nooit doen, als ze niet _levenswoorden_ waren,
dragers van zielservaringen, en als ze niet door hun innig menschelijken
toon onze eigen gemoedsbewegingen deden meetrillen.

En dan dat andere:

    Leer mij, Vader, U verbeiden,
    Volgen waar Gij ons wilt leiden,
    Steunen op uw trouw en macht,
    Psalmen zingen in den nacht,
    Hooren wat Gij ons wilt leeren,
    Uw bevel met daden eeren,
    En voor de uitkomst willig blind,
    Stil zijn als 't gespeende kind.

Dat »psalmen zingen in den nacht", dat juichen in de duisternis, dat
jubelen in de ellende--het is de heerlijkste vrucht van het geloof. Een
geloovige is wel de grootste egoïst: Hij wil zelfs zalig zijn in de
rampzaligheid. Hij wil den vrede des harten, neen de blijdschap des
harten genieten, ook als alles hem ontzinkt, alles--behalve het eene
noodige: het volle vertrouwen in Gods Vaderliefde. »Met mijn God spring
ik over een muur," roept de psalmdichter uit. Zonder zijn God is hij
niets.

Kent ge een mooier uiting van vertrouwenvolle gehoorzaamheid dan
die twee woorden »willig blind"? Onlangs sprak ik een man van veel
smartelijke levenservaring. Hij was wat de menschen een ongeloovige
noemen. En toen hij zoo een en ander uit zijn leven verhaald had, zei
hij: »Weet je, wat ik vooral geleerd heb? Dat we ons leven niet naar
onzen zin hebben te maken. Dat we hebben te vragen, wat God van ons wil.
En dan maar gehoorzaamd, willig blind voor de uitkomst."

Ik verstond hem. Die twee woorden »willig blind" vonden weerklank in
mijn eigen ervaringen. 't Is niet de blindheid der dwaasheid, maar de
blindheid der wijsheid. Wat de uitkomst moge zijn, we vragen er niet
naar, mits we zeker zijn van onze richting. En die zekerheid verwerven
we, als we--zoo moet het--Zijn bevel met _daden_ eeren. Woordeneer wordt
er genoeg gebracht, veel te veel. Maar _hooren_, wat Hij ons wil leeren,
en dan: Zijn bevel met _daden_ eeren, alleen luisteren en doen, in
plaats van praten en stilzitten--dat is de eisch. De verzuchting van
dit waarlijk vrome lied heeft menig hart gesterkt. Zou ik niet dankbaar
zijn, dat ook ik het voor mijn zondagsschool-meneer had mogen leeren?
Voor mijn zondagsschool-meneer, maar dat was eigenlijk: voor mezelf en
niet slechts voor mijn kinderjaren, doch voor mijn gansche leven.

       *       *       *       *       *

Hoe kwam het, dat ik op zekeren Zondag de kinderkerk verwisselde met de
groote kerk? Ik weet het niet, maar het was een proef, waarvoor ik
bezweek.

De groote kerk was ongeveer twintig minuten van mijn huis. Die afstand
was te groot. Onderweg waren er te veel verleidingen. We verkochten onze
kerkcenten voor snoepgoed, liepen de hooge stoepen op en af en telden de
brievenbussen. Dit was een wedstrijd. Mijn broer en ik, soms een zusje
er bij, speelden, wie de meeste brievenbussen zag in de deuren der
huizen. Dan holde de een den ander voorbij, om het eerst een bus te
ontdekken. De vlugste won het natuurlijk, want die kaapte al de bussen
voor de anderen weg.

Op die manier moesten we, steeds op een drafje loopend, wel tijdig
in de kerk zijn. Maar het tegendeel was waar. Toen we eenmaal ervaren
hadden, dat het in de kerk erg vervelend was, zorgden we altijd te laat
te komen. Dan zwierven we langs de mooie Heeren- en Keizersgrachten
en dronken daar, onbewust, de schoonheid in van de vorstelijke
koopmanshuizen, het stille water, de gewelfde steenen bruggen, de oude
iepen. Die herinner ik me nog alle. Zondagsmorgens kon het daar zoo
vredig zijn. Vooral onder kerktijd liepen er maar weinig menschen.
Gereden werd er haast niet. Een enkele platte zolderschuit lag ledig
tegen den wal. Het water weerspiegelde huizen en boomen en bruggen en
den hoogen witbewolkten hemel. Alles ademde vrede. Het was er beter dan
in de kerk. En dat dacht ik niet alleen toen, maar ik geloof het nu nog.
Kinderen behooren niet in de groote kerk, net zoo min als in de
societeit.

De enkele malen, dat mijn vader meeging, moesten we natuurlijk wel de
heele preek bijwonen. Dan luisterden we echter niet. Ik zag den dominé
zijn gebaren af, om die thuis te kunnen navolgen, en hoorde hoe hij
de psalmverzen afkondigde: »De gemeente gelieve te zingen van.... Ik
herzeg...." Die deftige woorden en vooral de toon waarop ze werden
uitgesproken, hadden een zekere bekoring. Thuis bij mijn eigen preeken
zei ik ze plechtig na. Meer bracht ik uit de kerk niet mee. Toch zat ik
me niet geheel te vervelen. Er hingen aan lange pijpen gaskronen, en nu
klauterde ik in mijn verbeelding aanhoudend het heele gebouw rond. Ik
klom in een hoogen pilaar, greep een daar langs geleide gaspijp, kromde
er mijn vingers om, enterde langs de zoldering, liet me langs een andere
gaspijp weer zakken, bezocht den preekstoel, het orgel. Het waren
gevaarlijke reizen, maar mijn verbeelding stond voor niets. Was het
noodig, dan maakte ik een luchtsprong en kwam immer op het gewenschte
punt terecht. Geen rand zoo smal, of ik kon er langs. Soms speelde ik op
die manier krijgertje. Een makker liep en sprong en klom me na. Hij zat
me dicht op de hielen. Dat gaf een spanning. Maar ik waagde alles, om
aan zijn greep te ontkomen, gleed langs de orgelpijpen, kroop door open
vensters.. heerlijk!

Wat moest een kind toch beginnen zonder verbeelding. Het zou zijn
godsdienstige opvoeding, »onder het geklank van Gods heilig Woord",
eenvoudig niet kunnen verdragen. Maar gelukkig heeft Onze lieve Heer
het arme schaap de toovermacht der fantasie geschonken, om zich over
de dwaasheden der volwassenen te kunnen heen leven. En zoo kan het de
ellenden doorstaan, die ouders en meesters hem tot zijn heil opleggen.
Eén ellende heeft me echter _te_ zeer gedrukt en dat kwam, omdat mijn
fantasie haar verergerde. Men moet mij verteld hebben van de hel. Maar
wie? Dat kan toch onmogelijk meneer Beekman geweest zijn. Maar wie dan?
Zijn medewerker? Of zou hij het toch geweest zijn, meenende dat een kind
niet tot God kon worden gebracht dan door het hellevuur?

Vreeselijk heb ik daaronder geleden. Dat ik dag aan dag zondigde,
wist ik maar al te goed, en hieromtrent zal de lezer ook wel niet in 't
onzekere zijn. Ik moest dus, ik móést--neen, niet verbrand worden, maar
eeuwig branden. Eeuwig. Stel u dat eens voor. Nooit een einde aan die
folterende pijn--nooit, nooit. Die gedachte was al een hellesmart.

O die vreeselijke gewisheid van het onontkoombare. Kon ik maar terug
naar het niet-geboren-zijn. Maar dat was onmogelijk. Ik leefde eenmaal,
dat was niet meer ongedaan te maken. En sterven baatte niet. De dood was
de overgang tot eindelooze marteling van nooit verterende vlammen.

Ik weet zeer positief, dat ik toen de planten en de dieren benijdde,
dat ik er de boomen en de koeien jaloersch op aankeek, dat ze geen
onsterfelijke ziel hadden. Ik weet, dat soms, plotseling, midden in
mijn spel, de angst der hel me aangreep, als een vergif dat begon te
werken. Maar ik weet ook, dat die angst mij nooit van het kwade heeft
afgehouden. Ze bedierf veel, en maakte niets goed.

Zou de godsdienstige opvoeding, of wat men zoo noemt, geen afstand
kunnen doen van dit onchristelijk kindergemartel?

Meneer Beekman heeft ons iets beters geleerd. Hij zei--en ook dit weet
ik nog zeer positief--dat we elken avond, na ons gebedje, nog moesten
zeggen: »Heere, schenk mij Uwen heiligen Geest. Amen." Anders niet dan
die paar woorden.

Dat heb ik trouw gedaan, jaren achtereen. Of het geholpen heeft?

Alleen weet ik, dat vaak, wanneer de verzoekingen van buiten, maar
vooral wanneer de lage neigingen van binnen het mij, volwassene, al te
benauwd maakten, de verzuchting in mij oprees: »_Uw_ heilige Geest, o
Heer!"

En die verzuchting--was mij een verhooring.



VERANDERING.


Door verlies tot winst. Hoe vaak heb ik dat in mijn leven ervaren.
En toch, telken keer als ik weer iets verlies, kijk ik zoo zeer het
verlorene na, dat ik verzuim het nieuw gewonnene op te merken. Een
mensch is toch zoo hardleersch, al heet die mensch een paedagoog.

Het ging immer slechter met den kruidenierswinkel. Crediet was er niet
meer. Geen grossier wilde zonder contante betaling leveren. Zoo was mijn
vader genoodzaakt zijn inslagen te doen bij kleine hoeveelheden, waarmee
hij natuurlijk een winst van eenige beteekenis dierf. Het was een dag
aan dag tobben en worstelen om staande te blijven. Wij, jongens, moesten
b.v. vijf pond suiker of koffie koopen in een grooten winkel, ver uit de
buurt en liefst 's avonds opdat men 't niet zien zou, en dan werden die
weer bij onsjes en halfonsjes verkocht. De winkelklanten zakten, bij het
kariger en minder worden der waren, steeds meer in aantal en gehalte.
Alleen de ver weg wonende uitbrengklanten bleven trouw, uit onkunde.
De winkel was als een innerlijk verzwakt rijk, dat nog alleen teerde op
de inkomsten der verwijderde wingewesten. Zij, daar in de verte, zagen
niets van de toenemende verarming, leefden in ongeschokt vertrouwen op
den ouden naam bij den angstvallig bewaarden schijn.

Een achteruitgaande zaak is als een door ziekte beslopen mensch. De
eertijds gezonde en krachtige wil 't niet weten. Hij houdt zich goed
tegenover anderen, maar meest tegenover zichzelf. Hij sluit zijn oogen
voor de waarschuwende verschijnselen. Hij forceert zijn krachten.
Vergeefs. De ziektekiemen vermenigvuldigen, verspreiden zich, en
strijdensmoede, verwonnen, moet de worstelende zich toch eindelijk
overgeven.

Wilde men 't maar tijdig inzien en erkennen. Dan werd er niet zooveel
goed geld naar kwaad geld gesmeten, gelijk ons handelsvolk het typisch
zegt. Maar wij veinzen de ongunstige teekenen weg. Wij struisvogelen.
En eerst wanneer alle geld, alle kracht verbruikt is, dan laten we ons
op genade of ongenade los. Als we niet meer kunnen, dan pas zinken we
ineen. Dat is zoo menschelijk. En daarom is 't ook zoo kinderlijk.
En niet alleen op geldelijk en lichamelijk gebied. Evenzeer openbaart
zich die zwakheid op moreel gebied, en daar te gevaarlijker, omdat
moreele achteruitgang niet door meten en wegen wordt geconstateerd.
Minder geld in de winkellade is een feit. Wie er zijn oogen voor sluit,
voelt het toch in zijn hand. Minder lichamelijke weerstand evenzeer.
Maar zedelijke verslapping ontgaat ons zoo licht, omdat ze meestal
gepaard gaat met de bevrediging van allerlei neigingen. Al genietende
gaan we ten gronde. De geldgierige ziet met zooveel genot zijn geld
vermeerderen, dat hij de vermindering van zijn barmhartigheid niet
opmerkt. De zinnelijke zweeft van de eene bedwelming in de andere.
Eerst wanneer al onze moreele kracht verwaarloosd is, en we hiervan de
ellendige gevolgen gaan ondervinden, geven we ons zedelijk failliet,
om pas daarna aan onze rehabilisatie te werken, of--te bezwijken.

De winkel ging over in andere handen en wij verhuisden. Doch eer
we nu voor goed afscheid nemen van deze buurt en ervaren, hoe de
verslechtering op verbetering uitliep, willen we nog een paar figuren
gedenken, die voor mij onafscheidelijk aan dit wereldje gebonden zijn.

       *       *       *       *       *

En dan komt allereerst aan de beurt ons perehietvrouwtje.

In 't najaar, als 't koud en mistig was bij donker weer en killen
motregen, zat 's avonds een oud vrouwtje, in een dikken doek gewikkeld,
de armen goed verstopt, achter een ijzeren pot met houten deksel, die
boven een vuurtje stond te warmen. Het vrouwtje zat op een hoogen stoel,
altijd een stoof onder de voeten. Een gebogen figuurtje, rond oud
hoofdje boven een wat gekromden rug, met bijna geen hals. En dan
riep ze nu en dan met hooge stem: »Warme, lekkere pere-hie-ie-iet!"
Dat »hie-ie-iet!" steeg hoe langer hoe meer in de hoogte en werd aan
't eind in de scherpe _t_ plotseling afgesneden, nadat het eerst op
de _ie_ een poos zingend gezweefd had.

Het vrouwtje zat altijd op haar vaste plaatsje, in de Eglantiersstraat,
vóór een smalle gang, waardoor ze, uit het achtergelegen woninkje,
met haar zaakje naar de straat was gesukkeld. Ze sjouwde waggelend
stooktafeltje, vuurtest, ijzeren pot, stoel, en stoof een voor een naar
voren, zette daar het zaakje in elkaar, en ten slotte als laatste stukje
meubilair zichzelf er bij. Met haar stoel en tafeltje en dampenden
ijzeren pot vormde ze, even onbewegelijk als de andere onderdeelen,
één aaneengesloten groepje.

Nu en dan kwam er verandering in haar houding. 't Was vooreerst als
ze haar »warme, lekkere perehiet!" aanprees. Dan rees de gestalte een
weinigje omhoog, als bij een haan die begint te kraaien ging het hoofd
een ietsje naar boven, en kwamen de zingende klanken uit de oude
keel. Maar de beweging was vooral niet ruimer dan de longen voor den
zingschreeuw noodig hadden, en nauwelijks was haar perehiet de lucht in
gekraaid, of hoofd en lijfje zakten weer ineen, bang dat de kou komen
mocht in de ruimten van het even uitgeplooide figuurtje, en daar zat ze
weer, gebogen achter haar standje.

De tweede gelegenheid dat ze zich een beetje uiteenwikkelde was de
verschijning van een kooper, steeds een man of een jongen. Ik heb nooit
een vrouwelijk wezen aan haar tafeltje gezien. De kooper legde zijn cent
neer. Dan tilde zij met den mageren rechterarm--de linker bleef onder
den doek--het houten deksel op, zette dit schuin ter zij, nam de stalen
vork, prikte in het dampende water, haalde een peer naar boven en reikte
dien den kooper toe, die een heelen toer had om te genieten van den
heeten peer zonder zich te branden. Gewoonlijk pakte hij den peer
bij den steel beet en liet hem meteen op de linkerhand liggen om te
verhoeden dat hij weer in 't water viel. Maar, al was 't mistig koud,
voor die linkerhand was de peer toch wel wat heet, en dadelijk begon de
kooper dan maar te eten. Zoo warm in den mond en in de maag, dat deed
hem goed. Nog een peertje, want je kreeg er twee voor een cent, en het
deksel ging weer op den pot, de cent in een kommetje, de rechterarm
onder den doek, en daar zat het vrouwtje weer: »Warme, lekkere
pere-hie-ie-iet!" Een mooi, zacht verlicht groepje tegen den achtergrond
van de donkere gang.

Meermalen heb ik ook zelf een cent of een halve cent bij haar genoten,
en nog voel ik den strijd van de drieledige keus: den heeten peer in
de hand houden, in den mond, of in de maag. 't Was alles al even erg,
en--even heerlijk. Zoo'n weldadige hitte in den kilnatten avond.

Vies? Dat armoedige vrouwtje, het troebele water, het vuile vorkje, dat
op het tafeltje lag in stof en nattigheid? Vies? Daar dachten we nooit
aan. Vieze varkens worden niet vet. En als dat zoo ongezond was, zou dat
vrouwtje toch ook niet zoo oud zijn geworden. En al die mannen dan, die
ook even in 't voorbijgaan een warme verkwikking genoten? Ze waren voor
hun cent beter af bij 't perehietvrouwtje, dan een eindje verder voor
hun vier centen bij »De Bisschop", waar ze jenever kregen uit een vaatje
met blinkend koperen banden in een kristalhelder glaasje, ook warm
in den mond en in de maag, maar een pest voor 't lichaam en voor 't
huisgezin. Het perehietvrouwtje vormde in haar sjofele verschijning een
armoedige en ook onzindelijke figuur tegenover die nette herberg. En
toch? Het was den mannen beter op de modderige straat bij haar donker
stalletje dan op den zoo keurig met wit zand bestrooiden vloer bij de
geregeld gereinigde toonbank.

Maar wat dreef ons, jongens, nu, om dat vrouwtje na te galmen?
Nauwelijks hoorden we, dwalend door de straat, de sympathieke stem
roepen van

        Warme, lekkere perehiet-ie-iet,

of wij rijmden en riepen in denzelfden toon:

    Ik lust ze wel, maar ik krijg ze nie-ie-iet.

En geregeld werd haar geroep, nu uit deze dan uit gene richting, door
die echo gevolgd. Soms zelfs kwamen ze uit verschillende richtingen te
gelijk.

Waarom deden we dat toch?

Om 't vrouwtje te plagen?

Absoluut niet. We voelden voor haar met zekere teerheid. Ze schold
nooit, dreigde nooit, zat als een oud muschje maar stil inééngedoken,
deed niemand kwaad. We misten haar als ze er niet was. We genoten,
onbewust, van haar aanwezigheid. Niet alleen van haar heete peertjes,
maar ook van haar verkwikkende verschijning, zooals we van een mooie
plaat of een gezellig boekenrekje in de huiskamer genieten. Ze gaf toon
en stemming, koesterend en rustgevend, aan onze straatatmosfeer. Waarom
schreeuwden wij haar dan na?

Ja, waarom?

Omdat we 't niet laten konden, zoo min als de ruiten 't laten konden
het vlammetje van de straatlantaarns te weerkaatsen. We bedoelden
er heelemaal geen kwaad mee, heelemààl niet. We zouden 't vrouwtje
beschermd hebben tegenover ieder die haar overlast wilde aandoen. Maar
dat gekraai van ons hoorde er nu eenmaal bij. De hanen in de buurt gaan
immers ook alle aan 't kraaien, als er een begint? Die eene stem wekt
alle hanekelen in den omtrek; ze prikkelend met de hemel weet wat. En
zoo ging het ook hier. Droomerig, de handen in den zak, slenterden we
door de straten, en schreeuwden onze nagalmen het schemerduister in.

De groote menschen denken daar wel eens anders over, vooral zij die
op jongensondeugendheden moeten letten, zooals politieagenten en
onderwijzers. Die zien er boos opzet in. Maar ze zien verkeerd.
Natuurlijk _kan_ zich in dat naschreeuwen moedwillige plagerij uiten,
maar die booze geest kan ieder middel, ook het onschuldigste, gebruiken
om zijn leelijken lust te bevredigen. Doch het echo-en op zichzelf
is--ik wil ook wel eens een geleerden term gebruiken--zuivere
reflexbeweging. En daar mogen we wel aan denken. Het stemt ons
vergevingsgezind ten gunste van de jongens--en ten bate van onze eigen
gemoedsrust.

       *       *       *       *       *

Een tweede figuur was de houthakker.

Wat was het toen toch een leuke tijd. De menschen werkten nog zoo
schilderachtig aan de straat. Mijn vader moest daar geregeld eens in
de veertien dagen koffiebranden. Men weet natuurlijk wat dat is. Hij
ontving de koffieboonen rauw, een paar zakken vol van die geelwitte
boontjes, en dan werd er op bepaalde tijden een hoeveelheid gebrand,
niet te veel te gelijk, omdat ze anders hun geur verloren, en die werden
in den winkel verkocht, al of niet gemalen. Dat malen geschiedde ook
al bij kleine portie's en liefst in tegenwoordigheid van de koopster,
zoodat het kostelijke aroma niet vervluchtigen kon in den winkel, maar
telken keer bij het zetten de kameratmosfeer der koopsters kon
vervullen.

Koffiebranden. Op de straat, bij den waterkant, werd de vuurhaard
gelegd, daarboven de liggende, cilindervormige, zwarte, ijzeren trommel
aan het spit gehangen, de trommel gevuld met rauwe boonen, het vuur
aangemaakt, een vuur van talhouten, en dan maar draaien. De liggende
cilinder draaide om zijn as, de boontjes rolden mee, en die werden onder
de hand door de warmte geroosterd. Dat draaien was een werkje voor den
winkelknecht of voor ons. Soms werd het een oogenblik gestaakt, als
Vader onderzoeken moest, of de boonen al gaar gebrand waren. Dan schoof
hij met een ijzeren lepel een schuifje van den trommel open en schepte
wat donkerbruine boontjes naar boven. Wij stonden er met den neus bij,
genoten van den opwekkenden geur, en luisterden naar het eigenaardig
knetteren en spatten daar binnen in die donkere ruimte. Wat was dat
alles heerlijk: het vuurtje stoken, het draaien, het gewichtig onderzoek
van je Vader, het ruiken, het hooren. En dan, als 't koud was, zoo'n
paar arme jongens er bij, zich koesterend aan de vlammen, soms zelfs een
paar volwassenen. O, wat weet ik alles nog goed. Toch zonder meester
geleerd, zonder school. Het leven was de school, de ervaring de
meesteres.

Zooals mijn vader recht had op dat plekje straat voor zijn
koffiebranderij, beschikte een eind verder de houthakker over een stukje
grond aan den waterkant voor zijn hakkerij. Hij woonde in een kelder,
sjouwde zijn hakblok naar buiten, dan zijn hout en zijn bijl, en hakte.
Maar 't was een onvriendelijke man. Dat hij klein en dik was, kon
hij niet helpen, ook niet, dat hij dientengevolge bij zijn werk erg
zuchtte en zweette, maar dat hij ons uitschold en wegjoeg, als we zoo
gemoedelijk aanzagen, hoe het scherp van zijn bijl het hout kloofde, dat
kon er niet mee door. En dat wegjagen kwam, omdat wij hem nazuchtten.

Zie je, in dien houthakker stak geen kindervriend en geen paedagoog,
zooals in het perehiet-vrouwtje. Het sprak toch vanzelf, als wij met hem
_meeleefden_, als wij de bijl zagen rijzen, ver boven zijn hoofd, zagen
neerschieten in het hout, als wij met ons volle hart die bewegingen
meemaakten, dat wij dan ook zuchtten. Dat snapte die man niet. Zijn
wantrouwende ziel zag plagerij in wat.... sympathie was. En zoo máákte
hij ons meegevoel tot plaagzucht, want nu konden we hem niet over de
straat zien waggelen, of we haalden al de lucht tot uit onze teenen toe,
en zuchtten hem die uit de verte al tegen.

Nu op een afstand gezien, was hij zoo'n mooie figuur in de buurt. Zonder
hem was die gracht daar zoo leeg. Zijn verschijning bracht teekening
in het brokje leven. Waarom moest nu die man zoo'n brombeer zijn. Had
hij vriendschap met ons gesloten, hij zou eens ervaren hebben, wat
jóngenshulp beteekent. We zouden stellig, uit eerbiedvol medelijden met
zijn dikte en diepe zuchten, heel wat voor hem gesjouwd hebben. Maar
nu--hij maakte vrienden tot vijanden. Hij verstond het jongenshart niet.
En zijn eenige paedagogische waarde is, dat ik nu, jaren later, zijn
waarschuwend voorbeeld aan mijzelf en anderen kan voorhouden met den
raad: Spiegelen we ons er aan!

       *       *       *       *       *

Nu volgt onze lieve Mietje de Porster.

Wat hebben die vrouwen toch, dat we haar zoo gauw lief vinden.

Zij was maar porster en ze heette Mietje, twee hinderlijkheden die ze
tegen had, want wie wordt er nu graag gewekt--we slapen liever door met
al onze ongerechtigheden--en wat zit er nu voor poëtisch in den naam
Mietje.

Stel je voor een vrouw die Mietje heet, en die 's morgens vroeg met een
dikken stok op je deur staat te bonken. Die bonkt toch al haar
bekoorlijkheid weg?

En toch hielden we veel van haar.

Dat zat in haar stem.

Ze schreeuwde. Natuurlijk schreeuwde ze. Hoe kon ze anders, buiten
staande, de slapers daar binnen met haar stem bereiken. Maar in haar
schreeuw zat toch dat ik-en-weet-niet-wat, waarin je teerheid en liefde
voelt.

De houthakker zuchtte maar alleen. En in zijn zucht zat nijd.

Mietje schreeuwde. En in haar schreeuw zat liefde.

't Is niet de zucht of de schreeuw, gij beginselvaste debaters over den
invloed van dit of dat.

't Is de mensch, die er zich door uit.

Mijn oudste broer heette Dorus, en hij was het, die eigenlijk ieder
morgen Mietje's aubade ontving. Hij moest, timmerman, vroeg op, om
tijdig op zijn werk te zijn, en Mietje zorgde daarvoor.

Eerst hoorde je 's morgens om vijf, zes uur een roffel op de deur. En
dan kwam, na een heel korte pauze, de stem: »Douwerus! Ben je wakker?"

Stilte. Mietje luisterde.

Ik, ook gewekt, hoorde uit de overliggende bedstede een diep gegrom, als
van een leeuw, die uit zijn donkeren slaap, oprijst. Het kwam van
Douwerus.

Maar Mietje hoorde niets.

Daarom nog eens de roffel. Nog eens de pauze. Nog eens dat lieflijke:
»Douwerus! Ben je wakker?" Nog eens de luisterende stilte.

»Jáááá!" ronkte Douwerus eindelijk.

Maar dit was Mietje niet naar den zin. Op _dit_ ja--haar geoefend
porsteroor hoorde het wel--zou hij weer inslapen. En Mietje begon een
gesprek met Douwerus.

»Ben je er al ui-ui-uit? 't Is mooi weer, hoor!"

»Ja!" riep Douwerus, nu kort en nijdig.

Juist, zoo moest ze 't hebben. Nu was haar porstershart gerust. Nu kon
ze veilig verder gaan. Mietje voelde haar verantwoordelijkheid.

Is dat niet allerliefst? Voor acht centen in de week!

Ik hield van Mietje. Ik geloof, we hielden allemaal van Mietje. En toch
zagen we haar nooit. Maar we hadden haar gehoord.

Toch, eenmaal hebben we haar ook gezien. 't Was op een Nieuwjaarsdag.
Dan kwamen de vrinden allemaal--lantaarnopsteker, nachtwacht,
vuilnisman--al de loopende gemeente-ambtenaren nieuwjaar wenschen en
boden daarbij een mooie prent met een gedicht aan, welkome schatten voor
de kinderen, en die wel tegen een fooitje opwogen, ware 't alleen om de
rijke heilwenschen aan de eerzame burgerij. Voor mij waren 't schatten
voor mijn kokertje. Tegenwoordig zijn de prenten verdwenen en de fooien
verdubbeld.

Op zulk een nieuwjaarsdag kwam ook Mietje feliciteeren, mét een prent
natuurlijk.

Gewoonlijk waren we dien dag afwezig, zelf met heilwenschen voor
familieleden op chocolade en oliebollen uit, wellicht ook nog op wat
anders. Maar ditmaal waren we thuis, en zoo zagen we Mietje. Want toen
Mietje nu haar gedicht kwam aanbieden, werd ze niet aan de deur met een
geldstukje losgelaten, maar moest ze binnenkomen en een kopje chocolade
drinken.

Ze kwam, mutsje op, omslagdoek om, den winkel door, het trapje op, de
kamer in, klein vrouwtje, wat krom.

Nu moest ze gaan zitten en daar zag ze het heele gezin, ook Douwerus.

Maar daar schrok ze nu toch van. Ze zag een 18 à 20 jarigen jongeman
voor zich, als heer gekleed, met boord en strik, kastanje-bruine
krullekop.

Mietje schrok.

»Bent ú.... _meneer_ Douwerus? Ach, dat heb ik nooit geweten."

We hielden ineens nog meer van haar bij die gulhartige uiting.

Maar meneer Douwerus verlangde niet, dat ze voortaan roepen zou:
»_Meneer_ Douwerus, bent u wakker." En zoo is het, ondanks de
persoonlijke kennismaking, bij de oude vertrouwelijkheid gebleven.

Meer dan dezen eenen keer heb ik, bij mijn weten, Mietje niet gezien.
Maar hààr »Douwerus" en het »Perehiet" van de andere, ochtendgroet en
avondroep, zijn mij bijgebleven als mooie zonsopgangen en -ondergangen
in onze buurt.

       *       *       *       *       *

Als er toch geen vrouwen in de wereld waren! Waar moesten wij kleine en
groote jongens naar toe!

Hebt ge wel opgemerkt, bij hoeveel lieve vrouwen ik me al gekoesterd
had? Bij juffrouw Gottman van de eerste bewaarschool en juffrouw Doortje
van de tweede. Bij juffrouw Van Streelen uit den winkel naast ons en bij
het Perehietvrouwtje. Bij Mietje de Porster en mijn zuster Christine.
En onder _alle_ omstandigheden--bij mijn Moeder!

O, die vrouwen! Laten wij ze zegenen! En loopt er al eens een kwade
onder, ik vrees dat het een verhanselde man is.

Toch heb je ook wel eens een goeden man. Maar ekstra goede hebben dan
iets vrouwelijks.

Zoo Chris de Mooy.

Hij was onze winkelknecht, een lange jongen met vaalrood haar, sproeten
in het grauwbleek gezicht, en een verkeerde uitspraak van de letter s.
Men ziet, hij was van buiten slecht uitgerust en had zeker nooit een
meisje gekregen, als de meisjes niet verstandiger en braver waren dan
de jongens. Doch 't is bij hem nooit tot een meisje gekomen, door een
andere oorzaak.

Toen de winkel achteruit ging, moest hij weg. Vader kon hem niet meer
betalen. Maar hij wou niet, hij wou voor niets blijven.

Ach, zúlke liefde heb je alleen bij de eenvoudigen en de armen.
De niet-eenvoudigen redeneeren te veel, en de niet-armen offeren
dan te veel op. Die kunnen niet ineens veertig graden zakken. Zoo'n
plotselinge temperatuursverlaging van hun welstand zou ze ziek maken.
Maar de armen, die merken 't zoo erg niet, als hun thermometer vier
graden daalt. Dan loopen ze maar wat harder en worden toch niet kouder
dan ze al waren. Ja, een arme gaat gemakkelijk in het koninkrijk der
hemelen.

Rooie Chris had er wel zoo in kunnen stappen. Hij was eerlijk, trouw,
ijverig, vriendelijk, en hij hield van ons allemaal. Hij kon zoo
hartelijk lachen, en zoo aardig »Juffrouw Christientje" zeggen met
die--bij hèm--welluidend, slepende s. Hij was in alle geheimen van den
winkel ingewijd, kende alle geldelijke nooden, en vluchtte niet van het
zinkende schip.

Ik weet alleen niet, of hij trouw naar de kerk ging. Maar Onze
lieve Heer wou hem zoo toch wel hebben, reine, liefdevolle,
zelf-verloochenende ziel. Van zulke menschen zeg je: Onze lieve Heer
heeft ze al, want zij hebben Onzen lieven Heer al, wat eigenlijk op
't zelfde neerkomt.

Hij wou dus niet weg. En of hij nog gegaan is, zie, dat weet ik nu niet.
Hier is een leemte in mijn herinneringen.

Ik zie rooien Chris nog wel, maar niet in den winkel. Ik ben bij hem
thuis, in zijn kamer, bij zijn bed. Ik zie hem liggen, het vaalroode
haar op 't witte kussen, het grauwbleeke gezicht nog wat fletser, maar
dezelfde lieve, zachte, lachende oogen. Ik kom afscheid van hem nemen,
want rooie Chris is ziek en hij gaat sterven.

Ik voelde op dat oogenblik, dat ik erg veel van hem hield, met dankbare
en vereerende liefde voor al wat hij gedaan had jegens mijn ouders.

Hij is gestorven. Maar mijn liefde is gebleven. En die leeft nog.

En waarom vertel ik dat u? Wat hebt gij te maken met rooien Chris, die
bovendien al meer dan veertig jaar dood is? Een arme winkelknecht van
een verloopen winkel?

Niets, tenzij gij hem zoudt willen navolgen.

Maar _hiermee_ hebben we allen te maken, dat mijn herinneringen bewijzen
de over dood en graf heen doorwerkende kracht van de liefde.

En dat is paedagogiek want dat leert ons, hoe wij op te voeden hebben en
hoe de eenvoudigsten onder ons, de armsten in geleerdheid, misschien de
beste opvoeders zijn, och zonder dat ze 't zelf weten. Gelukzaligen!



DE TWEEDE LAGERE SCHOOL.


»En hoe heet je van je voornamen?"

»Henri."

»Neen, voluit."

»Meindert Henricus."

»En jij?"

»Gerard Jan."

»Mooie namen!"

Dit zei hij. En ik gloorde.

Letterlijk zoo is het gebeurd.

We stonden met ons drieën voor de klas, hij en wij tweetjes.

Hij was meester, wij de nieuwe leerlingen.

Hij was een nog al rijzige man, een beetje dik gezond uiterlijk. Ik zie
hem nog heel duidelijk. Zijn haar krulde wat, sprong tenminste. En ik
zie het plaatsje nog waar we stonden, en de banken met de onderzoekend
kijkende kinderen, en de opschuifborden aan den muur.

Maar bovenal hoor ik nog die twee woorden: mooie namen.

Meester.... had mijn hart gewonnen, en voor goed.

»Mooie namen!" Zoo had hij ons verwelkomd. Hij een gewone meester. Als
hij smalend gezegd had: »Gekke namen!"--dat had ik eer begrepen. Want
meesters waardeerden nooit, waren uit hun aard niet vriendelijk, gromden
en veroordeelden. Doch nu dit, zoo gansch onverwacht.

Voor een kind is zijn naam maar niet een onverschillig ding. Het is een
stuk familietrots en in zijn vóórnaam voelt hij zichzelf. Hij is er zoo
graag in geëerd. En deze meester streelde ons in dit bezit, mijn twee
jaar ouder broertje en mij, jongens van ongeveer 12 en 10 jaar, dus geen
kleine kindertjes meer, jongens die al verhard waren door scheldwoorden.

Hij zij er nog voor gezegend, met alle vriendelijke menschen die ik op
mijn weg ontmoet heb.

       *       *       *       *       *

Het was op mijn nieuwe school, de school van de »Christelijk
Gereformeerde Gemeente" op de Bloemgracht, naast en onder het patronaat
van de Kerk dierzelfde Gemeente, beter berucht onder den naam van
»Afgescheidene".

»Fijn genoeg!"

Afgescheiden--dat was reeds voor onze kinderooren het summum van
»fijnheid". Géén »mooie naam". Een naam met een onbehagelijken bijklank,
waartegen je je verdedigen moest. »Ben jij"--met groote
geringschatting--»áfgescheiden?"--»Neen hoor, ik ben Doopsgezind."--O,
dan was de zaak in orde.

We voelden niets van het mooie moedige in dit woord. En dit bleef jaren
lang zoo, zelfs toen we warme sympathie en bewondering schonken aan de
pelgrimvaders en aan alle voor hun geloof uitgewekenen. Afgescheiden
beteekende nu eenmaal fijn, en daarbij een beetje huichelachtig.
Nota bene, zij die voor hun geloof openlijk uitkwamen en er voor
durfden breken met de landskerk, waren huichelaars. Een vreemd soort
huichelaars. Maar zoo diep gingen onze gedachten niet. Ze bleven aan
de algemeene oppervlakte, onder suggestie van het partijdig gekleurde
woord »afgescheiden". En zoo sterk was die suggestie, dat ik bij die
breed-bleeke ei-klank nooit dacht aan een frisschen zeemanskop, maar
aan een vaal, gelig-wit bakkersgezicht, met meel bestoven fletsheid.

Toch moesten de afgescheidenen, die kerk, geld, betrekking, eer, alles
om Godswille in den steek hadden gelaten, krachtige, heldhaftige naturen
geweest zijn.

Ik weet wel, vanwaar mijn indruk komt. Grootvader had als predikant
de afscheiding ervaren, zoo niet in zijn gemeente, dan toch in zijn
Kerk, en die als een hoofdigheid, een spelbreken, een krenking gevoeld.
Afgescheidenen waren koppige, bekrompen scheurmakers. Zoo werden ze in
zijn pastorie beschouwd, zoo bleef Moeder er over denken, zoo leerden
wij ze veroordeelen. En zoo zelfstandig is de meening van duizenden en
millioenen nu nog. Ze bewonderen de stugge geloofsopoffering, mits in
't verleden. Zoodra die zich in 't heden vertoont, stelt men zich partij
en verguist.

Maar zoo gaat het ook op ander gebied. Zijn afgescheidenen huichelaars,
liberalen zijn godloochenaars en sociaal-democraten duivelskinderen.
Opstandelingen van eertijds zijn nu helden des volks. Hoe zullen de
huidige omverwerpers over eenige eeuwen heeten? Oordeelen is moeilijk.

Als kind, als leerling der afgescheiden school had ik geen enkele reden,
om in 't bizonder ongunstig over deze »fijnen" te denken, en ieder moet
erkennen, dat althans het joviaal en hartelijk welkom een veelbelovend
begin was. De opinie mijner ouders was trouwens ook zóó ongunstig
niet en in ieder geval waardeerender voor déze school, dan voor de
»stadsschool" op dezelfde Bloemgracht, maar een eind verder en aan
de overzijde. Een »stadsschool" stond bij ons in den reuk van ruwheid,
ongodsdienstigheid en vooral onfatsoenlijkheid. Daar werd niet gebeden,
niet uit den Bijbel gelezen, en vooral, daar gingen de schooiers. Je
moest al erg gezakt zijn en bijvoorbeeld klompen dragen, om naar een
»stadsschool" te gaan. Ziedaar al weer een zelfde suggestie. Zooals
het woord »afgescheidenen" tot mij gekomen was met den klank van
huichelachtig gefemel, hoorde ik in dat harde »stádsschool" geklepper
van klompen. Afgescheidenen waren tenminste netjes, misschien zelfs een
beetje _te_, maar stadsschooljongens lagen onder de vunze kleur van
straatvuil. Daar ging je niet mee om, daar had je geen enkel kontakt
mee, daar vocht je alleen zoo nu en dan tegen, gelijk de beschaafde
natiën tegen de kaffers, of eertijds de Romeinen tegen de Germanen.
Ze waren goed om uitgeroeid te worden, of met het zwaard bekeerd.

Eigenaardig toch, dat vooroordeel, zonder kennis van personen en
toestanden, louter onder den invloed van het milieu. Men kan er zeker
van zijn, dat zoo nog duizenden met zekeren afschuw het woord »openbare
school" hooren. Het brengt hen aanstonds in een atmosfeer van
tabaksdamp, jeneverlucht, goddeloosheid. Ik kan dat best begrijpen. Maar
het is niet goed. Evenmin als dat schimpen op afgescheidenen. O, de
voorlichters van 't volk, ze hebben zwaar gezondigd en ze doen het nog.
Ze hebben zich vergrepen aan de waarheid. Ze hebben het hart van 't volk
vergiftigd met leugen. In stee dat ze zochten, volhardend en liefdevol,
het goede bij de andersdenkenden, en hierop het volle licht lieten
vallen, beijverden ze zich dit goede onzichtbaar te maken in de dikke,
donkere nevelen van hun partijdigen laster. Heel de sfeer van het
volksleven, van het leven der menschheid is verleugend. En millioenen
onwetenden, onnoozelen, dwalen met hun valsch oordeel rond als schapen
onder slechte herders. Dat is voor een groot deel de schuld van hen,
die, leiders, zich niet zelf laten leiden door »den goeden herder", ook
al beweren zij tot zijn schapen te behooren.

       *       *       *       *       *

Op mijn afgescheiden school heb ik enkele goede jaren doorgebracht.
Natuurlijk herinner ik me ook nog wel eenige verkeerde dingen, b.v. een
nu en dan wel wat te haastig en hardhandig gebruik van »de tuchtroede",
en zoo liggen me ook nog een paar scheldwoorden in 't oor, alsof iedere
ondeugende jongen een »ongelikte beer" was en ieder lastig meisje »een
nijdige tang", maar die ruwheden in daad en taal behoorden tot dien
tijd. Men kon zich een school kwalijk anders denken, dan als een bende
meerendeels onwillige kinderen, die er met strengheid onder gebracht en
onder gehouden moesten worden. Zoo denken zelfs thans nog velen er over.
Van hartelijke, goedgezinde, vreugdevolle samenwerking tusschen meester
en leerling is ook nu nog lang niet overal sprake, en schrijver dezes
ziet zijn pleiten daarvoor zelfs van paedagogische zijde menigmaal
bestreden als zoetsappige paedagogiek. Op hun donder moeten ze hebben.
Gedwongen moeten ze worden. Tusschen meester en leerling bestaat een
»natuurlijke"--lees: onnatuurlijke--»antagonie".

Ik denk er dus niet aan, mijn tweede lagere school ook maar eenigszins
te verwijten, wat toenmaals tot de gewone schoolpraktijk behoorde, en nu
nog door velen principieel wordt aanbevolen, maar heb de feiten alleen
gememoreerd om te doen zien, dat ze een kind zijn leven lang bijblijven.
Het scheldwoord, dat we in zijn jeugd als opvoedingsmiddel een leerling
naar 't hoofd werpen, hoort hij nog in zijn grijsheid. En dat vergeten
we wel eens. Maar ik heb mijn afgescheiden school veel te veel te
danken, dan dat ik haar deze averechtsche deugden toerekenen zou.

Zij heeft de kunst verstaan, mij te doen _werken_, en werken _met
lust_. Ik kwam in een klas, waar de kinderen al een heel eind gevorderd
waren in 't Fransch, en ik had er nooit iets aan gedaan. Dat gaf dus
strubbeling. Ik moest bijgewerkt worden en kreeg een boekje mee naar
huis. Het was een boekje met kleine verhaaltjes, ik geloof van Engelbert
Gerrits, met de vertaling der moeilijke woorden aan den kant.

Zaterdag nam ik het boekje mee, den ganschen Zaterdagnamiddag en avond
zat ik er uit te vertalen, ook den heelen Zondag, ook nog de vroege
morgenuren van Maandag, en toen bracht ik den meester anderhalf schrift
met vertalingen. Het boekje was uit.

Ik weet nog, hoe hij opkeek, toen hij die massa werk onder de oogen
kreeg. Ik was een wonder van vlijt. Daar had ik echter zelf geen idee
van. Ik wist alleen, hoe heerlijk het was te werken, zoo te werken, dat
ik mijn klasgenooten inhaalde. En dat gelukte. Achtereenvolgens, maar nu
natuurlijk veel langzamer, werkte ik de les- en themaboekjes van Van der
Hoeven door en na een paar jaar zat ik volop in de onregelmatige
werkwoorden van het zooveelste stukje.

Hoe was het mogelijk, dat de brutale spijbelaar van de Lindengracht zich
zoo ontpopte op de Bloemgracht? Dat lag misschien aan 't verschil van
één meester.

Meesters, die dit leest, denkt er aan, als je dagtaak je soms eens zwaar
valt, als je er soms eens moedeloos bij wordt. Mogelijk zit er één
jongen in je klas, die je later voor je arbeid danken zal, zooals ik het
nu nog mijn meester doe.

       *       *       *       *       *

Aan die buitensporige vlijtvlaag is nog een herinnering verbonden.
De kinderen konden elke maand een kaartje »voor vlijt en goed gedrag"
krijgen. Wie er zoo twaalf per jaar had ontvangen, ontving op het
jaarlijksch examen een prijs. Dat was voor mij het eerste jaar een
onmogelijkheid, want in den loop van den kursus op school gekomen, had
ik het op 't examen maar tot acht kaartjes kunnen brengen. Toch ging
ik met plezier naar 't examen en zag aan 't einde daarvan zonder eenige
jaloezie, dat mijn medeleerlingen mooie boekwerken en getuigschriften
ontvingen, terwijl ik verstoken zou blijven. Als je zoo iets maar
vooruit weet, is 't niet zoo erg. De smart zit minder in het gemis dan
wel in de teleurstelling. Daarom hebben sommigen er een handje van, je
teleurstellingen aan te doen, opdat je het toch maar goed vóélen zult.

Toen alle prijzen waren uitgedeeld, was er een oogenblik stilte in de
school. En toen hoorde ik mijn naam noemen, langzaam, plechtig:
Gerard--Jan--Ligthart.

Ik trilde--zag alles in een nevel--geloofde 't niet--bleef bevende
zitten.

De meneer van 't examen zag de klasse rond, en riep toen nog eens met
deftige stem: Gerard--Jan--Ligthart.

Alle kinderen keken naar mij.

»Kom jongen, jij bent het," zei de meester.

Ik stond op en liep naar voren, gauw, zenuwachtig.

Daar stond ik tegenover den deftigen meneer. Ik klein, hij groot. Ik
ontroerd, hij rustig.

En hij glimlachte mij kalm tegen.

Hij had een boekje in de hand en las luid: »Loon naar werk, door E.
Gerdes."

Ik hoor het nog.

En toen sprak hij: »Jongen, je bent nog te kort op deze school, om reeds
het vereischte aantal kaartjes voor een prijs te bezitten. Toch wilden
je onderwijzers je een prijs geven voor je buitengewonen ijver. En die
prijs heet: Loon naar werk. Hij _is_ dan ook loon naar werk. Ziehier."

Ik nam het boekje aan.

Heerlijk, héérlijk oogenblik.

En toen stil naar mijn plaats.

Of ik onder het dankgebed geluisterd heb?

Daarvoor trilde het daarbinnen te veel. Maar ook dat was danken. En onze
lieve Heer weet dat wel. Die heeft een fijn oor.

Gezegende school! Zij leerde mij werken. Zij leerde mij school en
meesters liefhebben. Zij leerde mij danken in gemoedsontroering. Het
echte.

Toch maar een »afgescheidene".

               *       *       *

En nu wil ik meteen vertellen, hoe het met mijn prijs verging.

Daar was een jongen en die heette Kees. Zijn vader was timmermansbaas,
en hij woonde daar en daar.

Kees las zoo graag en daarom kreeg hij eens mijn prijs ter leen.

Maar Kees gaf hem nooit terug.

Telkens als ik vroeg, ontving ik een ontwijkend antwoord.

Eindelijk vermande ik me en ging naar Kees zijn huis. Ik wou zijn vader
spreken. Ik moest toch mijn prijs hebben, mijn _prijs_. Een prijs is
toch niet een gewoon boek.

Ik sprak Kees zijn vader. Hij wist er niets van. Maar wacht r's.
»Zoo'n boekje, zoo wat zoo groot?"--Ja, meneer.--»Dat zal je niet meer
terugzien. Kees bracht altijd boeken mee, en ik wou dat vervloekte
gelees niet meer hebben, en toen heb ik gezegd: als je weer een boek
meebrengt, smijt ik het in de kachel. Dat heb ik ook gedaan, en dat is
dan zeker jouw prijs geweest."

Ik heb mijn tranen weerhouden,--o, natuurlijk, natúúrlijk--maar toen ik
weer buiten was en op straat liep, was ik gebroken.

Mijn prijs....

Weg....

Onherroepelijk....

De man heeft er niet aan gedacht, welk een bitter leed hij mij had
berokkend, heeft er niet aan gedacht, mij mijn prijs terug te koopen.

»Dan had ik hem maar niet moeten uitleenen."

Zoo'n ellendeling!

       *       *       *       *       *

Laat ik hem vergeten en aan lieflijker dingen denken.

Van de vrouwen is altijd een bizondere bekoring voor mij uitgegaan. Men
weet, dat begon al op de bewaarschool, waar ik schriftelijk verzocht, of
ik van zeker vijfjarig Betje de vrijer mocht wezen. Ik was toen ook nog
geen zes. En dat hield zelfs niet op, wanneer het pere-hietvrouwtje of
Mietje de porster mij in haar toch zoo ongecultiveerde stemmen
omstrikten.

Wat is het toch, die bekoring van »das ewig Weibliche".

Ik weet het niet.

Het is een der mysteries bij de talloos vele andere. Maar het bestaat
en oefent zijn invloed reeds vroeg. De aanwezigheid van meisjes in de
school verzachtte heel wat leerellende. Als je onder het doodelijk
stilzitten, een uur achtereen, steeds met je handen gevouwen aan den
rand, naar het overhooren van een droge les moest schijnen te luisteren,
was het een heerlijkheid, in alle stilte te genieten van een mooie,
blonde vlecht, of ál meer intiem te worden met een rood lintje om een
zwart kopje. De jurkjes, de schortjes, de kantjes, de beentjes der
meisjes, waarmee ze zoo aardig stappen konden, de stemmetjes en de
fraaibelijnde gestalten, ze gaven aan de dorre woestijn iets liefelijks.
En zonder meisjes had ik het in mijn eerste school zeker absoluut niet
uitgehouden.

Wat ik voor haar voelde, was onmogelijk te zeggen. Geen enkele
onvoegzaamheid, dat weet ik echter zeker. 't Was een vage stemming
van adoratie; zij omhulden mij als in rozige morgennevels. Een zelfde
stemming kreeg je buiten, als je niets dan groen en lucht zag en een
enkele boerenwoning. Het alledaagsche ging weg en je was in een andere
sfeer.

Geheel in strijd met deze vage stemming scheen onze liefhebberij om bij
't uitgaan der school de meisjes na te rennen.

Dan holden zij hard weg, zwaaiend met de schooltasschen, en wij vlogen
ze na. Hadden we ze ingehaald en gegrepen, dan deden we nog niets.
Eigenlijk waren we dan verlegen met onzen buit, schudden--schijnbaar
ruw, maar eigenlijk teer--de Sabijnsche wat door elkaar, spraken wat
vreeselijke dreigementen, en, als 't héél erg werd, gaven we ze een zoen
ergens op een vindbaar plekje van het weggestopt gezicht en anders maar
op de haren. Die zoen beteekende evenwel niets anders dan een triomf.
Daarna mochten ze gaan.

Nog op den huidigen oogenblik weet ik niet, wie met dit spelletje
begon, de jongens of de meisjes. Of wij haar opjoegen, dan wel zij ons
oplokten. Eén ding is zeker: meisjes die niet wegliepen deden we niets.
En zoo geloof ik, dat die vluchtende hinden niet zoo onnoozel en zoo
bang waren, als ik toen wel dacht. Maar ik durf toch niet stellig
zeggen, of ook deze verzoeking eigenlijk van Eva uitging, en dus zal ik
dit vraagstuk maar laten oplossen door de eerlijke jeugdherinneringen
van een vrouw, die in haar schooljaren dupe of bewerkster van die jacht
is geweest.

De Paedologie zal ongetwijfeld ook deze naren- en afzoenerij eens tot
onderwerp van haar wetenschappelijk onderzoek maken. Dan vernemen we,
hoe in dit kinderspel zich handhaaft een vrouwenroof uit den oertijd,
of anders hoe--spel is toch levensvoorbereiding--het jonge volk zich
bij dat onbehoorlijk gevlieg praepareert op 't geen later komen moet.
Een zij en een hij moeten elkaar vinden, daartoe moet zij lokkend
wegfladderen, hij haar volgen: »Errötend folgt er ihren Spuren", en
als hij haar gevonden, veroverd heeft, sluiten zij zich innig aaneen.
Dat moet in de schooljaren door wijze Moeder Natuur worden voorbereid.
Vandaar die, alleen door onwetenschappelijke kortzichtigheid
tegengewerkte, naren- en afzoenerij, die de opvoeders als een mooi,
redelijk, noodzakelijk en dus wenschenswaard verschijnsel moesten
begroeten, en eer behoorden aan te moedigen, dan als onfatsoenlijk te
bestrijden.

Zien echter alle ouders en onderwijzers het onder dat licht?

       *       *       *       *       *

Op mijn afgescheiden school waren gelukkig ook meisjes, en zoo had ik
den Hemel opnieuw te danken, die mij niet uit Roomsche ouders had doen
geboren worden en tusschen enkel donkere jongenskielen doen opgroeien.

De meisjes zaten vooraan, in de eerste rijen, de jongens daarachter.
Ik denk, dat in deze plaatsing, die men op alle gemengde scholen en ook
in de kerken aantreft, waar de mannen de vrouwen als een heiligenkrans
omringen--geen krans van heiligen--, ik denk dat in deze rangschikking
zich hetzelfde wegloop- en narenelement openbaar. Men noemt dat met
allerlei mooie namen: hoffelijkheid, beleefdheid, eerbied voor het
zoogenoemd zwakkere geslacht, maar die namen zijn niet anders dan
kleurige sluiers, die het wezen der zaak aan ons oog onttrekken. Die
stil en devoot luisterende vrouwen--natuurlijk weten ze het niet--ze
loopen weg, en die eerbiedig doende mannen, ze rennen na. Die hele
zwijgende, stilzittende schare is in haar rangschikking een door de
eeuwen vastgelegde beweging. Het is lokken en volgen, jagen en vlieden,
maar nu vastgegroeid tot een maatschappelijk gebruik. Alleen ziet men nu
en dan, zelfs in de kerk, het oude spel herleven, als een achttienjarig
meisje minder getrokken wordt door de godsdienstoefening, omdat ze zelf
te sterk trekt iemand die daar in de verte achter haar zit. Al is die
gedachte niet aangenaam voor den preekenden voorganger, hij worde er
toch niet boos om, wetende dat het verlies van aandacht nu, hem later
rijkelijk vergoed wordt door een mooien huwelijksdienst en wie weet
hoeveel doopbeurten. Pierre de Coulevain, de auteur van Sur la branche,
heeft de verliefdheid van 't meisje terecht genoemd: moederliefde in
knop.

Ik had het geluk, een tijdlang in de eerste jongensrij te zitten,
vlak achter de meisjes. Dit verhinderde mij niet, hard te werken.
Integendeel. Het spoorde mijn werkdrift aan. Ik deed mijn best in haar
oog een mooi figuur te maken. Een pluimpje van den meester wapperde
veel sierlijker onder het welgevallig en bewonderend oog der meisjes.
Zij behoefden mijnentwege niet goed te kunnen rekenen en ontleden.
Als ze maar haar lieftallige en gratievolle bewondering aan ónze
overwinningen konden schenken. Iedere moeilijke som, door ons als een
machtig vijand verslagen, riep haar streelenden eerbied op, en wij
sloegen er op los om dien eerbied te verwerven. »Wat kan _jij_ goed
rekenen!" of: »Hoe _kun_ je dat toch!" of: »Ik begrijp er niks van!" of:
»Toe, help je me nog even!"--het waren omwademingen van bloemgeurige
zefirs, zwanger van lenteweelde. Ha, wat voelden we ons gelukkig, als
we zulk een hulde ontvingen of zulk een hulp mochten verleenen!

Das ewig weibliche. Wondervolle macht in een knapenziel.

Neen, gij die meent dat onreine gedachten als zwarte wolken langs
dezen blauwen voorjaarshemel moeten drijven, gij weet het niet. Er
ging een reinigende bekoring uit van de tegenwoordigheid der meisjes.
Zij riepen ridderlijke gevoelens in ons wakker, huldigende driften,
artistieke gaven. Mijn oudste broer teekende mooi en leerde mij in de
huiskamer landschapjes teekenen en watergezichtjes. Een boerenwoning,
half verborgen onder 't loover, een hooiberg daarbij, slingerend
landweggetje, en in de lucht wat vogels--of een schip, opbruisend tegen
de watervlakte, het zeil omhoog, den wimpel wapperend, het roeischuitje
er achter--ik wierp ze met handige potloodstrepen op het papier, trok er
een strakke lijn om, zette in een benedenhoek een beetje schuin mijn
naam--ach, mijn jongens op school kunnen dat laatste ook zoo artistiek:
kinderen blijven kinderen--en bood ze de jonkvrouwen mijner vereering
aan. Hoe heerlijk, als ze het mooi vonden en zuinig bewaarden. En als
ze 't niet begrijpen konden, hoe een jongen, die al zoo goed sommen
kon maken, ook nog mooi kon teekenen. En als ze dan een eigengemaakten
boekenlegger of inktlap als tegengave schonken. Precies als de koningen
der aarde, en ook precies als de primitieve volkeren. Lezer, vriend,
zijt ge wel eens jaren achtereen gelukkig geweest met een simpel
potloodje, dat ge dag aan dag bij u droeg, nooit gebruikte uit vrees dat
het slijten zou, en telkens weer met teederheid tusschen uw vingertoppen
nam? In dat potloodje--'t heette een herinnering aan háár--bewaardet ge
al de reine teederheid van uw eigen jongensziel, gewekt door »das ewig
Weibliche".



GOEDE SCHOOL.


Elke schooltijd begon natuurlijk met gebed en psalmgezang. Daarna volgde
's voormiddags een vol uur »Bijbelsche Geschiedenis". Dat was dus zes
uur in de week de historie van het oude Israël en het verhaal der
Evangeliën.

In overeenstemming daarmee kreeg de Kaart van Palestina meer beurten dan
die van Nederland. Zoo kwam eigen land en volk wel wat in de verdrukking
door de buitengewone belangstelling aan Kanaän gewijd. Perea, het
Over-Jordaansche, lag mij nader dan Gelderland, op de Palestijnsche
bergen was ik meer thuis dan op de Limburgsche heuvelen, het meer van
Genezareth mij vertrouwder dan het Slotermeer, en langs de Jordaanoevers
wandelde ik vrediger dan langs de Rijnboorden.

Over de keuze van dit belangstellingsgebied voor de lagere school kan
men verschil van meening hebben, maar ieder beseft, hoe dit samengaan
van geschiedenis en aardrijkskunde beide ten goede kwam. De vlakten en
de hoogten, de meren en de stroomen, de steden en de vlekken van Kanaän
kregen beteekenis, doordat ze leefden in de Joodsche geschiedenis en
literatuur. We hoorden ze uit den mond der psalmdichters en profeten,
zagen ze als terrein van arbeid en strijd, bezochten ze rondwandelend
met den leerenden Heiland.

Dat was iets anders dan rijtjes namen, die maar rijtjes namen bleven.
Het innige verband tusschen het Joodsche land en het Joodsche volk, dat
nog thans in zoo vele Joodsche en ook Christen-harten gevoeld wordt,
maakte de aardrijkskunde van Palestina tot terreinlessen der historie.
Alles leefde daar. Men was als in de schouwburg der menschheid en zag
volksdrama's afspelen op het tooneel der velden, met begroeide bergen
tot coulissen. Nog, als ik den naam hoor van het meer van Genezareth,
zie ik visschers hun netten uitwerpen, Jezus wandelen op de wateren,
Petrus wegzinken in kleingeloof. Aan gene zijde der Jordaan staat Mozes
op den berg Nebo, ziende naar het Heilige Land, dat hij niet mag
binnentreden. Hoe lieflijk is ons dat Bethlehem met zijn overvolle
herberg en de kribbe in den beestenstal. Geen plaatsnaam, of hij roept
personen op, toestanden, gebeurtenissen. De landkaart gaf aan de
geschiedenis een gebied, gelijk deze aan de kaart leven schonk.

Of de school dit prachtige en eigenlijk ook onmisbare samengaan met
volle bewustheid in de hand werkte, om de waarheid te zeggen, ik geloof
het niet. Het staat mij zoo voor, alsof de geschiedenisles alleen
luisterde naar de stem van den meester en nooit keek naar de kaart,
alsof de aardrijkskundeles alleen aanwees en opzei, maar nooit bevolkte,
en of het samenvloeien van feiten en terreinen aan het toeval en de
kinderlijke voorstellingsbehoefte werd overgelaten. Maar indien dit zoo
was, dan zal het nu in de christelijke scholen toch wel anders zijn.
Men zal daar nu toch die mooie kans niet ongebruikt laten. Wellicht gaat
men er nog een stapje verder en durft een les in natuurlijke historie
gebruiken, om het landschap met zijn planten en dieren uit te beelden.
»Kent gij het land?" vraagt Pfarrer Schneller op het titelblad van
zijn voortreffelijk werkje. »Wij kennen alleen stippen en strepen en
namen," zeggen de kinderen. En dit zeggen zelfs de volwassenen. Ook de
volwassenen, die op de lagere school of op de zondagsschool Bijbelsche
Geschiedenis onderwijzen?

       *       *       *       *       *

Wanneer deze jeugdherinneringen onderwijskundige bijbedoelingen hadden,
zou ik graag van Palestina naar ons eigen land overgaan en zelfs de
vraag willen stellen en beantwoorden, of de aardrijkskunde der geheele
wereld niet een beetje intiemer kon worden met het leven der volkeren.
Maar nu moeten we verder.

Daar zit een klasse kinderen te rekenen. 't Is de hoogste. Ook ik zit
daar zoo wat midden in de klasse, vlak achter de meisjes. Gevaarlijk
plaatsje?

Dat denkt ge maar.

't Zou gevaarlijk geweest zijn wellicht als de meester onzen geest had
gekneveld in banden van verveling, als hij ons gedoemd had tot
stilzitten en kijken en handen vouwen.

Maar op mijn bank ligt een lei, daarnaast een dik boekje in een
donkerblauw omslag, en tusschen mijn vingers leeft een griffel,
hunkerend naar 't uitvloeien en uitstroomen van cijfers. 't Is of die
arme griffel 't benauwd heeft, in barensweeën verkeert. Ze moet
schrijven, schrijven, cijfers uitgooien, een lei vol, twee kanten, vol,
nóg een lei. Eer komt ze niet tot rust.

En al die arbeid maakt, dat ik niet eens meisjes zie. Die griffel wint
het van haar bekoorlijkheid. Het instrument, waardoor de van werkdrift
trillende geest een uitweg vindt in de grijswitte figuurtjes op de
blauwzwarte lei.

Werken. Laat je jongens werken. De kleinen en de grooten. En ook de heel
grooten.

Maar zorg dan, dat ze werken met lust, en daardoor met volle kracht.

De beste rekenaars hadden ieder hun eigen rekenboek. Ik moet daar ook
onder behoord hebben. Ik herinner me den hartstocht, om een boekje _uit_
te hebben.

De Boesers had ik al.... opgevreten. De »eerste verzameling". De »tweede
verzameling". Toen had de meester er niet meer. Die »verzamelingen"
kwamen na en boven de gewone serie. Een soort bekroning. »Gemengde
vraagstukken". Voor de goeie rekenaars, die geen geleidelijke leiding
meer noodig hadden. Die konden aanpakken, telkens wat nieuws.

Maar ik had ze uit.

Toen zei de meester: »Ja, wat zal ik je _nu_ geven!" En hij snuffelde in
zijn kast. Daar had hij zoo'n stapeltje van allerlei. »Hier, probeer
dit maar eens."

't Was--heb ik het goed onthouden?--»Koopmansrekenen" van Adam van
Lintz, het--vierde?--stukje. 't Was dat dikke boekje in donkerblauw
omslag. En Adam van Lintz boeide mijn oogen en mijn handen en mijn
gedachten en mijn neigingen.

Ik zag geen meisjes, ik zag sommen.

Heerlijke werkuren. Ze deden me al vroeg ervaren, waar een stuk reine
levensvreugde te vinden is. Bijstand tegen verzoekingen. Troost in
smart.

Nooit in mijn verder leven heb ik Adam van Lintz teruggezien, terwijl ik
toch onafgebroken tusschen de schoolboekjes heb gezeten. Waarschijnlijk
was hij dus toen al aan 't verdwijnen. Versluys en Wisselink kwamen de
Boesers verdringen. Toch onthouden, met uiterlijk en titel. Bewijst dat
niet--wat ik reeds vroeger opmerkte--dat het geheugen in 't hart zit? En
dat het werk in de school het kinder_hart_ moet weten te pakken?

       *       *       *       *       *

Men zou uit deze rekendrift willen afleiden, dat ik later een
rekenmeester had moeten worden. Doch dan zou men verkeerd afleiden. Mijn
aanleg en mijn lust hebben nooit de cijfers gezocht. Verzen opzeggen,
lezen met een mooie stem, de muziek der taal genieten--dat was mijn
eigenlijke voorkeur. Mijn aanleg was, om het met een groot woord te
zeggen: literair. Als ik in mijn eentje liep, zei ik in mezelf verzen
op, vaak psalm- en gezangverzen. En dan had ik een gevoel, of mijn stem
de mooie klanken moest liefkoozen en de golvende regels in zangerig
rythme moest laten vloeien. Een meester, die mooi voorlas, had me gauw
te pakken, en onwillekeurig bootste ik de bekoorlijke eigenaardigheden
van zijn voordracht na.

Toch herinner ik me van mijn leesboekjes niets meer. Welke waren het?
Ik weet het niet. Belletristische? Leerende? Verhalende? Ik weet het
niet. Verzen of proza? Ik weet het niet. Geen inhoud, geen titel, geen
uiterlijk--ik weet er niets meer van. Waren ze wellicht te droog? Ik
weet het niet. Te vroom? Te braaf? Te onkinderlijk? Ik weet het niet.
Wonderlijk toch, de rekenboeken zie ik nog, ken ik nog, hoewel ik geen
rekenman ben, en de leesboeken zijn totaal weggezonken in vergetelheid,
hoewel de toekomst bewezen heeft, dat ik voor 't leesboek toch wel
iets voelde. Vanwaar dit onderscheid? Het moet wel hieraan zijn toe
te schrijven, dat--door 't _werken_--in de rekenboeken mijn hart
is gaan zitten, en dat de leesboeken dit hart niet hebben gelokt en
vastgehouden. Dat hart wou wel. Maar 't boek wou niet. Of misschien
wou het arme ding wel, maar kon het niet. Het zal onze harten _te
opzettelijk_ hebben willen vangen. En dat is altijd mis.

Het is toch eigenlijk sterk, dat ik niet meer weet, uit welke
schoolboeken ik als twaalf- en dertienjarige jongen gelezen heb. Maar
voor 't feit sta ik in. Wellicht wordt het een beetje nader verklaard
door mijn overgang, als kweekeling, naar de openbare school. Daar kwam
ik in zoo'n heel andere boekjeswereld. Maar dat rekenboek dan? en het
zingen? Want dát herinner ik me heel wel. Ik zie het schoolbord vol
muziek staan, driestemmige liederen in notenschrift. En ik ken nog die
liederen die we leerden. Eén lied is te kenmerkend en te vereerend voor
de school, dan dat ik het hier niet zou vermelden. De Fransch-Duitsche
oorlog was uitgebroken, 1870. Ik was elf jaar. Overal hoorde je »Die
Wacht am Rhein", tot op draaiorgels toe. Toen leerde de meester ons de
woorden en de muziek, de woorden in 't Duitsch, ofschoon we in die taal
geen les kregen. En we zongen uit volle borst meerstemmig:

    Est braust ein Ruf wie Donnerhall,
    Wie Schwertgeklirr und Wogenprall:
    Zum Rhein, zum Rhein, zum Deutschen Rhein!
    Wer will des Stromes Hüter sein?
    Lieb Vaterland magst ruhig sein:
    Fest steht und treu die Wacht am Rhein.

Ik noemde dat kenmerkend en vereerend voor de school. Immers, het was
een bewijs, dat men in de school _leefde_. Het lied van den dag, ondanks
de vreemde taal, in de zangles gebracht--dat was toch wel waarlijk:
school en leven.

En die school was een--»afgescheidene", van veertig jaren her.

       *       *       *       *       *

Het is wel begrijpelijk, dat deze schoolliederen me zijn bijgebleven.
Vooreerst hadden ze dezelfde veroveringsmethode als de sommen. Ze zetten
ons aan 't werk. Zingen moest je wel, of je wou of niet. Je kon er niet
bij suffen of afdwalen. Daar had je nu je zuivere zelfwerkzaamheid. Maar
dan ook, de liedjes werden thuis vrijwillig gerepeteerd. Niet, gelijk
dat in gegoeder kringen geschiedt, op bepaalde uren bij een piano, maar
op alle tijden van den dag en in alle hoekjes van het huis. Vader zong,
Moeder zong, Christien zong, de jongens zongen, ik zong, we zongen
allemaal. Zingende leerden we mekaar de liedjes, en als er een moeilijke
val was, werd die soms in de keuken onder 't werken door ingestudeerd.
Christien sneed de andijvie of de rooie kool, ik stond bij haar aan de
rechtbank, en daar had je een formeele zangles.

Niemand was verlegen om den mond open te doen, niemand schaamde zich
zijn stem. Het huis weergalmde van lied. Je zong in de keuken bij 't
schoenenpoetsen, je zong in de gang, je zong in alle kamers, in de
huiskamer, de slaapkamer, de bestekamer. Leege oogenblikken werden
gevuld met lied. En dat was nooit een zacht geneurie, maar een luid
gejuich, vol uit de borst. Ook de bovenburen zongen en de benedenburen.
En 't waren allemaal schoolliederen van »Zie de leliën op het veld" of
»Als de zwaluw ons verlaat" of »Eere zij God". De Zangvogeltjes, die
lieve uit de boekjes van C. Regeer, fladderden door onze woning, en
jubelden hun heerlijkste liedjes.

Dat had en heeft een burgergezin voor op de deftigheid. Er wordt
gezongen in huis. De kinderen behoeven geen zangles te krijgen. De
liederen leven er, gelijk buiten in veld en bosch, en--evenals
daar--piepen de jongen naar 't zingen der ouden.

Wat kon Vader mooi zingen! En met welk een liefde en toewijding zong
hij! Dan kon hij zoo'n uur achter elkaar heen en weer loopen, geen jas
aan, de handen op den rug, van de huiskamer door de gang en omgekeerd,
en aldoor maar zingen. Hij haalde de liederen op uit zijn verleden, veel
Fransche. Van »La Brigantine, Qui va tourner." Wat vonden we 't mooi! En
als Vader dan met ingehouden stem bad: »O, Vierge Marie! Pour moi priez
Dieu!" dan werden onze oogen wel eens vochtig van ontroering en viel er
een traan tusschen de sommen of de Fransche thema's. Dat waren heerlijke
oogenblikken.

En 's avonds, vooral Zondags in 't schemeruurtje, wanneer alleen een
zacht theelichtje het duister bekampte, klein, dapper, rustig vlammetje
in een donkere wereld, en wij, door de kamer verspreid, ons gelegerd
hadden als in een Zigeunerkamp, de ouderen op stoelen, ieder op een
geliefkoosd plaatsje, de jongeren op den grond, de beenen rechtuit
of de knieën opgetrokken--een »vrije orde"--dan begon er maar een te
zingen, en vanzelf vielen de anderen in. Het eene lied na het andere.
Maar nooit straatliederen. De school en de overlevering hadden ons een
heel repertoire bezorgd, altemaal liederen vol kleur en sentiment,
beschaafd van taal en van toon. En steeds ging het ten slotte naar het
godsdienstige toe. Met de Hernhutters zongen we: »Laat mij, slapend,
op U wachten, Heer, dan slaap ik zoo gerust." En eindelijk met de
Christelijke gemeente dien stemmenden avondzang:

    'k Wil U, o God, mijn dank betalen,
    U prijzen in mijn avondlied.
    Het zonlicht moge nederdalen,
    Maar Gij, mijn licht, begeeft mij niet.

Dan trilde Moeders stem. Zij was weer in de pastorie van haar
kinderjaren.

       *       *       *       *       *

Liefelijke schemeruren. Hoe heerlijk toch, dat alle uren van den dag
hun eigen kleur en toon hebben. Het uur van 9-10 in den voormiddag is
een heel ander dan dat van 2-3 in den namiddag. Men kan ze onmogelijk
verwisselen, zonder het gelaat van den dag een vreemd en onbehaaglijk
uiterlijk te geven. En zoo heeft ook het schemeruur zijn karakter en
bestemming. Wie denkt er aan in den morgen zoo vertrouwelijk bijeen te
zitten en te zingen als bij het vallen van den avond tusschen licht en
donker. Het zou niet gaan. En nu heb je wel redeneermenschen die zeggen:
een uur is een uur, ze hebben allemaal precies zestig minuten, en zingen
is zingen, dus je kunt het zingen van 't eene uur net zoo overbrengen
naar een ander, maar deze verstandige lieden behooren tot die
waanzinnigen, waarvan Chesterton zegt, dat ze krankzinnig zijn, omdat
ze alles verloren hebben behalve hun verstand. Neen, een uur is niet
een uur, elk heeft zijn eigen aard, en daarom brengen en vragen de
avonduren, die van vijf tot zeven, iets anders dan hun vroegere of
latere broeders.

Wij hadden avondschool, liefelijker gedachtenis. Ze werd in de
bovenverdieping gehouden. Daar genoten we van het warmgele licht der
gasvlammen, het stille suizen, en van meesters stem en lange pijp. 's
Avonds scheen meester een heel andere stem te hebben dan overdag. Kwam
dat door het gaslicht? Of doordat er veel minder kinderen waren? Neen,
't was de invloed van de uren. Die veranderden niet alleen zijn stem,
maar zijn heelen persoon. Hij was veel vertrouwelijker, veel gezelliger,
veel gewoner. Zijn houding en toon naderden ons veel dichter, hij werd
een soort familielid van je. De schoolnarigheid ging er af. Zijn
handdruk was zelfs anders dan die van 's morgens vóór negenen.

En dan was zijn lange pijp ook een van zijn aanbevelingen. In het
vensterkozijn lagen eenige opgevouwen papierstrooken--fidibussen.
Daarmede spaarde meester een zwavelstok uit. »Geef jij me eens een
fidibus." De gelukkige nam er een uit het kozijn, stak hem aan boven de
gasvlam, en hield hem bij meesters pijp. We genoten van het opkrullen
der tabak, van de blauwe rookwolken, en van de manier waarop meester
den dop op de pijp zette. Nu trok hij een poosje achter elkaar, dan
legde hij de pijp neer, nam de zijden pet van 't hoofd en zei ernstig:
»Prions!" Wij vouwden de handen, sloten de oogen, luisterden naar het
suizende gaslicht en naar de eerbiedige stem: »Notre père qui est aux
cieux! Ton nom soit sanctifié. Ton règne vienne!" Er zweefde stille
vrede in onze harten.

Pas had het »Amèn" onze oogen en handen ontsloten, of we hoorden:
»Chantons--pseaume...." Dan sloegen we de psalmboeken open, echte
Fransche, zochten het lied op, en zongen. Terwijl ik dit schrijf,
valt me een lied in, dat ik toen geleerd heb, met dit slot:

                            Amen! Amen!
                             Purifie,
                            Sanctifie,
                            Renouvelle
                   Tout en nous, Sauveur fidèle!

en ik hoor de kinderstemmen nog, gedragen door meesters stem, en
wegstervend in de donkere einden van het groote lokaal.

Van zoo'n avondschool ging kennis en wijding uit en 't was ons daar
beter, dan dat we ons thuis verveelden of op straat bedierven. Om
opvoedkundige redenen is de avondschool overal afgeschaft. Maar als ik
nu nog op een avondcursus de kinderen zoo stil genoegelijk zie werken,
denk ik: Wat zit jelui hier vredig! En wat heb je het toch goed!

       *       *       *       *       *

Dat lijkt sommigen misschien wat erg bekrompen ouderwetsch en zeer
bevreemdend van iemand, die zoo hardnekkig pleit voor vrijheid en
spel en tegen leerdwang. Maar wie trouw gevolgd heeft, wat door dien
hardnekkigen pleiter verdedigd en bestreden is, die weet wel, dat
het nooit ging tegen het leeren, maar tegen de vervloekte kunst
om het leeren tot een ellende te maken, tot een hersenkwelling en
zenuwvernieling. Leeren moet een vreugde zijn, en het kan een vreugde
zijn. Maar de examens, het opdrijven boven peil, bederven het genot.
Kinderen leeren graag, naar de mate hunner capaciteit. Maar de school
houdt geen rekening met die capaciteit en maakt zoo den zin tot
tegenzin.

Prof. Jelgersma--en hij kan het weten--heeft eens geschreven, dat nooit
het werken iemand zenuwziek maakt, maar wel de onrust, de spanning, de
zorg. Mijn eigen ervaringen bevestigen deze uitspraak. Natuurlijk heeft
onze arbeidskracht haar grens, maar de instortingen in mijn leven zie ik
heel duidelijk als gevolgen van emotievolle tijden, tijden van kommer en
angst. Het zijn de _gemoeds_kwellingen, die ons knauwen. En dit is zoo
waar, dat juist meermalen de arbeid, in stede van een ondermijner, een
hersteller onzer gezondheid is. Werk maar, werk maar trouw, volhardend,
inspannend. Echter--werk met liefde. Laat je werk een vreugde zijn. En
dan bevordert het je gezondheid.

Mijn jeugdherinneringen prediken mij dit ook met overgroote klaarheid
en zekerheid. De arbeidsdrift en de arbeidskracht mijner schooljaren
hebben mijn gezondheid nooit geschaad, doch wel mijn lichamelijken en
zedelijken welstand gebaat. Maar als door averechtsche schooltucht het
leeren tot een straf werd, dan liep het mis. En nu zal men wellicht mijn
achterlijke ingenomenheid met de avondschool begrijpen. Wij werkten met
lust. Hoe meer de kinderen leeren en werken, des te beter. Mits lust de
drijfveer en vreugde de vrucht is.

Van mijn afgescheiden school heb ik nog eenige herinneringen mee te
deelen. Die bewaar ik echter tot het slot. Eerst werpen we nog een blik
in het hartje van den Jordaan en dan gaan we naar de nieuwe woning in de
Nieuwe Leliestraat.



JORDAANPAEDAGOGIEK.


De Jordaan, de Amsterdamsche, heeft niets te maken met de gelijknamige
rivier in Kanaän. Vroeger waren er in deze volksbuurt der hoofdstad
allemaal tuinen. De Fransche vluchtelingen, de refugiés, vestigden zich
daar en zij spraken van »les Jardins". Vandaar de naam.

Het is wel eigenaardig, dat deze naam, die geen enkel officieel cachet
heeft, in den volksmond is blijven voortleven. De stadhuisregisters
kennen hem niet, maar bij de geboren Amsterdammers zal hij niet gauw
wegsterven.

De herinnering aan les Jardins wordt, behalve door de verbastering
Jordaan, ook bewaard in de namen der straten en grachten. Wie deze
hoort, waant zich in een lusthof verplaatst Alles spreekt van bloemen
en boomen. De Palmgracht, de Goudsbloemstraat, de Lindengracht, de
Anjelierstraat, de Tuinstraat en de Eglantiersgracht, de Leliestraat en
de Bloemgracht, de Laurier- en zelfs de Rozenstraat. Het geurt en kleurt
om u heen. Dáár zoudt ge willen wonen. Onder de palmen, tusschen de
rozen.

Wees voorzichtig. Namen bedriegen. Op de Lindengracht was mijn eerste
school, en het stonk er. Op de Bloemgracht mijn tweede, en het stonk er
ook. Op de Eglantiersgracht woonden we, en het stonk er afgrijselijk.
Geen wonder: de gracht was zoo iets als een groep voor het menschelijk
vee, alle emmers met excrementen uit de heele buurt werden er avond aan
avond in leeggestort. Die schonken hun geuren aan les jardins. Zoo
leefden we daar tusschen rozen en anjelieren. Ik weet nog, dat er een
cholera-epidemie heerschte. Duinwater hadden we niet, elken dag voeren
er schuiten met vaten zuiver drinkwater door de gracht, en terzelfder
tijd spoelden sommige vrouwtjes hun waschgoed in die grachten uit.
't Water zag er altijd vuilzwart: leliën en rozen. En de bakker maakte
er zijn dweil in nat, waarmee hij den oven »reinigde" voor ons brood.

Ook de meeste straten waren vuil. Glibberige keitjes tusschen armoedige
huizenrijen. Wie laurieren en goudsbloemen verwachtte, vond gore
onderkleeren, afhangend van droogstokken.

Het is nooit verstandig, straten en ook meisjes van die heel mooie namen
te geven. Men weet niet, of ze de belofte van hun naam vermogen te
houden en zoo loopen ze gevaar, levenslang, bij iedere kennismaking, in
zichzelf een teleurstelling aan te bieden.

Allereerst aan het Oranjehuis is het gelukt, een inval te doen in die
rijen van bloemen en groen. Vroeger heette een der grachten, n.l. de
Goudsbloemgracht, in den volksmond _het Fransche pad_. Je had daar, ter
weerszijden van een drabbig water, smalle, slecht geplaveide wegen.
Franschen woonden er niet meer, wel dieven en ander gevaarlijk volk.
Wij, jongens, wisten elkaar te vertellen van zulk een held, die, door de
politie achtervolgd, royaal over de gracht sprong en zoo zijn vrijheid
redde. Het was »De achtkante Boer". Overigens leefde dit Fransche pad
bij ons alleen voort in een verachtelijken scheldnaam. Wie ons àl te min
was, scholden we uit voor Franschepatter. In den Haag zegt men tegen zoo
iemand: stuk vullis.

Het Gemeentebestuur vond het verstandige opvoeding zijner burgerij, de
gracht van dit Fransche pad te dempen, waardoor het in een breede straat
veranderde, toegankelijk voor handhavers der orde. Maar het gaf daarbij
een tweede bewijs van paedagogisch inzicht. Het liet de straat naar
Koning Willem III vernoemen, door Z. M. plechtig openen, en sedert
verdwenen de namen van Goudsbloemgracht en Fransche pad voor dien van
Koning Willemstraat. De Jordaners waren altijd reeds beroemd door hun
Oranjeliefde, maar nu was Oranje hun een broeder, en meer dan dat.
Wanneer Koning Willem III zijn jaarlijksch bezoek aan de hoofdstad
bracht en dan natuurlijk ook in open rijtuig de Willemstraat bezocht,
spanden zijn trouwe Willemstraters de paarden van den wagen en trokken
dien zelf in statigen optocht langs hun heirweg. Dat was een jaarlijksch
verbond tusschen Bokkebek, den Koning van de Willemstraat, en Willem
III, Koning der Nederlanden.

Wat is een naam? vraagt de dichter.

Een naam is een levenslange ontgoocheling. Maar een naam is ook een eer,
een verplichting, een verantwoordelijkheid, en dan is hij een stuk
opvoeding. Maak van uw Franschepatters--Willemstraters.

       *       *       *       *       *

Zoo ziet men, hoe er uit dien vuilen Jordaan nog paedagogiek kan
opbloeien. Met de paedagogiek is het trouwens evenals met de poëzie, ze
schuilt

    Overal, mijn vrinden.
    't Is de vraag maar, wie haar al,
    Wie haar niet kan vinden.

Dat móét immers ook? De paedagogiek is een levenskracht, die in heel
de menscheid en zelfs in de dierenwereld werkt. Sinds men echter een
paedagogische priesterschap heeft, die haar paedagogisch leerstelsel
heeft opgebouwd, is de paedagogiek schuil gegaan, en kost het vaak
moeite haar op te sporen. Het zuivere hemelwater is tot staande grachten
geworden, vol menschelijke onreinheid, stinkende van domheid en
pedanterie. Geef den menschen zoo'n leerstelsel, en zie, wat ze er
van terecht brengen. Je kunt ze er in examineeren, maar dan--in de
practijk--laten ze het in den steek, omdat het hen in den steek laat.
De priesters hebben altijd het werk der profeten bedorven. Wie iemand
paedagogisch wil sterken, brenge hem in aanraking met de paedagogische
profeten. Van hen gaat kracht uit, die onze krachten wekt en ontwikkelt.

In ieder menschelijk wezen--en in hoeveel dieren--leeft een
paedagogisch instinkt. Vandaar dat we overal opvoeding zien, opvoeding
móéten zien. Naarmate we die opvoeding meer beperken tot een bepaalde
klasse, zal ze er te treuriger aan toe zijn. Dan verdroogt de
levenskracht tot schoolmeesterij.

Ziedaar, zelfs Willem III was een opvoeder, toen hij zich door de
Willemstraat liet trekken. Zonder karton- of houtslöjd paste hij daar de
zelfwerkzaamheid toe. Hij stelde die mannen in de gelegenheid, iets voor
hem te _doen_. Iets dat ze graag deden. Iets dat hen een eer werd, een
levenslange trots: »_Ik_ heb den Koning nog voortgetrokken!" Daarmee
riep hij van het beste wakker, wat in die mannen leefde: huldigende
toewijding aan Majesteit.

Vischkoopers, kroeghouders, geldschieters in zelfgewilde dienstbaarheid
zich te doen inspannen voor Majesteit, zij het aardsche, het is
een begin van zedelijke opvoeding. En het is de bittere fout onzer
hedendaagsche zoogenoemde democratie, dat ze den eerbied voor Majesteit
vernietigt. O, ik weet, dat er veel valsche majesteit is, maar daarom
kan dat eerbiedsgevoel toch echt zijn. En niet die majesteit daar
buiten, maar dat eerbiedsgevoel daar binnen is de opvoedingskracht.
Wellicht buigen wij allen voor valsche majesteit, wij blinde zoekers der
Waarheid. Doch beter is het, een Koningskar voort te trekken, dan den
zegewagen van de Zelfzucht. Als er maar een element van toewijding is!

Jaren later heb ik in denzelfden Jordaan het zoogenaamde palingoproer
bijgewoond. Het Gemeentebestuur had een aloud volksvermaak verboden,
waarbij een paling aan een touw boven het grachtwater hing en gegrepen
moest worden door een onder het touw door varenden man. Zoo iets als het
katknuppelen, maar weer wat anders.

Het verbod was gerechtvaardigd,--ofschoon, als men toch beschermen wou,
er in de gevangenissen en bordeelen heel wat menschen nóg dringender
behoefte aan hulp hadden dan die paling.

't Ging echter waarschijnlijk minder om het palingbelang dan om de
zedelijke opvoeding der Jordaners, die nu toch eindelijk eens afstand
moesten doen van zoo onmenschelijk vermaak. Afstand, nog eer ze er in
hun hart afstand van hadden gedaan.

De Jordaners verzetten zich, en soldaten trokken den Jordaan binnen. Het
werd een formeel oproer.

Natuurlijk wonnen de geweren het en tegenwoordig worden de palingen
alleen maar levend gevild en in stukken gesneden door de gemoedelijke
handjes der vriendelijke vischvrouwen. Meneer het Gemeenteraadslid ziet
het zonder gewetenswroeging aan, zijn kinderen kijken ook met een zeker
welgevallen. Het vischvrouwtje doet het zoo kwiek, en paling is lekker.
Maar de Jordaners mogen niet meer »palingtrekken", denken er niet eens
meer aan. Dat is voorbij. Door kogels getroffen.

En dit was nu juist de fout, dat de kogels het geveld hebben.

Er was een betere manier geweest.

Men had er Willem III voor moeten spannen. Gelijk de Jordaners Zijne
Majesteit hadden voortgetrokken, had deze Majesteit--majesteitelijke
roeping en roem!--zich in dienst moeten stellen van hun zedelijk heil.

Men had de voornaamste palingtrekkers moeten opzoeken, hen uitnoodigen
tot een vergadering ten Raadhuize, en daar had de Burgemeester, ter eere
der vergadering in ambtsgewaad, moeten zeggen, hoe graag de Koning wou,
dat dit vermaak uit »Zijn Jordaan" verdween, om dan te vragen, of de
mannen daar geen middel op wisten: »De Koning vond, dat de Jordaners
tegenwoordig te hoog stonden voor zulk een toch altijd wreed genoegen."
En dan had men het daarheen moeten sturen, dat bij het eerstvolgend
bezoek van Willem III een eere-comité van Jordaners onder leiding van
Bokkebek, den Koning, »het besluit der burgerij" meedeelde, om voortaan
ter liefde van hun vorst en de palingen, niet meer aan het palingtrekken
te doen.

Dan had men, en waarlijk opnieuw zonder houtslöjd, de zelfwerkzaamheid
in actie gebracht ten bate van het zelfheil.

       *       *       *       *       *

Doch wellicht vindt deze of gene, dat deze paedagogiek een politiek
bijsmaakje heeft, dat zij eigenlijk slinksche middelen gebruikte, en,
om het maar ineens te zeggen, in haar wezen onoprecht was. Koning en
Burgemeester zouden zeer goed geweten hebben, dat de Jordaners _niet_ te
hoog stonden voor dat wreed genoegen, en heel die opgezette komedie zou
niet anders geweest zijn dan een speculeeren op de menschelijke
ijdelheid, dus op een menschelijke fout.

Laat de Jordaan mij tegen deze bedenking mogen verdedigen.

Het is marktdag en de Noordermarkt is vol kooplui en koopers. Er liggen
allerlei nuttige en noodige dingen, die de drentelende burgervrouwtjes
vandaag voor een prijsje willen meester worden. Maar daar staat ook een
koopman, die iets totaal overbodigs aanbiedt. Niemand zal zoo gek zijn,
daarvoor zijn geld uit te geven. Zoo meent ge. En de omgeving van het
kraampje is ook dood van leegte. Maar wacht een oogenblik. De koopman
begint met rijksdaalders te werken. Hij smijt ze tegen een tafelblad,
zoodat ze terugspringen, vangt ze op, laat ze rinkelen, gooit ze omhoog,
weet ze met een sierlijken greep te vangen, en binnenkort staat hij
midden in een breeden kring van menschen. Eerst kwamen de jongens en
gaapten zijn kunsten aan, toen ook de mannen en de vrouwen. De blinkende
geldstukken, neen de wijze waarop de koopman er mee manoeuvreerde, heeft
het volk doen toestroomen. En onder de hand heeft de kunstenaar, steeds
oreerende, iets aangeduid van hetgeen hij het achtbare publiek wenscht
aan te bieden.

Het publiek wacht en kijkt. Het is nieuwsgierig. Maar geen sterveling
is van plan iets te koopen. Ze hebben hun geld te lief en geven niets
om die prullen. Doch ze kennen den koopman niet en hun eigen rampzalige
zwakheid. Hij haalt iets onder zijn tafel vandaan. Een doos. Hij opent
ze. Het publiek rekt de halzen uit om te kunnen zien. Hij neemt iets
tusschen wijsvinger en duim, maar 't blijft nog verborgen. Nu roemt hij
de deugden van dit inderdaad buitengewone. Men zou al geld geven, om het
te mogen aanschouwen. En dan te denken, dat je zoo iets bizonders voor
luttel geld je kunt toeëigenen. Dat je 't je heele leven kunt meedragen.
Het is een zeldzaam kansje. En uit een omhulling van rose watten--zoo
waardevol bergt men geen prullen--wikkelt de koopman het wonder te
voorschijn. En dat kun je nu krijgen voor slechts vijf cent.

De jongens hebben geen vijf cent Zij gapen het wonder maar aan. Doch die
mannen, en die vrouwen, de centen rammelen al in den zak. Komaan meneer,
is het niets voor uzelf, dan is het toch voor uw kinderen. Komaan
juffrouw, u hebt zoo iets toch immers nog nooit in huis gebracht? En
meneer laat zich verleiden: Vooruit, geef me dan maar zoo'n dingetje. De
centen telt hij al neer. En de juffrouw laat zich verleiden. En anderen
volgen. En het is den slimmen koopman gelukt, de menschen zoo ver te
brengen, dat ze het geld offerden, dat ze noodig hadden en wilden
behouden, en een prul mee naar huis namen, dat ze niet behoefden en
eigenlijk zelfs niet eens begeerden.

Die koopman heeft maar één methode: beduvel je menschen.

En die methode heeft succes. Alleen, hij wendt haar aan tot nadeel van
zijn volk en ten bate van zichzelf. Daardoor is hij geen paedagoog. Maar
had hij omgekeerd het heil van anderen op 't oog en wilde hij daartoe
zelf offers brengen, dan was hij met zijn methode van »beduvel ze"
een geboren opvoeder. Of is het niet onze grootste kunst, kinderen en
menschen het goede te laten doen, waar ze in hun hart afkeerig van zijn?
Hen smaak te doen krijgen in hetgeen hen noodig maar niet aantrekkelijk
is?

»Jordaanpaedagogiek!" roept hier de echte paedagoog verachtelijk uit.
»Een paedagogiek, die haar achterbuurtsche afkomst niet verloochent.
Men kan wel zien, dat deze paedagoog een Jordaankind is, bij vunzige
grachten opgegroeid."

Dat is hij. Maar nu blijkt meteen zonneklaar, dat hij geen paedagoog is,
hetgeen hij, ziende de echte paedagogen, wel altijd gevoeld heeft.

Stel u voor: de methode van beduvel ze maar. En dat in naam der
pae-da-go-giek!

       *       *       *       *       *

Er was r's een moeder, die altijd 's avonds, als het bedtijd was, tegen
haar spruit zei: »Kom, nu gaan we ons eens lekkertjes uitkleeden en dan
lekkertjes naar bed."

Nu moet ge weten, dat die spruit het lang niet lekkertjes vond, het
uitkleeden niet en het naar bed gaan ook niet, en veel liever bleef
spelen. Maar als moeder dat zoo zei, dan was het net, of er over het
uitkleeden en naar bed gaan een zekere bekoring kwam, of het vriendelijk
licht, dat den heelen avond het spel beschenen had, wat draaide en zijn
schijnsel wierp om den stoel waar 't kind zich ontkleedde. Het
speelhoekje kwam in den schaduw.

Een gewoon mensch, die geen verstand van paedagogiek heeft, begrijpt dit
best. Er is inderdaad zoo'n lichtje in 't moederhart, en dat straalt
zijn schijnsel in stemmende woordjes uit. Als moeders zoo iets zeggen,
verwisselen lust en onlust in 't kindergemoed. Dat is de wonderlijke
uitwerking van haar woorden.

Maar eigenlijk volgde moeder daarbij die veroordeelde methode van
je-weet-wel.

Toen kwam moeder eens in aanraking met een echte paedagoog, nog wel
een moeder, en die keurde de gevolgde manier beslist af. Die deed het
paedagogisch. Het kind moest op tijd eindigen met zijn spel en dan naar
bed, lekkertjes of niet. En zoo gebeurde 't ook bij haar kind. Maar 't
ging altijd met tegenzin; en als 't heel mooi was met gelaten berusting.
Nooit met een warm gevoel van vriendelijke instemming. Moeder, ik bedoel
nu de eerste, zag dat, en ze had een buitengewoon respect voor die
degelijkheid, maar ze bleef toch maar liever bij haar eigen manier: die
vond ze voor 't kind gezelliger, en eigenlijk ook voor haarzelf.

Doch ik geloof, dat ik haar begrijp. Ze wilde zoo graag, dat het
kind lekkertjes ging slapen, ze vond het voor 't kind zoo goed als
het, zonder conflict, in die zachte stemming het spel verving door de
nachtrust. Ze wist echter wel, dat zoo'n overgang voor 't kind moeilijk
is, en om het nu daarbij te helpen, kwam ze het kind met háár stemming
te gemoet. Wat heilzaam was voor 't kind, maar door jeugdige kracht nog
niet spontaan en zonder bijstand ontwikkeld kon worden, kwam nu te
voorschijn--en toch _in_ het kind--door moeders wijze, liefdevolle,
steunende inwerking. Deze riep in het kind iets wakker.

Neen, dat is geen bedriegen. Met leugens heeft men nooit succes. Die
mogen ons voor 't oogenblik uit den nood helpen, ze brengen ons in 't
spinrag der onwaarheid, waarin we steeds meer verward raken.

Die methode van »beduvel ze maar" bedoelt, het goede in kind en mensch
op te roepen, dat er in aanleg aanwezig is, en daarmee te overwinnen het
kwaad dat dreigt of heerscht.

De potentiëele deugd reëel te maken.

Den engel aan te gorden tegenover den duivel.

En daarom moest ze in de paedagogiek eigenlijk heeten: Verengel ze maar.

Dat klinkt echter te mooi voor Jordaanpaedagogiek. We zeggen het daar
liever wat ruw. Maar we meenen het daarom toch goed. En wellicht dat
menig onderwijzer, die zijn kinderen dag aan dag moet inprenten, wat die
schapen absoluut onverschillig is, en die naar zijn zin de medewerking
dier kinderen bij toepassing der heerschende methoden niet in voldoende
mate kan winnen, wat meer succes heeft, als hij 't eens probeert met de
methode van.... doch nu weet hij 't al.



IN 'T NIEUWE HUIS.


Menige woning is als de schelp van een weekdier. Je kruipt er van voren
in en dan ontwikkelt zich een stel ruimten, met aan alle zijden wanden.
Wil je er uit, dan dien je weer terug te kruipen. Toegang en uitgang
zijn dezelfde.

Dat geeft altijd zoo iets beklemmends. Overal stuit je tegen muren. Als
de voordeur achter je gesloten is, ben je gevangen. Je bent in een fuik
gezwommen. Aan den achterkant is geen uitbreken.

Zoo kan je ook zoo leelijk een vereeniging, een partij binnenzwemmen.
Ben je er eenmaal in, dan kun je geen hand uitsteken, of je slaat tegen
een muur van het programma. Akelig benauwd. Je dacht je tusschen die
wanden recht behagelijk en thuis te voelen? Niets er van. 't Zijn
dwangbuizen voor je geest. Je willen en je denken, je neigingen en je
inzichten botsen voortdurend tegen de geformuleerde overtuigingen en je
dankt den hemel, als je er goed en wel uit bent, zij het ook, dat ze je
door het inkruipgat er principiëel hebben uitgesmeten.

Dan ben je weer heerlijk in de vrijheid.

Het nieuwe huis had gelukkig een achteruitje.

Wanneer je had aangebeld, kwam je in de gang. Een zijdeur gaf toegang
tot de »zijkamer". Als kind heb ik bij dezen naam nooit aan de
eigenlijke beteekenis gedacht. Die zijkamer was de mooie kamer, daar
stonden de beste meubelen, daar zat je alleen zondags, daar ontving
je visite. Er was dus iets fijns aan dien naam verbonden, en dit hoorde
ik in den naam. Ik dácht er niet bij aan zijde en satijn, maar ik kwam
er bij in een stemming van die stoffen. De zijkamer behandelde je met
een zekere reverentie, gelijk een zijden japon. Dat was geen stuk
gemeenzaamheid. En als je tegen een bezoeker zei: »Ga u maar even in de
zijkamer," dan kwam er, en niet alleen door de beleefdheid, iets zijigs
in je stem.

Ziedaar het effect der klanken. Fijne, mooie, beschaafde klanken kunnen
beschavend werken door het intoneeren van fijne stemmingen.

Aan 't eind van de gang kwam je door een andere deur in de huiskamer.
Hier was het, dat we in schemeravond onze liederen zongen, op stoelen
en op den grond om de kachel gegroept. Vulkachels waren er toen
gelukkig nog niet. Je moest nog telkens »een schepje op de kachel"
doen, je zag den pot gloeien, je zag bij 't poken de vonken vallen,
ja zag zoo'n heerlijk warmgeel licht uit het pookgat schijnen, altemaal
genietingen, waarvan de gemakzucht, de techniek, de hygiëne en andere
ongerechtigheden ons hebben beroofd. Vader stak den pook in de kachel,
om met de punt zijn pijp aan te steken; een stukje roodvlammend leven
midden in de duisternis. Onze kinderoogen genoten van alles. Met volle
teugen dronken we de poëzie van dit huiskamerleven in. De zijkamer had
iets stijfs en kils. Maar de huiskamer--ze mocht dan laag en donker zijn
met dat eene raam op den tuin, ze mocht vol rook hangen van Vaders pijp,
ze mocht door gloeiende kachel, bedstede en nog zoo een en ander een
benauwde atmosfeer hebben, ze was toch een gezegend oord. Er zweefden
gezelligheid, vertrouwelijkheid, hartelijkheid. Je voelde je er warm en
veilig.

       *       *       *       *       *

Ga nu eens mee voor dat eene raam zitten. Dan zie je tuintjes. Hier
vlak voor je is ons eigen tuintje. Eerst een plaatsje en daarachter een
tuintje, beide maar klein. Het plaatsje van groote vierkante tegels, het
tuintje niet anders dan een lapje zwarte grond. In drie of vier stapjes
heb je beide doorloopen. Maar toch een tuintje. Een lage, donkere
schutting scheidt het, rechts, van buurmans tuintje. Daar kun je ook in
kijken. En dan ligt er weer een, en nog een, en nog een, een heele rij.
Links staat een vrij hoog houten loodsje van twee verdiepingen, dat daar
het terrein en alle uitzicht afsluit. Maar achter ons tuintje en dat van
de buren zie je weer de tuintjes van de achterburen. Die zijn grooter
dan de onze, want daar wonen rijkere menschen. In hun tuinen staan heele
boomen, waar de musschen in sjilpen.

Is dat niet een heerlijk bezit? Ruimte, lucht, groen, vogels.

Toen we bij 't verhuizen onze eerste stappen in de nieuwe woning zetten
en ik door dit eene raam keek, wist ik niet wat ik zag. Echte boomen.
Aanstonds ging ik uit de huiskamer de keuken in, opende een glazen deur,
liep een trapje af, en stond buiten. Ik keek rond als Columbus. Een
nieuw werelddeel. En alles even verrukkelijk. Daar was een waterput. Als
je er op ging staan, kon je over de schuttingen kijken. Ik deed het. Wát
een ruimte! En hoor die vogels! Misschien kon je ze lokken en kwamen ze
ook hier in den tuin. Dan was je heelemaal buiten.

Wanneer ik nú ons tuintje zag en daar mijn buitengenietingen moest
maken, zou ik me zeker erg mistroostig voelen. Ik ben nu, helaas,
zooveel beter gewoon. Maar toen? 't Was voor 't eerst van mijn leven,
dat we de weelde van zoo'n tuin hadden. En dan is ieder plekje grond
een verrukking. Vader nam natuurlijk den aanleg van 't geheel voor zijn
rekening. Die goede man genoot niet minder dan wij. Als een kind was hij
in zijn schik. De winkel met al zijn zorgen lag achter hem. Doodarm had
hij dien verlaten. Hij had een soort betrekking gekregen aan »'t Heeren
Logement", een inrichting waar allerlei inboedels verkocht werden, een
venduhuis. Hij verdiende er luttel. Maar de kwellende angsten van den
verloopenden winkel was hij kwijt, en nu genoot hij inderdaad als een
kind.

»Tegen die schutting zullen we lathyrus zetten." Ik hoor het hem nog
zeggen. Het pijpje in den mond, het onmisbare »krommertje", scharrelde
hij nu over het plaatsje, in 't schuurtje, door den tuin. Een spa
en een hark had hij al weten machtig te worden. En daar spitte en
harkte hij al zijn zorgen mee weg, in misschien twaalf vierkanten meter
zwarten grond. Ik zie hem nog alle steenen en vuil opruimen, een perkje
aanleggen, een paadje plat trappen. En ik mag hem helpen. Ik ga met hem
mee naar de Bloemmarkt, op den Singel bij de Munt, wat planten koopen en
zaad. De namen »geranium" en »lathyrus" met de spelling er bij heb ik
toen geleerd. Vaders liefhebberijen wekten en bevredigden mijn
leergierigheid.

Een nieuw huis, een nieuwe omgeving, een nieuw leven. Uiterst bescheiden
in zijn behoeften, was Vader gauw voldaan en gelukkig. Als die ellendige
geldzorgen maar niet drukten. Daarvoor alleen was hij bang. Hij was
absoluut geen man, om zelfstandig zaken te drijven. Hij was een model
van trouwe gehoorzaamheid, een uitstekend dienaar. En zoo was hij dan
nu, bevrijd van zijn bezit, ontheven van zijn verantwoordelijkheid,
onttroond als chef, den koning te rijk. Menigeen krijgt het beter door
een vermindering. Waarom zoeken de menschen toch zoo vaak hun ongeluk in
een levenspositie, te groot voor hun aanleg?

       *       *       *       *       *

We woonden in de Nieuwe Leliestraat. Vader had een gering inkomen.
Waar leefden we dan van? Christine, de oudste, ging in een betrekking,
voor nacht en dag, als winkeljuffrouw. Dan had ze tenminste goede
huisvesting, goeden kost, en wat geld voor haar kleeding. Maar dat geld
ging meer naar Moeder dan naar de kleederwinkels. Het lieve meisje kon
het niet voor haarzelf besteden, als ze wist dat Moeder »zonder een cent
zat". En dan worden zulke meisjes wel eens beschimpt, omdat ze er zoo
kaal uitzien.

Daarbij begon de oudste zoon al wat te verdienen en waren er twee
kostjongens. Op die manier scharrelden we er doorheen.

Hoewel ik toen pas 10 jaar was, wist ik toch precies en weet ik nu nog,
hoeveel er elke week inkwam. Ik weet zelfs, hoeveel kostgeld er voor die
twee jongens werd betaald. In de armoede leven de kinderen veel meer met
het gezin en zijn nooden mee, dan in de welvaart. Hoeveel kinderen in
den gegoeden stand van 10, neen 20 jaar, hebben een flauw besef van
wat Vader verdienen moet, om het gezin te onderhouden, zijn jongens te
laten studeeren? Daar leven de kinderen zoo zeer in de onbezorgdheid,
dat het wel eens in de zorgeloosheid wordt. Zij spelen student, maken
naaistersrekeningen, zonder ooit »te rekenen". Dat geld komt er wel,
daar bekommeren ze zich niet om. Zoo leeren ze niet waardeeren de
inspanning der ouders, niet kennen de waarde van 't geld, en verstaan
niet tijdig de kunst evenwicht te bewaren tusschen inkomsten en
uitgaven. Armoede is een opvoedster voor 't leven, kan het althans zijn.

Zullen we nu zeggen: we moeten de armoede zoeken, opdat we in haar een
goede opvoedster voor onze kinderen hebben? Dat nooit, daartoe gaat ze
met te veel bittere ellende gepaard: ziekte, angst, vernedering. Maar
wel acht ik een sobere levenswijze zeer gewenscht, en daarbij zulk een
samenleven van oud en jong, dat de jongeren geleidelijk en als vanzelf
in de levenspraktijk komen. De kinderen mogen gerust weten wat dit
en dat kost, en dat er maar zóóveel beschikbaar is, en dat we ons
deze of gene zelfs kleine weelde moeten ontzeggen. Vele ouders houden
zich echter liever groot voor hun kinderen; andere bewaren een zekere
geheimzinnigheid: »zulke dingen gaan den kinderen niet aan", nog andere
kunnen hun kinderen niet gelukkig maken zonder ze te overladen. Met
zorg? Kun je denken. Met heerlijkheden.

Nood leert bidden _en werken_. Zorg leert zorgen. En het kan voor een
kind niet anders dan goed zijn, als het intieme gezinsleven, rekening
houdend met kinderkrachten, het kind actief betrekt in zijn
moeilijkheden. Dat is ook een »leeren door doen."

       *       *       *       *       *

Ik zie, nu al bijna dertig jaar, hoe zeer vele ouders mijner leerlingen,
menschen die er geldelijk volstrekt niet slechter bij staan dan
ind'rtijd mijn ouders, hun jongens zoo gauw mogelijk uit geldverdienen
sturen en er niet aan denken die kinderen een vak te doen leeren.
Jongens, die goed het zesde leerjaar hebben doorloopen, worden eenvoudig
loopjongen in een winkel. Bij uitzondering gaat er een naar de
ambachtsschool, en al hun kennis van taal, rekenen, geschiedenis,
aardrijkskunde zijn ze binnen eenige maanden verloopen in hun nieuwe
wereld van belangen. Die laten ze graag slippen bij al hun gesjouw door
de stad.

Hoe kwam het nu, dat mijn ouders, onder alles door, zoo trouw zorgden
voor goede scholen en twee hunner jongens de heele ambachtsschool lieten
doorloopen, terwijl de derde voor onderwijzer mocht leeren, d. w. z.
vóór zijn achttiende jaar bijna niets thuis bracht?

Ik meen hier een leerzaam verschijnsel te ontdekken. Vader en Moeder
hadden het wel heel zorgvol, maar niet door eigen lakschheid, niet door
eigen geestelijk of zedelijk onvermogen. Beiden waren van goede afkomst,
beider familiën behoorden tot dat deel van den burgerstand, waaruit
dokters, notarissen, predikanten, handelaars voortkomen, beiden hadden
een ontwikkelde opvoeding genoten. Maar Vader leed aan toevallen en
al zijn bekwaamheid en braafheid konden hem niet in een betrekking
handhaven. Daar zat de hoofdoorzaak van den achteruitgang. Voor
winkeldrijven had de goede man niet de noodige talenten--men is koopman
of men is het niet--en iederen anderen werkkring bekleedde hij slechts
zoo lang, tot hij in zijn arbeid een toeval had gekregen. Daar waren de
menschen bang voor, patroons zoowel als mede-ondergeschikten, en Vader
werd ontslagen. Later hoop ik van deze bittere ellende voor die twee zoo
goed kunnende en zoo goed willende menschen iets meer te vertellen, maar
nu moest ik reeds het feit mededeelen. De _oorzaak_ der armoede is van
overgroot belang voor de opvoeding en de toekomst der kinderen. Moreele
en geestelijke verslapping laten de kinderen los, in wie vaak reeds
dezelfde lakschheid en lamlendigheid huizen. Maar mijn ouders behielden
onder allen tegenspoed hun energie, lieten zich niet wegzinken,
trachtten zich aldoor op te houden en op te werken, kampten alleen tegen
een overmachtigen vijand, doch hielden den strijd vol tot hun kinderen
volwassenen waren; ze offerden die kinderen niet op, maar zochten er van
te maken wat onder de gegeven omstandigheden maar eenigszins mogelijk
was, ja, beproefden in hun kinderen de verloren maatschappelijke positie
te herwinnen.

En dat is hun gelukt Dat hebben ze nog mogen beleven. In hun
maatschappelijken strijd ging het eerst al maar naar beneden: er werd
kind op kind geboren, tot zeven toe, en betrekking na betrekking
verloren. Daarna bleef het jarenlang worstelen in de diepte. Maar
toen ging het geleidelijk omhoog: de kinderen werden grooter,
en--wonderbaar--de toevallen bleven na het 50ste jaar weg. Zoo hebben
Vader en Moeder het in de laatste periode van hun leven nog heel goed
gehad, beter dan ooit in hun huwlijksjaren--hoofdzakelijk ten gevolge
van de in hen wonende onuitroeibare energie, die zich zoo heel duidelijk
openbaarde in dit eene feit, dat ze hun jongens, te midden van groote
geldzorgen, niet opofferden aan het heden, maar deden opleiden voor de
toekomst.

       *       *       *       *       *

Het verschil tusschen den wijze en den dwaas, zei iemand mij eens,
bestaat hierin, dat de eerste een betrekkelijk klein genot van het
oogenblik weet prijs te geven voor een betrekkelijk groot genot in de
toekomst. Dwaas was Ezau, die zijn eerstgeboorterecht verkocht voor een
schotel linzensoep. En de hoogste wijsheid sprak uit het woord, dat wie
zijn leven om Christus' wille durfde verliezen, het leven eerst recht
winnen zou.

Ik houd niet van de woorden wijs en dwaas in dit verband. Ze zijn me te
berekenend. Jacob, rustig overleggende bij Ezau's honger, zelf in stilte
hongerend naar diens eerstgeboorterecht, en heel verstandig gebruik
makende van de gelegenheid, is mij hierin meer antipathiek dan zijn
kortzichtige broeder. Ezau zag, slaaf van het lagere, op dit oogenblik
het hoogere niet. Jacob zag dit zoo goed, dat zijn wijsheid niet
terugdeinsde voor iets eigenlijk veel lagers: het uitbuiten van de
zwakheid zijns broeders.

En toch is het waar, dat men voor het heden de toekomst moet koopen.
Maar dat moet niet geschieden in welwijze berekening, wier egoïsme
zelfs geen oog heeft voor de belangen der naasten en deze baatzuchtig
opzuigt, maar in krachtsontplooiing, die--uitwerking van innerlijke
spanning--alle moeilijkheden van het oogenblik trotseert en zelfs
zoekt. Het mag niet heeten: dáár is mijn _doel_ en daarom _zal_ ik in
vredesnaam deze plichten maar vervullen. Doch het moet wezen: in die
_richting_ leidt mijn leven en nu _kan_ ik niet anders dan worstelend
voortgaan, zij het, dat ik worstel tot den einde toe, zij het ook, dat
ik worstelend bezwijk.

Omdat in het leven mijner ouders waardevolle krachten werkten,
konden zij jarenlang zoo vele en schier onoverwinbare tegenspoeden
doorworstelen, gelijk de wortels van gezonde planten steenen doordringen
en ten slotte zelfs rotsen doen splijten. En omdat die krachten zoo
menigmaal ontbreken, zinken anderen in steeds dieper armoede en ellende
weg. Dat is natuurlijk voor niemand een reden tot verhoovaardiging
en al evenmin tot hulpweigering. Maar dat dringt ons bij iederen
ernstigen bijstand, die niet helpende afschuift maar helpende
aantrekt, te onderzoeken naar de oorzaken der heerschende ellende en
dienovereenkomstig middelen aan te wenden. Het voornaamste middel zal
dan wel steeds blijken: gelegenheid bieden tot krachtsontwikkeling, al
zijn de aanwezige krachten ook nog zoo miniem.

En hieruit volgt voor onze opvoeding, dat we, in huis en in school, toch
voornamelijk moeten zorgen voor het _groeien_ der kinderen, zoodat er
krachten in hen uitwassen. Geen groei zonder arbeid, die de krachten aan
't werk zet. En daarom: laat ze werken, werken.

En hieruit volgt voor onze philantropie, dat we--tenzij aan afgeleefden
en zieken--nooit slechter kunnen helpen dan door te geven.

Het vraagstuk van het pauperisme is een ontzettend moeilijk probleem.
Maar de oplossing kan nooit gevonden worden in het verstrekken van
»brood en spelen". Daarmee gaat het volk ten gronde. Er is maar één
middel om aan de aarde het brood te ontworstelen: De hand aan den ploeg.
Alleen werkende zegeviert de arme op de armoede.



VAN EEN VLOEK EEN ZEGEN.


Och, mijn goede vader! Van die koopziekte was hij nog niet genezen. Hij
had het in de krenten en de rozijnen nu toch zoo volmaakt afgelegd.
De onopengesneden afleveringen van »De Aarde en hare Volken" en het
»Bijbelsch Magazijn" waren als stomme aanklagers mee verhuisd. En toch
bezweek hij weer. Neen, dat kwam niet, omdat hij het zocht. De goede man
ging nooit op koopen uit. En hij had wel een portemonnaie op zak, maar
er zat nooit geld in. Van schulden maken had hij bovendien een afkeer.
Maar het zocht hem.

Laat ieder eens eerlijk zijn eigen leven nagaan. Dan zal hij zien,
hoe hij door dat leven een of ook eenige gebreken meedraagt, inwonende
neigingen, die als erfhonden rustig in hun hok blijven liggen zoolang er
niemand vreemds op 't erf komt, maar aanstonds opschrikken en opspringen
als ze naderende voetstappen hooren. Geen goed beginsel is zoo waaksch
als deze booze begeerten. En nauwelijks zijn ze gewekt, of ze
beheerschen ons.

We zijn niet zoo bedorven, dat we het kwaad zoeken. Maar we zijn slecht
en zwak genoeg, om ons door 't kwaad te laten vinden als 't ons zoekt.
En dat doet het. Op allerlei onverwachte oogenblikken loopt het ons erf
op. En als de lusten dan wakker worden, het is niet om als een trouwe
hond den verleider aan te vallen en te verjagen, maar om door hem te
worden gestreeld. Het is ook zoo heerlijk, zich zachtjes te laten gaan
onder de zoet-behagelijke bevrediging onzer sluimerende verlangens.
Adam en Eva gaan er niet op uit, gedreven door slechte driften. Ze zijn
volkomen gelukkig en denken niet eens aan kwaad. Argeloos dwalen ze door
den hof, rustig genietende van de balsemende atmosfeer, de harmonieuse
omgeving, en den stillen vrede des gemoeds. Maar dan komt de verleider
tot hen en hij vindt ze niet, als later Jozef, met een onwankelbaar:
»Zou ik zulk groot kwaad doen en zondigen tegen God?" Hij vindt ze niet,
als later Jezus, met een onwrikbaar: »Ga weg van mij, Satan!" Maar hij
vindt ze bereid tot redeneeren. En wie eenmaal met den verzoeker aan
't redeneeren gaat, verliest het, onverbiddelijk. Hij is een fijn
redeneerder en ons, door lusten beneveld verstand, veel te slim af.
Luister niet naar hem. Luisteren is vallen.

               *       *       *

Waarom moest mijn vader nu juist een betrekkinkje krijgen aan dat
venduhuis? Daar woonde hij dag aan dag de verkoopingen bij, en daar zag
hij, hoe waardevolle dingen voor luttele bedragen van de hand gingen.
Dat kon hij niet laten passeeren, dan waagde hij ook een bod, en dan
kreeg mijn moeder allerlei overbodige meubelen thuis. Zoo raakte de
brave man wezenlijk aan 't speculeeren, want hij kocht voorwerpen tegen
lagen prijs, met de stellige verwachting die eenige dagen later tegen
hooger prijs weer te verkoopen--'t was zonde, zulke koopjes te laten
gaan--en daarmee raakte hij in de schuld.

       *       *       *       *       *

Men begrijpt natuurlijk dat ik dit niet vertel, om mijn braven vader
jaren na zijn dood te bekladden. Wanneer de lezers van hem een anderen
indruk krijgen dan dien van een groot, naïef kind, dan heb ik hem niet
goed geteekend. Hij was de rechtschapenheid zelf en behalve een paar
driftvlaagjes was zijn grootste fout: een beetje te veel goed vertrouwen
in zijn geslepen en hardvochtigen medemensch. Die kooplust was voor een
groot deel averechtsch handelsgenie. Hij dacht daarbij erg slim te werk
te gaan, maar werd steeds zelf het slachtoffer van berekenender naturen,
die er hun voordeel bij hadden, hem in zijn ongeluk te laten loopen, of
daarin te brengen. Hij was uiterst fijn van geweten, en werd de dupe van
gewetenlooze harteloosheid. Eerlijk tot op een spijkerkop, was hij een
gezochte buit voor dat heirleger maatschappelijke parasieten, dat ook
uit de armste organismen nog levenssappen weet weg te zuigen. Doch, wat
nu het wonderbaarlijke is, waar dit hem natuurlijk vaak in geldelijke
moeilijkheden bracht--juist hem, den fijngevoelige, den argelooze, den
ridderlijke--daar groeiden uit die moeilijkheden bijna altijd mooie
levenservaringen. Ik geloof vast, dat de kapitalen, in kroegen en
bordeelen verdiend, moreele ellende in de familiën brengen, en een
mijner schoonste jeugdherinneringen dank ik aan de verliezen dier
onpractische natuur, die zich onvoorzichtiglijk op het gladde ijs der
zakenwereld waagde, en wiens zelfoverschatting--voorzeker een fout--zoo
aandoenlijk werd goedgemaakt door de kinderlijke deugden van een
onbedorven gemoed. Eer ik echter mijzelf nog eens verkwikken wil in
die schoone heugenis, moet ik een ander deel kinderzaligheid voor u
uitspreiden op onze tuintafel.

Zoodra er gebeld werd en een beladen handkar voor de deur stond, wist
Moeder al hoe laat het was. »Juffrouw, dit komt van de verkoopening, van
Meneer zelf," zei de bezorger, en Moeder had weer iets, vaak iets heel
onpractisch, aan te nemen en op te bergen. Zoo verscheen er op zekeren
dag een reusachtige tuintafel: een groot, groen, vierkant houten blad op
een ijzeren onderstel met cirkels en krullen en vier gekrulde pootjes.
Het ding kwam zeker uit een grooten tuin, maar Vader had het prachtig
gevonden voor ons plaatsje en het daarom gekocht en per handwagen naar
de Leliestraat gestuurd. Moeder was eigenlijk recht boos met deze
zending van de »verkoopening" en ze wou dat »Meneer zelf" maar wat
minder koopgauw was. Doch ze kon de tafel toch niet terugsturen en liet
haar dus naar het plaatsje brengen, waarvan ze een al te groot deel in
beslag nam.

Maar wat heb ik op die tuintafel genoten!

Het was nog in den tijd, dat de handenarbeid zich beperkte tot het
spel en nog niet de scholen was binnengedrongen om zich daar te laten
fatsoeneeren. Ze leefde nog vrij, als een heidensch natuurkind, liep,
dartelde, sprong, precies zooals ze wou. Zelfs was ze nog niet gedoopt,
en geen sterveling dacht er aan, dat ze eenmaal dien uitheemschen naam
Slöjd zou ontvangen met daarnaast den deftigen van Handenarbeid.
Ze heette.... ja, ze heette eigenlijk heelemaal niet. Ze was innig
opgenomen in allerlei hulp aan Vader en Moeder, en in allerlei spel op
straat en in de huiskamer. Uit die natuurlijke verbinding was ze nog
niet als zelfstandig element naar buiten gekomen om onder de verzorging
der deskundigen als een apart wezentje in een eigen zondagsch pakje
netjes de wereld te worden ingestuurd. Ze was nog zoo zonder pretentie,
zonder opdringerige braafheid, ze was nog zoo anspruchslos en
aantrekkelijk.

Wanneer we voor onze zondagscent geen drop of zoethout kochten,
was het omdat de Pruisische Uhlanen ons te machtig waren. Die hingen
in heele rijen op prenten voor de winkelruiten. En daarnaast de
huzaren op dravende paarden. En ook de vliegende trein, kanonnen en
kruitwagens, door zes paarden getrokken. De geheele Duitsche armee
boeide onze oogen dermate, dat de snoepgoedwinkel het aflegde: het
lager zinnelijk begeeren werd overwonnen door hooger lust--een stuk
moreele opvoedingstheorie, dat je zoo maar zonder universiteit,
professor en lijvig boekdeel ontving, dat de simpelste ervaring aan
een eenvoudig menschenkind gratis thuis stuurde, zelfs in een
achterbuurt. Je had het als 't ware maar van de straat op te rapen.
Voor onze zondagscenten kochten we legermachten, liefst ongekleurde,
en verfden die. Een bescheiden verfdoosje--als we 't niet op onzen
verjaardag kregen--brachten we ook zelf met centen en halvecenten
bijeen. Je kon losse verfjes koopen van allen prijs en in alle kleur,
en evenzoo penseelen. Ik zie ons nog in den winkel uitzoeken:
karmijnrood, marineblauw, geliefde kleuren, waarvan de naam ons reeds
zoet in de ooren klonk. En al lieten die goedkoope penseeltjes ook vaak
een haar los, al »haarden" ze, we deden het er toch mee, we kleurden er
te voorzichtiger om. O weelde der wijsheid bij schraalheid der centen!

Als de uniformen dan gekleurd waren, plakten we mannen en paarden en
wagens op dun bordpapier--er waren altijd wel oude doozen en Moeder
kookte graag wat stijfsel voor ons. Daarna werden ze netjes uitgeknipt:
voorzichtig, uiterst voorzichtig, met die natuurlijke voorzichtigheid,
die ieder kind aangeboren is--niet waar, lieve Sien?--eer ouderlijke
angst en meesterlijke bemoeizucht ze heeft verlamd met waarschuwing,
bedreiging en verbod, en dan gingen er houten blokjes achter, zoodat ze
staan konden.

Lieve Sien, neem me niet kwalijk, dat ik jou daar zoo ineens midden
tusschen mijn huzaren haal. Maar toen ik daar zoo stil aan 't uitknippen
was, en al mijn aandacht wijdde aan de teugels der paarden, zoodat die
als sierlijke lijnen mooi bij den bek neerhingen, en toen ik ál mijn
geestelijke energie in vingerbeheersching concentreerde, om, alleen uit
eigen volkomenheidszucht, geen knipje te veel te doen, toen dacht ik
plotseling aan jou. Toen was ik weer dien zondagmiddag bij je ten eten,
en toen zag ik weer je driejarig kereltje--driejarig!--de borden--de
mooie borden!--een voor een uit de kast halen, er mee door de kamer
waggelen, ze netjes op de tafel zetten. »Hij hielp zijn moeder." Wat heb
ik toen genoten. Wat een lieve, lieve spanning in dat gezichtje, in die
armpjes, in die beentjes, in die heele houding! En hoe zongen de zuchten
een jubel van kindertriomf, telkens als er een reisje van de kast naar
de tafel was volbracht. Sientjelief, dat was nu paedagogiek, waar ik de
heele wereld wel op had willen trakteeren, tot de paedagogenwereld toe.
En als je jarig bent, krijg je van mij de Paedagogische Encyclopedie van
Prof. Rein cadeau. Niet om er in te lezen--de hemel beware me!--maar om
er je lieve Henkie mee te laten sjouwen, van de kast naar de tafel, en
van de tafel naar de kast. Wat zal dat een lekker speelgoed zijn, al die
dikke deelen! En dan haalt Henkie er nog meer paedagogiek uit dan zijn
vader!

Hoeveel moeders durven hun kinderen zoo op te voeden? Met zulk een
vertrouwen in de kinderlijke eigenschappen? Met zulk een absoluut hooger
schatten van een kind boven een bord? Wie 't probeeren wil, moet zelf
rustig, kalm, geduldig zijn, stil met zijn kind meeleven, niets aan 't
kind opdringen, vooral niet wat het kind uit eigen beweging al wil en
doet, en niet boos wezen, _als_ er door een ongelukje eens iets mocht
breken.

       *       *       *       *       *

En nu aan 't oorlogen!

Doch waar zou de veldslag geleverd worden? Waar was het terrein,
uitgestrekt genoeg om deze talrijke troepen in twee partijen op te
stellen en te doen strijden? De kamervloer? Maar daar liep iedereen.
De aanrechtbank in de keuken? Daar moest telkens gewerkt worden. Hebt
ge wel eens gezien, hoe zulke jongetjes met hun schatten alle ruimten
rondscharrelen, om ergens een goed speelhoekje te vinden? De volwassenen
kijken hen meestal voorbij, grauwen ze weg, zijn te vol van eigen
belangen om oog voor de kinderen te hebben. Maar Vaders kooplust had
mij mijn strijdveld bezorgd. Dat tuintafelblad was--nu in mijn
herinnering--van reusachtige afmetingen. Er kon een heel Waterloo worden
afgespeeld.

Naast ons woonde een heel net en rustig gezin met veel meisjes en één
jongen. Die jongen keek eerst, klom toen over het lage schuttinkje, en
we waren twee veldheeren, die onze troepen tegen elkaar aanvoerden.
Er werden toen ter tijd kleine kanonnetjes verkocht, waarmee je echt
schieten kon. We bedelden en spaarden net zoo lang, totdat we er een
paar machtig waren, laadden ze met kleine groene erwten en vuurden ze
op den vijand af. Elke held, die omkantelde, was voorloopig dood.

Maar die kanonnetjes schoten niet krachtig genoeg.

Daarom verschaften we ons koperen en glazen buizen--erwtenblazers--en
joegen daardoor met de kracht van onzen eigen adem de groene
projectielen tegen de papieren heldhaftigheid. Nu ging het beter. We
zagen hooge ruiters wankelen, vallen en in hun val anderen meeslepen.
Dat was een heerlijk gezicht. Van het aantal gesneuvelden hing het af,
aan welke zijde tenslotte de zege verbleef. En we bliezen met een
hartstocht en een volharding, alleen geëvenaard door de toewijding en
het geduld, waarmee we eerst al die benden hadden gekleurd en geknipt.

Doch stond ooit de vernielzucht op het oorlogsveld stil? Er was ook
bij ons climax in de wapenen. De proppenschieter kwam in 't vuur. Dat
was een geweldenaar. Die richtte heele tooneelen van verwoesting aan.
Wanneer de kurk uit het nauwkeurig gerichte kanon werd afgeschoten, deed
hij zelfs een heel vijandelijk kanon omtuimelen. En als de strijd te
lang onbeslist bleef, konden alleen de bommen der proppenschieters hem
beslechten. Die moesten dan ook aan 't werk, en de doffe tikken van kurk
tegen karton donderden onafgebroken door de vijandelijke gelederen.

Dikwijls bracht de duisternis pas een einde aan den strijd. Dan werden
mannen en paarden en kanonnen in hun onderscheidene doozen gelegd.
Gesneuvelden en overlevenden, winners en verliezers, lagen daar plat
en vredig op elkaar, zoo, dat de blokjes der voeten netjes tegen elkaar
aansloten. En dan gingen de veldheeren naar binnen en slapen. De eene
klom over het lage schuttinkje, terug naar zijn eigen heim. De ander
sleepte de doozen mee. »Adjuus!"--»Adjuus!"--»Kom je morgen weer
vroeg?"--»Ja, als ik kan."--Twee keukendeuren klapten toe, en het groene
slagveld lag in den donkeren nacht, leeg en verlaten.

Had die groote tuintafel ooit beter plaatsje kunnen krijgen dan hier,
waar ze veel te groot was voor de kleine ruimte? Ze bracht duizendvoude
rente op in een heirleger van gewonden en gesneuvelden. En »Meneer zelf"
mocht er voldoening van hebben, dat hij »dat bakbeest"--met welken naam
Moeder het eerst begroet had--van de »verkoopening" naar de Leliestraat
had gestuurd. Hij heeft er twee jongensharten mee verrukt.

       *       *       *       *       *

Verrukt?

Zeg liever bedorven.

Jongens mogen niet soldaatje-spelen, want dan groeit de moordlust in hen
aan, raken ze vertrouwd met doodslag en bloed, en, en, en....

Zoo fantaseert het principe.

Maar die eene jongen is nu al lang een braaf dokter in de hoofdstad des
rijks, die dag aan dag zich inspant om zieken te genezen, levens te
redden. En die andere heeft later, toen hij zoo wat twintig jaar was,
gedichten tegen den oorlog geschreven, waar alle kanonnen door overstemd
hadden behooren te worden, als kanonnen niet de onbescheidenste
bulderaars van de wereld waren.

Men moet niet zoo vertrouwen op het _fantaseeren der principes_, al
noemt men dit ook, met veel aplomb, _logisch redeneeren_. Je ziet het
immers in de politiek? En in den strijd der vakvereenigingen? En in
de paedagogiek? »Logisch redeneerende", uitgaande van een »zuiver
beginsel", zet men de heele maatschappij recht, dwingt men alle
verhoudingen, voedt men de kinderen tot engelen op; doch enkele simpele
feitjes, door het verheven principe hooghartig voorbijgezien, zijn
sterker dan het geweldigst principe, en maken ten slotte het
schijn-succes tot een nederlaag.

Zulke ervaringen deden het voorgeslacht al uitroepen: De mensch wikt,
God beschikt.

Volgens de zuiverste logica moest die overbodige tuintafel een oorzaak
van groote narigheid zijn, en zie, ze werd ons de oplossing van het
probleem, hoe de beschikbare legers, tusschen de ongeriefelijkheden van
onze omgeving, een slagveld konden vinden. Als je eenmaal legers hebt,
dienen ze dan toch te vechten. En hoe vecht je zonder terrein?

En volgens dezelfde logica had die kooplust mijn vader in de gevangenis
moeten brengen, en zie, ze bracht ons in aanraking met het christendom.

Dat ging zoo.

Bezwijkende voor de dagelijksche verzoeking, had Vader, gelijk ik reeds
vertelde, menig stuk gekocht met de bedoeling het straks bij gunstiger
markt, weer te verkoopen, en zoo was hij op zijn manier aan 't
speculeeren en natuurlijk in de schuld geraakt. Die schuld was gaandeweg
gestegen tot een bedrag van misschien een paar honderd gulden, en
vroeg, gelijk schulden dat zoo plegen te doen, op haar tijd om
aflossing. Maar de eerzame schuldenaar kon zijn schuldeischer, den
makelaar der verkooping, niet anders aanbieden dan de opgestapelde
schatten die hij zelf gekocht had en die nu vruchteloos naar een nieuwen
kooper uitzagen. Hiervan was de makelaar niet gediend: die goederen
waren eenmaal gekocht en geleverd, het geld moest er zijn, zaken zijn
zaken. En Vader zat in de ellende. O, wat was de goede man prikkelbaar
in zulke tijden. Ik weet dat nog zoo best. En hoe zenuwachtig stond
Moeders gezicht. Wij kinderen voelden mee de hopeloosheid van 't geval:
een som geld op te brengen, die eenvoudig niet te krijgen was. En dan de
dagelijks aandringende persing van een gevoelloos schuldeischer op de
leege beurs van een dood-eerlijk, pijnlijk-conscientieus, maar alleen
wat onnadenkend, eigenlijk ondóórdenkend man.

Nu gebeurde het in dien tijd, dat zeker iemand, die ook in zijn zaken
achteruit gegaan was, ook een winkel had moeten verlaten, en verhuisd
was naar een veel bescheidener woning, een deel zijner zeer goed
onderhouden meubelen wilde verkoopen, om daarmee wat overbodige stukken
in te ruilen voor zeer noodig geld. Die zeker iemand had een vrouw en ik
meen vijf of zes nog jonge kinderen, een talrijk gezin, dat alleen van
zijn verdiensten moest leven. Wij kenden het gezin, en daarom kreeg
Vader verlof, de meubelen op eigen naam te verkoopen, opdat hij de
provisie zou hebben, die hieraan verbonden was. Zulke extraatjes van een
paar gulden waren altijd bizonder welkom. Vader, Moeder, en ook
wij--meelevende kinderen--waren dan ook erg blij met de opdracht.

Maar hoe droevig en vernederend liep dit uit. Op zekeren dag kwam Vader
thuis, gebroken. De meubelen waren verkocht, maar de verkoopgelden waren
Vader niet uitbetaald. De makelaar had ze ingehouden ter afbetaling van
de schuld, die Vader bij hem had. Dat kon hij doen, omdat Vader de
meubelen op zijn eigen naam had doen verkoopen.

Daar zaten we. Die meneer, die zeker iemand, had Vader alles
toevertrouwd, hij zag verlangend naar het geld uit, en zou er geen
penning van ontvangen. Zijn oude, degelijke meubelen verkocht, misschien
wel opgeofferd als geliefde familiestukken, en niets er voor terug.

In zulke omstandigheden was Vader zoo machteloos. Hij durfde den
man niet onder de oogen komen--en die man woonde vlak tegenover ons.
Ook wij gingen gebukt onder de dreigende schande. In plaats van heel
vertrouwelijk en hartelijk te groeten, namen we wat schuw onze petjes af
en ontliepen al de leden van het gezin. Hoe verachtten we dien gemeenen
makelaar, die heel goed wist, dat de meubelen niet van Vader waren, maar
hier zijn kans schoon zag, om het hem toekomende geld te krijgen. Als
hij zijn geld maar had, kon 't hem niet schelen, of Vader daarmee een
onschuldige te kort deed, misschien beschuldigd zou worden van
oneerlijkheid, van oplichterij.

Oplichterij. Het woord ging als een koude rilling door ons gezin, en van
dag tot dag stelden we het uit, het noodlottig bericht aan de overburen
mee te deelen. Doch eindelijk, het moest. En, gelijk steeds in zulke
gevallen, Moeder ging er op af. O, vrouwen zijn zoo vaak duizendmaal
moediger dan mannen.

Wij wachtten thuis met angst. Hoe zou 't afloopen? Het ergste zou zijn,
dat Vader werd aangeklaagd wegens oplichterij en naar de gevangenis
ging. Het minste, dat de benadeelde familie er in berustte, maar wij
gebukt zouden gaan onder haar verachting. In ieder geval, er zou een
koele scheiding komen. We zouden de vriendschap van onze goede overburen
verliezen. Moeder kwam terug. Ademloos hoorden we haar aan.

»Meneer--had alles begrepen, en hij had erg met Vader te doen."

»En waren ze niet boos?"

»Neen, ze schrokken natuurlijk wel erg, en Mevrouw werd wit. Ach, ze
konden het geld ook zoo best gebruiken. Maar Meneer zei: Uw man heeft
geen schuld. Het is zeker Gods wil geweest."

We waren duizend pond lichter. De houding der getroffenen tegenover
ons veranderde in niets. Ze spraken nooit meer over 't geval, bleven
vriendelijk--maar die man.... ik heb hem als een heilige mee door 't
leven gedragen. Hij was zoo rustig-vroom, zoo eenvoudig-christelijk.
Zijn blik, zijn gelaat, zijn stem, zijn heele gedrag was zonder eenig
vertoon. Ik wou, dat ik zijn naam mocht noemen. Niemand kent hèm. Hij
was geen schrijver, geen schilder, geen geleerde, geen staatsman. Alleen
een kantoorheer--boekhouder op een wijnkooperskantoor--maar.... een
christen. In hem heb ik het christendom ontmoet. En dat ik het zoo
zuiver heb mogen aanschouwen, het was te danken aan Vaders argelooze
koopneiging.



IN EEN NETTE BUURT.


De Jordaan was net een weefsel van straten: een schering van
lengtestraten, met daardoor heen een inslag van dwarsstraten. De
Lijnbaangracht en de Prinsengracht vormden aan twee zijden den zelfkant
van het weefsel, dat in zijn geheel den indruk maakte van grof, grauw
linnen. Het was een vunze buurt. Eigenaardig was echter, dat sommige
lengtestraten en grachten als kleurige, glanzige zijden draden door
dit weefsel waren getrokken en men dus uit de onbeschaafde armoede
plotseling kon overgaan in den netten burgerstand. De Bloemgracht en de
Rozengracht bij voorbeeld waren niet te min voor handelaars en dokters;
daar zag je keurig onderhouden huizen met blinkend geverfde deuren;
heldere dienstmeisjes bespoten iederen Zaterdagmorgen de onderpui uit
een blinkend koperen glazenspuit; alles blonk er, tot de belknop en de
roode wangen der dienstmeisjes toe. En geen drie minuten verder had
je een armelijke Eglantiersstraat of Laurierstraat, met vuile houten
trappen, donkere portalen en slobberige vrouwen. Wie den Jordaan
doorkruiste, enkel maar doorsneed, kwam afwisselend in aanraking met
het proletariaat, de kleine burgerklasse, en den gegoeden burgerstand.

De Nieuwe Leliestraat, waar wij nu huisden, was de straat van het
financieel zwakke fatsoen. Heel nette menschen met kleine traktementjes
bewoonden er een huis of een eerste of tweede bovenhuis. Er was geen
vertrouwelijkheid in de buurt. Ieder bewaakte er angstvallig zijn stand
achter lage gordijnen en gesloten deuren. Je kwam niet bij malkaar over
huis. Op straat sprak je ook niet met mekaar. Je groette de buren
beleefd met een nijging of een deftig hoedafnemen, maar verder kwam het
niet. Zoo'n beetje gezellig op den stoep zitten, een luchtje scheppen
op de groengeverfde houten bank, een buurpraatje maken over het weer,
gelijk we dat op de Eglantiersgracht gekend hadden, geen kwestie van!
Daarvoor was men hier te netjes. Ieder hield voor den ander zoo'n beetje
schrale voornaamheid op. En zelfs achter het huis, in de tuintjes,
had je dezelfde stijfheid. Nooit of uiterst zelden knoopten volwassen
buren daar een gesprek met elkaar aan. Een afgemeten groet was het
hartelijkste waartoe men komen kon. Ik had het gevoel, en herinner me
dat nog heel wel, of ieder een stukje fatsoenlijke armoede te verbergen
had en voor zijn naaste buren niet weten wou, hoeveel pijnlijke zorg en
opofferingen het kostte, dagelijks knap voor den dag te komen. Al de
meisjes uit de buurt hadden nette hoedjes en nette manteltjes, nette
jurkjes en nette pijpenbroekjes, nette kousjes en nette schoentjes.
Je had ze zoo in de uitstalkast van een poppenwinkel kunnen zetten.
Onvertogen woorden hoorde je niet, ook niet van de jongens. Zelfs de
honden waren hier fatsoenlijker dan een straat verder: ze blaften niet
zoo onbehouwen. Maar er was ook geen leven, geen frisch, natuurlijk,
spontaan leven. De heele Leliestraat was een zoet zijden draadje door
't grove zaklinnen. En wij jongens, vrijbuiters uit de vroegere buurt,
werden er een heelen hoop braver. Dat we echter maar niet zoo
onmiddellijk verlelied waren en nog lang iets van onze oude natuur
behielden, moet ik, helaas, belijden, en zal de lezer vóór 't eind van
dit hoofdstuk vernemen.

       *       *       *       *       *

Boven ons woonden allerliefste jonggehuwden. Hij was den heelen dag op
kantoor en haar hoorden we haast onafgebroken zingen en met het kindje
praten. Wanneer het bij ons stil was, klonk het van boven met een lieve,
heldere vrouwenstem: »Dág Pa! Dág lieve Pa!" of de jonge moeder haar nog
niet eenjarig kindje leeren wou, hoe het zijn vader begroeten moest.
»Dág Pa! Dág schattige Pa!" Het klonk als vogelmuziek, zoo frisch, zoo
zuiver, zoo natuurlijk, zoo zangerig. »Dag lieve Paatje!" En dan nam
Moeder het dingetje op, hield het in de hoogte, en we hoorden het jonge
stemmetje kraaien. Nu werd het een beurtzang van moeder en kind. »Dag
lieve schat! Dag Pa!"--»A-a-a-a!"--»Dag snoesje! Komt Paatje gauw thuis?
Zeg dan maar: Dág Pa! Dág lieve Pa!"--»A-a-a-a-a!"

Wanneer Pa thuis kwam, hoorden we 't vroolijk gejubel van het kleine
gezinnetje. Dan mengde zich zijn sonore mannenstem in het lieve gesjilp
en gekweel van die twee anderen, en een innige geluksstemming zweefde in
dat natuurlijke klankenspel. 's Avonds, vóór 't kleintje naar bed ging,
droeg Pa het een poos rond, onder 't zingen van allerlei liederen, en
dan hoorden we Moeder in stille bedrijvigheid rondtrippelen. We maakten
aan de tafel ons huiswerk of kleurden en knipten onze legers, maar
onderdehand dronken onze ooren de symphonie van huiselijk geluk in en
genoot onze nog onontwikkelde verbeelding de idylle van het eenvoudige,
vredige, blijmoedige gezinnetje.

We weten vaak niet, vanwaar sommige stemmingen en sympathieën in
ons zijn gekomen. Maar wanneer later De Genestet's »Jong Hollandsch
binnenhuisje" me bekoorde en ik genoot van dien jongen vader, die met
zijn twee springende gedichtjes de kamer rondreed, hij op den vloer,
zij op en over hem heen klauterend, dan dacht ik meermalen aan onze
bovenbuurtjes, hoorde ik zijn warme mannenstem, het gekraai van 't
kleintje, en haar: »Dág Pa, dág lieve Pa!" zoo helder, zoo blij, zoo
onbezorgd.

Onlangs vernam ik, dat zij gestorven was, aan tuberculose.

Zoo werd haar idylle vernietigd.

Ik heb haar maar weinig gezien. Na betrekkelijk korten tijd verhuisden
we naar een woning, die heelemaal aan 't andere einde der stad lag,
een uur ver. Toen hebben we nooit meer iets van hem of haar vernomen.
Ze behoorden dus met hun kleintje tot een voor ons geheel afgesloten
verleden. Nooit hebben we met elkaar omgang gehad. En toch, toen ik
vernam, veertig jaar later, dat de bliksem was geslagen is dit lieve
nestje van huwelijksgeluk, toen ontroerde me dit smartelijk. Het was of
een zingend vogeltje opeens de gorgel was dichtgeknepen.

Leeft _hij_ nog? Leeft het _kindje_ nog, het blijde kraaistemmetje.

Het is voorbij, alles voorbij.

En toch leeft het nog. Ik hoor voetgeschuifel boven mijn hoofd, ik hoor
een kamerdeur opengaan, ik hoor een hartelijken welkomstkus, en dan die
innig-blije stem: »Dág Pa! Dág lieve Pa!"

Ik hoor kindergekraai. Ik zie een man over de wieg buigen, een kindje
kussen. Een knevel prikkelt het donzen wangetje. Een zwaar geluid trilt
in 't zachte oortje. En dan: »A-a-a-a!"

Dat is 't kleintje.

Ze leven nog.

Wat zegen kan er neerdalen in kindergemoederen, als er lieve bovenburen
zijn!

       *       *       *       *       *

Tweehoog woonde een gezin, waarvan we niets gewaar werden, dan dat er
veel meisjes waren, en allemaal keurig nette meisjes. Eenige van haar
zijn later onderwijzeres geworden. Er is dus kans, dat ze deze regels
lezen. Dan zullen ze zich het lieve gekweel herinneren van de jonge
moeder en het piepjonge kindje, dat natuurlijk even goed omhoog steeg.

Beneden ons, in het onderhuis of den kelder, hadden we ook nog buren.
Daar zakte ik vaak naar toe. Ze waren vriendelijk en gastvrij. Ik mocht
er steeds binnenloopen. Maar omdat er geen kinderen van mijn leeftijd
waren, had ik er niet veel. Kinderen willen kinderen, al zeiden de
menschen vroeger terecht: Van malkaar meugen ze niet, en bij malkaar
deugen ze niet.

Kinderen waren er in het huis naast ons, een schaar lieve meisjes en één
jongen. Men weet nog, dat meisjes iets bizonder bekoorlijks voor me
hadden. Nu, deze ook. Ik ken de voornamen nog, en één voornaam klonk me
als muziek in de ooren: Rena. Die _e_ werd zoo mooi ingeleid door de
_r_, en de _a_ had zoo'n zacht-voornaam klankje. Je kon dien naam zoo
mooi-deftig zeggen. Net zoo iets als »zijkamer".

Maar de meisjes leerde ik bijna niet kennen. Ik geloof eigenlijk, dat
ons gezin, wat verarmd, en met vijf belhamels van jongens, te ruw was
voor de meeste buren. Alleen met den jongen speelde ik wel eens. Echter
niet op straat, alleen nu en dan op het plaatsje. Hij ging ook op een
nettere school dan ik. Hij is later dokter geworden, ik ternauwernood
schoolmeester.

Dat zegt alles.

Is het niet eigenaardig, dat ik heel goed een zekere minderwaardigheid
voelde tegenover de omgeving? En dat ik mij daarnaar gedroeg? Hunkerend
naar speelmakkertjes, was ik toch te fier om me op dringen. Dan speelde
ik maar liever in mijn eentje, bij Moeder in de kamer. Bij Moeder was
't altijd goed. Heerlijk, dat veilige, vredige plekje bij Moeder.
Standsverschil, zelfs reeds op deze schaal, deed mij een kring trekken,
waarbinnen ik met mijn armoede rustig kon leven. Maar dat leven was toch
genieten, als Moeders oog maar, stralend zonnetje, den kring verlichtte.

Toen Potgieter op zijn sterfbed lag, en men hem het portret liet zien,
dat de uitgave zijner werken zou verrijken, was zijn opmerking: »'t
Is toch maar een burgerman." Iets dergelijks heb ik mijn heele leven
gevoeld. Omstandigheden hebben me in menige vriendschappelijke,
vertrouwelijke, hartelijke betrekking gebracht tot menschen van stand,
rijkdom en positie. Maar immer voelde ik: »Je bent toch maar een
burgerjongen."

Men meene niet, dat ik hier iets vernederends of iets pijnlijks in vond.
Precies het tegendeel. Nog altijd voel ik me het meest eigen onder
de eenvoudige benedenburen in den kelder. Grootheid trekt me niet en
streelt me niet. Maar ik zeg het alleen, om te doen uitkomen, hoe het
karakter der jeugd voor goed een stempel in het leven drukt.

Eén jongen uit de buurt, ook uit eenvoudiger kring, werd mijn vriendje:
Piet v. R. Zelfs werd hij het vriendje van mijn jongere zus, gelijk
bleek uit een briefje, dat ze hem schreef (niet zond): _liefe peit hoe
gaat het met u en hoe gaat het met Naje[1] nu liefe peit het is dijt dat
ik uitseit dag peit_.

[1] Naatje, het zusje van peit.

De andere jongens van het gezin zagen het kind dit briefje schrijven
en hebben er haar lang mee geplaagd. En als ze, de Jeugdherinneringen
lezend, meenen mochten, dat deze nu al lang genoeg voortgezet waren,
zouden ze, citeerend het episteltje, me zeker toevoegen: _nu lieve peit
het is dijt dat je uitseid dag peit_. En dan zou ik er de pen bij
neerleggen. Zoo ontstaan uitdrukkingen in familiën en in volkeren.

       *       *       *       *       *

We maakten het er wel naar, dat de buren met een zekere behoedzame
teruggetrokkenheid intiemeren omgang trachtten te voorkomen. Vijf
drukke jongens tusschen 10 en 18 jaar waren wel in staat kalme,
eerzame gezinnen af te schrikken. Het moet zeker druk genoeg bij ons
zijn toegegaan, en van die levendigheid, niet altijd van vreedzamen
aard, moet wel iets doorgedrongen zijn naar de stille hoven rondom.
Levendigheid--met dit woord is het zeer zacht uitgedrukt. Vijf
jongens, zoo dicht opeengepakt, stooten malkaar herhaaldelijk, en
zijn dan aanstonds klaar met ruwe woorden, luid uitgeschreeuwd, of
handtastelijkheden. Ik hoor Moeder nog roepen met ingehouden stem:
_Denk toch om de buren_, waarop die buren uit een driftigen jongensmond
konden vernemen: _De buren kunnen naar den bliksem loopen_ of een andere
hartgrondige verwensching. Dat meenden die jongens zoo erg niet, het was
maar ruwheid, doch 't was voor die buren toch niet bepaald aanmoedigend.

Plagen was schier aan de orde van den dag. Als het jongste meisje, dat
van lieve peit, begon te schreien, kon je er zeker van wezen, dat het
heele koor een ontzettend gebulk aanhief, om die schreistem te smoren.
Dan dreunde de kamer van de erbarmelijkste kreten. Vader werd in zulke
gevallen woedend, maar kon de bende eigenlijk niet baas. Moeder drong
driftig-angstig aan: »Hou jelui dan toch je mond", wat alleen tot
gevolg had, dat men riep: »Laat die meid dan d'r smoel houden." Alleen
Christientje, de oudste van allen en de zachtste, had dan vaak den slag,
om den storm te bezweren. Als er een kleine pauze was ingetreden,
begon zij een liedje te zingen, een geliefd wijsje. Dat kalmeerde de
gemoederen. En het duurde niet lang, of de buren konden zich vergasten
aan een veelstemmig: »Plechtig zwijgen, zoete vrede ruischt er nog om
's Heilands graf", of »Rust in vree, o gij, van ramp ontheven. Nu reeds
slapende in uw enge kluis", welk laatste lied eigenlijk »bij het graf
eens medeleerlings" gezongen moest worden, doch ook onder andere
omstandigheden niet onstichtelijk klonk.

Uit dat voorbeeld van Christientje kan men zien, hoe je opgewonden
gemoederen niet met opgewondenheid moet willen verwinnen. Met storm
slaat men geen storm ter neer. Doe een zachte koelte aanruischen en de
opgestoken winden verspreiden zich.

Heerlijk-helder vulden de jongensstemmen met de frissche sopraan van
Christientje er boven uit dan de huiskamer. En eenmaal aan 't zingen,
bleef de troep aan 't zingen. Vader voorop. Diens woedende drift sloeg
in een moment om. Moeders angstige trek was gauw door een glimlach
vervangen, en de buren luisterden met aandacht, ja, de bovenbuurtjes
sloten zich wel eens bij den zang aan, hetgeen hieruit blijken kon, dat
ze soms een paar maten achter, de laatste lettergrepen nog uitgalmden
als wij reeds gereed waren. Dan steeg er bij ons een luid gejuich op,
dat van boven vroolijk beantwoord werd. We zetten een nieuw lied in of
namen er eentje van boven over en ondanks de scheidende zoldering
vormden twee gezinnen een uur of langer één zangkoor.

Het is wel aardig en leerzaam, hoe spoedig de ruwe bende door een lied
gevangen was. Wat zouden wij er van denken, als we op school, instee van
met een stok op het tafelblad stilte te ranselen, eens zachtjes begonnen
te zingen van b.v. _'t Zonnetje gaat van ons scheiden?_ Ik wed, dat de
zoete rust kwam, nog eer het klonk: _Zoete rust mogen wij beiden._

       *       *       *       *       *

Eén buurmeisje herinner ik me ook nog levendig, ofschoon ik haar nooit
gesproken heb. Ze woonde niet in de Leliestraat, maar op de daarop
volgende en nettere Bloemgracht. De tuinen van de Bloemgracht grensden
echter aan die van de Leliestraat en zoo lag haar tuin vlak tegen ons
tuintje. Ik zeg: haar _tuin_, want die was stellig wel acht maal zoo
groot als ons plekje. Bij ons was er geen plaats voor hooge boomen,
nauwelijks kon er een gouden regen of een sering staan. Maar in haar
tuin verrezen hooge en zware kastanjes en eschdoorns. Daardoor lag haar
huis--ze bewoonde een heel huis--in donkeren schaduw en gaf de tuin mij
een gewaarwording van iets ouds en deftigs, zoo iets als een bejaarden
kloostertuin.

Wanneer ik bij het eene raam van onze huiskamer mijn schoolwerk zat te
maken, keek ik naar buiten en zag haar wandelen onder 't groen. Arm
meisje! Ze was ongeveer dertien jaar, lang, mager, bleek. Ze droeg een
netje over een geheel kaal hoofd. Haar schedeltje was bedekt met een
korst van »klieren". En nu stond het zoo griezelig, dat netje, strak
getrokken over het achterhoofd, en van voren, boven de oogen, een
donkere lijn teekenend over het voorhoofd. Arm meisje!

De andere buurmeisjes, die van twee-hoog en die van naast ons, hadden
allemaal zulke mooie haren. Lange vlechten hingen op den rug, met aan
het einde een fijn rood zijden strikje, of goudblonde krullen omgolfden
het hoofd, in haar dartelheid bedwongen door een bleekblauw lint. En die
haren maakten zelfs een alledaagsch gezichtje mooi. Vraag eens, hoeveel
jongens verliefd zijn geworden op bruine of blonde haren. »Het haar,"
zei mijn vader, »is het sieraad der vrouw." En als Vader dat zoo
voornaam zei, met dat deftige woord sieraad en dien deftigen genitief,
beaamde onze jongenservaring dat al van ganscher harte.

Arm meisje! Ze speelde niet met andere kinderen. Naar school kon ze
natuurlijk niet. Alleen in den tuin had ze ontspanning. En daar liep ze
dan in haar eentje rond, maar zoo'n beetje kijkend. Angstvallig scheen
ze de lage schutting te mijden. Wellicht schaamde ze zich gezien te
worden. Als we in den tuin speelden, bleef ze weg. Alleen als ze
onderstelde, dat we haar niet zagen, verscheen ze. Maar dan zagen
we haar wel. En dan keken we naar haar, de oogen wat vochtig van
medelijden.

Wat was ik graag naar haar toe gegaan! Wat had ik me graag aangeboden,
om wat met haar te spelen. Ik was niet afkeerig van haar. Ik zou graag
alles voor haar gedaan hebben. Maar ik durfde niet. Waarom niet? Waarom
durven de menschen soms niet lief te zijn?

Ik liep langs de Bloemgracht, om haar huis aan te zien. Ik bleef er stil
staan.

Ik wilde aanbellen.

Waarom deed ik het niet?

Men zou mij vreemd gevonden hebben. Men zou mij hebben teruggewezen.

Ik had geen vertrouwen genoeg op de menschen.

Maar ik weet zeker, dat ik het meisje zou hebben verkwikt, het arme
eenzame kind.

Ze is gestorven, nog terwijl we daar woonden.

Maar ik heb altijd berouw gehad, dat ik aan de opwelling van mededoogen
geen gevolg heb gegeven. O, het zou haar zeker goed gedaan hebben, dat
een ander kind met haar wilde spelen, nog liever met haar dan met mooie
meisjes.

Het heeft niet zoo mogen zijn.

       *       *       *       *       *

En nu moet ik nog vertellen van mijn straatbaldadigheid ook in deze
nette buurt.

Doch waartoe zal ik u opnieuw de straten doorslepen?

Ge kunt er onder mijn leiding toch niets dan kwaads leeren. Ik neem u
b.v. op Zaterdagavond mee naar de kruidenierswinkels, die dan vol
koopsters staan. De burgervrouwtjes en de dienstmeisjes, dicht
opeengedrongen, wachten met het mandje in de hand haar beurt af. Ze
praten wat onder elkaar, terwijl de winkelier en zijn knecht, stijve
figuren in brandheldere buisjes, rustig voortgaan met afwegen, inpakken,
afrekenen. Nu sluipen we gebogen naderbij. Op handen en voeten kruipen
we den winkel binnen. We strekken een arm uit, zoeken de beenen van een
geen onraad vermoedend dienstmeisje, knijpen haar plotseling in de
kuiten en stooten daarbij een woedend geblaf uit.

De meid gilt het uit van schrik. Ze springt op en de heele klandisie
komt in tumult. Zelfs vloeken er sommigen. De stijve winkelier raakt
een oogenblik zijn kalmte kwijt. De schalen schokken in zijn hand. De
vrouwen denken niet anders, of de meid is door een dollen hond gebeten,
en ontsteld onderzoeken ze haar paarse japon. Geen scheur? De
onderrokken. Nog geen scheur? De witte kousen. Ook die heel? Maar ze
voelde het toch wel degelijk. »Och, die bliksemsche jongens zullen het
wel weer gedaan hebben." En de winkelier gaat even van achter zijn
toonbank tusschen de vrouwtjes door naar de deur en kijkt daar naar
links en rechts de halfdonkere straat in. Wij hebben uit een verborgen
hoekje alles gezien en schreeuwen hem nu een triomfgehuil toe. Dan
hollen we weg. We moesten de volwassenen niet alleen hinderen, maar
ze moesten ook _weten_, dat ze dat aan ons te danken hadden, opdat ze,
scheldende, en eeuwig wegjagende nijdigaards, goed mochten beseffen, dat
we machtig waren ons te wreken.

Dat gehuil gaf zeker een heele geruststelling aan die arme dienstmeid,
maar ik ben er niet zeker van, of ze 's avonds, vóór 't in bed stappen,
toch nog niet eventjes haar kuit opmerkzaam heeft bekeken. Het mócht
eens een hondje zijn geweest.

Zullen we nu nog verder rondtrekken? Kom, ge hebt al van streken genoeg
gehoord. Meer dan u lief is. Of--hoort ge ze wel graag, mits anderen
er de dupe van zijn? Dan is het inderdaad raadzaam, om te eindigen.
Er schijnt ook in u, eerzaam volwassene, iets van den wilde te zijn
overgebleven. Laten we het niet wakker roepen en voeden. Gij hebt tot
plicht eerzaam te blijven, ook in uw diepste binnenste.

Laten we liever eens nagaan, hoe het kwam, dat onder de jongens van deze
buurt veel minder neiging tot straatschenderij en plagerij bestond, dan
onder de vroegere kornuiten, en hoe ook bij ons, die het kwaad hier
trachtten over te planten, de lust langzamerhand wegstierf. Dat is
leerzaam voor de autoriteiten, die, niet uit demokratische politiek,
maar uit oprechte belangstelling zich om 't heil der jeugd bekommeren.
Die kunnen er uit leeren, hoe men in groote steden het kwaad bestrijden
kan door groei-ruimte te geven aan het goede.

Op de Eglantiersgracht hadden we geen plaatsje of tuintje, we móésten
dus wel de straat op. En hier in de Leliestraat konden we een deel van
ons genot vinden in de stilte en de vrijheid van ons achteruitje. Het is
waar, we konden er niet hollen, niet met de bal of den hoepel spelen,
geen vlieger oplaten en nauwelijks tollen, maar we konden er ongestoord
kleuren en plakken en knippen en oorlogen, we konden er knutselen en
planten, we konden er ons verliezen in »stil spel". Er ging van ons
rustig plekje, dat zoo heerlijk gelegenheid bood onszelf te zijn,
stemming uit. De verkeerde invloeden van ruwe makkers hadden er minder
macht.

In 't buitenland, en helaas ook in ons land, openbaart zich een streven
om prachtige schoolgebouwen te stichten, ware schoolpaleizen. Bouwkunst,
schilderkunst, beeldhouwkunst moeten samenwerken, om de leerende jeugd
al vroegtijdig onder de opvoedende kracht der schoonheid te brengen.
Doch men kan den invloed dier schoonheid erkennen en toch meenen, dat
er een verkeerde weg gevolgd wordt. Voor mij is er een schreeuwende
disharmonie tusschen die monumentale gebouwen met hun ruime hallen,
breede trappen, lange gangen, en die simpele kinderen. Het doet mij
vreemd aan, die witte gezichtjes, schrale figuurtjes, armelijke
kleertjes te zien dwalen door zoo'n rijkdom van ruimte en materiaal. Het
is, of men een sjofel katje op de zijden kussens van een vergulden auto
door de stad reed. Het is de arme knaap op den troon van Frankrijk.

Wel mag het schoolgebouw niet zoo'n foeileelijken fabrieksgevel hebben,
rijen eenvormige vensters boven elkaar; wel mag het van binnen, door
grauwe, donkere nauwte, niet de naargeestigheid zelve zijn; wel moet het
door schoonheid de jeugd verkwikken; maar die schoonheid moet wezen naar
kinderlijken trant en in overeenstemming met de geheele omgeving. Liever
dan schoolpaleizen te zetten in armelijke buurten, moeten de
arbeiderswoningen verbeterd worden, waarin de kinderen--én hun
ouders--hun levensgeluk moeten vinden.

Ieder gezin in een eigen huisje met een tuintje er bij. Overal veel
ruimte, licht, lucht en groen. Ruimte voor de kinderen, opdat ze kunnen
hoepelen en vliegeren naar hartelust. Ruimte ook achter de woningen,
opdat ze daar in rustige stilte genieten. En dan hier en daar een
eenvoudige, vriendelijke school, met niet meer dan zeven lokalen en een
open speelplaats, waar de kinderen der wijk, ook buiten de schooluren,
veilig en vrij zijn--hún speelplaats. En aan de school verbonden een
paar ruime lokalen, vereenigingszalen voor de rijpere jeugd en de
volwassenen, waar deze in aanraking blijven met de beschaving, gelijk
die zich in wetenschap en kunst openbaart.

Dat zou heerlijk zijn! En daardoor zou de baldadigheid binnen de perken
worden gehouden!

Zullen we 't nog eens beleven?

Ik vrees. Maar al weet ik helaas te goed, dat de zedelijkheid niet
afhangt van de omstandigheden, ik heb in mijn jeugd ervaren, dat heel
wat baldadigheid wegsterft--in een nette buurt.



MOEDER VERTELT.


We zouden met Vader een dag uit visschen gaan.

's Avonds te voren hadden we alles in gereedheid gebracht, de snoeren en
hengels, het aas, en ook de flesschen bessensap en boterhammen met
worst.

Toen zijn we vroeg in bed gestopt, opdat we niet te veel van onze
nachtrust zouden missen. En nu, na een onrustigen slaap, scharrelen we
door de huiskamer.

't Is vier uur in den morgen. We voelen ons kil en huiverig. Het
daglicht is nog niet aangebroken. In de kamer is het schemerig, buiten
grauw.

Moeder heeft het petroleumstel aangestoken en theewater opgezet. Zij was
natuurlijk het eerst op, een half uur vóór ons. Uit vrees dat we ons
mochten verslapen, heeft ze den heelen nacht als in een bommeltrein
gereisd. Telkens was ze wakker om even op het horloge te kijken bij 't
nachtlichtje. Vooral na tweeën was bijna ieder kwartier een nieuw
stationnetje, waar de trein stopte.

Nu loopt ze op haar kousen rond, heel zachtjes, om vooral de buren
niet te wekken. Ik laat een schoen vallen. Dat klinkt hard in de
morgenstilte. Sssst, zegt Moeder. Ze spreekt niet, ze fluistert. En zoo
doen we allen. Die schoen--mijn hart stond er bij stil. We glijden als
schaduwen voorbij mekaar, spreken met schaduwstemmen. 't Lijkt wel een
schimmenspel in den valen ochtendschemer.

Moeder giet het theewater op. Wolken waterdamp krinkelen boven den
trekpot. Alleen het gezicht reeds verwarmt je. Opwekkende theegeur vult
de kamer. Heerlijk. Nog een paar minuutjes en we krijgen een kopje thee.
Lekker warm. Met twee handen er omheen, drinken we het langzaam op.

Het is alles zoo vriendelijk, zoo vredig, zoo geheimzinnig, zoo rustig.
Buiten sjilpen de musschen en dringt langzaam het licht door. 't Is
gelukkig goed weer. Geen regen, alleen een beetje nevel. 't Zal een
mooie dag worden. Ik kijk door 't venster. De schutting is nog nat, ook
het deksel van den put en de steenen van 't plaatsje. Maar dat is niets,
't is maar dauw.

Ik zet mijn pet vast op en probeer hoe ik het gemakkelijkst de
boterhammen kan dragen. De hengels leg ik schuin tegen den
rechterschouder. Nog vijf minuutjes, en we gaan. Vader drinkt staande
zijn laatste kopje thee....

Opeens, daar dringt een vreeselijke gil ons door merg en been. Een doffe
plof volgt.

O God, daar is het weer. Die gil, zoo langgerekt en doodsbenauwd, we
kennen ze.

Vader heeft een toeval gekregen.

Ik sta, verstijfd van schrik, met de hengels in mijn hand.

Moeder laat den trekpot haast vallen.

»Ach God!" zegt ze. En in die twee woorden breekt al de diepte van haar
smart uit. Dan haalt ze gauw een kussen van bed en legt het den armen
man onder 't hoofd. Ze maakt zijn goed los en wascht zachtjes wat schuim
van de blauwe lippen.

Christien komt in nachtgewaad binnen geloopen, de oogen wijd starend. Ze
was nog wat blijven liggen, eer ze om half zeven naar haar betrekking
moest. Maar de angstkreet is tot haar diepen slaap doorgedrongen. Bevend
staat ze met ons bij Vader, die bewusteloos ligt te schokken en
stuiptrekken op den grond.

Ik zet de hengelstokken in een hoek, haal de boterhammen uit mijn kiel
en leg ze op de tafel, naast het theeblad....

       *       *       *       *       *

Arme, arme Vader.

Neen, we denken geen oogenblik aan het verlies van onzen heerlijken dag
buiten. We zijn vervuld met innig medelijden. Arme Vader!

Moeder verzamelt ons in de keuken. Ze haalt het theeblad uit de
huiskamer en zet het op de rechtbank. De een gaat op een keukenstoel
zitten, de ander op een krukje, weer een ander op den vuilnisbak of op
een treetje.

Telkens gaat ze even naar binnen, om te zien, of Vader al bijgekomen is.
Eindelijk hooren we een diepen, kreunenden zucht. Nu is hij bij.

Moeder en Christien tillen hem voorzichtig op, dragen hem naar de
bedstede. Met zachte hand trekt Moeder hem de overkleeren uit, legt hem
dan te bed, dekt hem toe.

We weten, wat er nu volgen zal. Den heelen dag zal Vader daar doodstil
blijven liggen met barstende hoofdpijn. Hij zal niets eten, alleen nu en
dan een teugje drinken. Wij loopen onhoorbaar door 't huis, spreken heel
zacht, ontbijten, koffiedrinken, eten in de keuken. Wanneer Moeder naar
binnen is geweest, zullen we met smeekende verwachting in de oogen
vragen, hoe 't er mee is, telkens weer. En dan zal Moeder zeggen: »Vader
ligt doodstil. Erge hoofdpijn."

Eerst tegen den avond zullen we even bij 't bed mogen komen, om Vader
een hand te geven. Dan zal hij ons met zijn zachte blauwe oogen
vriendelijk aanzien, alsof hij ons vergiffenis vroeg, dat hij ons zoo
had teleurgesteld. En dan zullen we onze oogen vochtig voelen worden. En
dan zal hij zeggen: »Nacht kind!" En we zijn blij, dat we zijn stem weer
hooren. Rustig gaan we naar bed, en we danken Onze lieve Heer, dat Hij
Vader toch weer beter heeft gemaakt.

Zoo zal de dag voorbijgaan. We weten het al vooruit. Want zoo is er al
menige dag voorbijgegaan. Om de drie weken kreeg Vader een toeval. Soms
wel twee in een week. Soms duurde het ook een paar maanden. Dan hoopten
we al, dat het weg mocht blijven. Tot opeens, daar had je 't weer, die
hartdoorsnijdende gil.

Zelf sprak Vader er nooit over. Ook niet als hij pas een toeval had
gehad. Dan was hij meestal een paar dagen moe en suf van hoofd, ging
stil zijn weg. Maar nooit roerde hij het onderwerp aan.

Waarschuwende verschijnselen, dat er een toeval op handen was, deden
zich niet voor. Geheel onverwacht en op de meest ongelegen oogenblikken
kwamen ze. Zoo praatte Vader nog met je, en zoo plofte hij neer.
Alleen had Moeder meenen op te merken, dat er vaak dagen van groote
prikkelbaarheid aan vooraf gingen. Wanneer Vader zoo ongemotiveerd
driftig kon opstuiven--ach, aanstonds was hij weer bedaard--beefde
Moeder al inwendig. »Er zit zeker weer een toeval," zei ze met
bekommerde, verontschuldigende stem. En dan zat er ook meermalen een
toeval, als een donkere, dreigende onweersbui. Soms was het voor allen
en ook voor Vader zelf een verademing, als de bui was losgebroken. Dan
kwam er weer ontspanning.

Zoo is er ook nu, op dezen morgen, na den eersten hevigen schrik,
ontspanning gekomen. We zitten rustig in de keuken. 't Is nog pas half
zes. Wat zullen we doen? Weer naar bed gaan? Lezen? Spelen? Dat is
onmogelijk. We scholen om Moeder heen, in het kleine keukentje. En
Moeder praat zachtjes. Ze vertelt van haar leven.

't Is wel een vreemd verteluurtje. De morgenzon kleurt den hemel. Door
't keukenraam zien we boomtoppen verlicht. En 't is ook een zonderling
plekje, in de keuken tusschen de glazenkast en de aanrechtbank. Ook het
verhaal is ongewoon, een verhaal van levensleed. Zoo iets vertelt men
gewoonlijk niet aan kinderen. Kinderen moeten immers sprookjes en
grappen hooren? Maar dit alles wordt verklaard door de donkere bedstede
daar in de huiskamer, door dien lijdenden man.

       *       *       *       *       *

»Ach," zegt Moeder, »zoo is het mijn heele leven gegaan."

Ze zit stil, met ingekeerde oogen, alsof de oogen ver, ver in het
verleden teruggingen. Dan gaat ze voort, zachtjes vertellend van wat die
oogen daar zagen.

»Ik was nog maar pas getrouwd, toen je Vader een toeval kreeg. Je hoeft
niet te vragen, of ik schrok, want ik had er niets van geweten. En ik
had zoo iets nooit bijgewoond. Maar toen je Vader bijkwam, had ik zoo
innig met hem te doen. Hij was zoo ellendig, en daarbij was hij zoo
verlegen voor mij. Hij had er mij niets van verteld. Vóór ons huwelijk
had hij ook al een paar maal een toeval gehad, maar zijn vrienden hadden
gezegd, dat het in zijn trouwen wel zou overgaan. Daar had hij het maar
op gewaagd.

We woonden toen in een grooten kruidenierswinkel. Daar hadden zijn
voogden hem in gezet. Want je Vader was al vroeg een wees. Maar hij had
geen verstand van zaken. En binnen tien maanden was de zaak failliet.

Toen moesten we verhuizen. Op een kouden avond in Januari brachten ze
mij in een toe-slee over. Dien avond zal ik niet licht vergeten. Het
vroor hard. 't Was bitter koud. Daarom hadden ze me goed toegestopt. Ik
was hoogst zwanger. Iederen dag kon Christientje geboren worden. Toen ik
aan de nieuwe woning kwam, moest ik een ongelukkige trap op, twee hoog,
en daar vond ik een paar zoo goed als leege kamers. Er stond een tafel,
een paar stoelen, maar geen kachel. Aanstonds brachten ze me naar bed.
Toen voelde ik me toch zoo bitter ellendig. Geen brand, geen voedsel,
niet eens een warm kop koffie, de kasten leeg en geen cent in huis. En
daar werd den 25sten Januari Christientje geboren.

Zoo is mijn huwelijksleven begonnen. En nog geen jaar te voren zat ik in
die heerlijke pastorie.

Natuurlijk kwam Grootvader gauw over. Die goeie man wist niet, wat hij
zag. Hij schreide, toen hij voor mijn bed zat. En toen de broers, jullie
ooms, het hoorden, waren ze woedend. Ze zeiden, dat je Vader me bedrogen
had en wilden, dat ik weer naar de Klundert zou komen. Maar daar was
ik niet toe te bewegen. Je Vader was zoo goed en hij leed er zelf zoo
bitter onder. Hij hád me ook niet bedrogen, daar zou hij nooit toe in
staat zijn geweest. Maar de man was veel te goed van vertrouwen. En dat
is hij zijn leven lang gebleven. Dat is hij eigenlijk nog. Daarbij was
hij niet goed opgevoed. Zijn ouders waren deftig en bemiddeld. Maar die
stierven al vroeg. Toen ging hij met zijn broertje ergens in huis. Ze
kregen goed onderwijs, je Vader is altijd knap geweest. Maar er werd
niet gezorgd voor een bepaalde opleiding, en toen je Vader mondig was,
werd er eenvoudig een zaak voor hem gekocht, of hij er geschikt voor was
of niet. Hij dacht, dat alles best zou gaan. De man had van zijn eigen
zaken nooit iets afgeweten.

Grootvader zorgde, dat ik het noodigste kreeg. Maar hij had zelf een
groot gezin en kon er niet nog een gezin bij onderhouden. Toen hij weer
weg was, bleven we met ons drieën achter. Je Vader kreeg een
betrekkinkje en zoo konden we tenminste leven. Maar vraag niet hoe."

       *       *       *       *       *

Moeder in die slee, Moeder in die armelijke bedstede op een leeg
bovenhuis, Grootvader, die waardige man, met beschreide oogen bij het
gebroken leven van zijn dochter--het zijn tooneeltjes die ik zou kunnen
uitschilderen. Moeder vertelde zoo, dat we alles voor ons zagen. En ik
weet nog heel goed, dat ze zonder eenige aarzeling uitdrukkingen als
»hoogst zwanger" gebruikte. Armoede en smart brengen de volwassenen zoo
dicht bij de kinderen, maken de kinderen in zeker opzicht gauw groot.
Moeder had geen tijd en geen stemming, om er een afzonderlijk taaltje
voor kinderen op na te houden. Met wie moest ze alles bepraten en
overleggen dan met haar kroost, en daarbij sprak ze de gewone taal der
volwassenen. Wij vonden zulke woorden ook heel gewoon, al begrepen we
er niet precies het rechte van. Maar zoo is het immers met haast ieder
woord? We moeten het aanvankelijk met enkele vage notities stellen.

Zoo is het ook gegaan met het woord »verleiden", in den specialen zin,
zooals we het uit de geschiedenis van Jozef en Potifar's vrouw kennen.
Moeder was al eenige jaren getrouwd, en woonde in Emmerik. Daar had
Vader een betrekking aan het spoor gekregen. Wat, dat weet ik niet,
we waren tevreden met het woord »betrekking"--naar bizonderheden
informeerden we niet. »En toen"--vertelde Moeder--»werd ik eens op het
kantoor ontboden bij een deftigen meneer. Ik kwam in een prachtige
kamer. Die meneer was heel vriendelijk. Eerst begreep ik hem niet. Maar
toen zei hij: Een mooie jonge vrouw als u hoeft toch geen armoe te
lijden. En hij wees op een stapel geld, dat op zijn bureau stond, alsof
hij zeggen wou: Neem het maar. Toen was het, of ik een ingeving kreeg.
O God, dat nooit! En ik liep aanstonds naar den hoek van de kamer en
trok aan het schellekoord: »Meneer, ik verzoek, dat u me onmiddellijk
uitlaat." Toen de knecht kwam, zei hij: »Laat jij de juffrouw eens uit"
Hij moest wel. Maar toen ik thuis kwam, viel ik stijf van mezelve."

Bijna woordelijk herinner ik me dit verhaal. Met dezelfde soberheid
vertelde Moeder het. Ik zag de kamer, het bureau, het geld, het
schellekoord, den knecht. En ik begreep, dat die man Moeder had willen
verleiden tot iets kwaads, al begreep ik niet wat. Ik bracht het echter
wel in verband met de geschiedenis van Jozef.

Moeder kon in Emmerik niet blijven. Gelukkig kreeg Vader nu iets in
Amsterdam. Hij moest vooruit reizen. »Toen moest ik voor de verhuizing
zorgen, alles inpakken en verzenden. En eindelijk ging ik zelf met drie
kinderen, een spiegel en een schilderij. Dat was een heel gesjouw. Maar
ik rekende altijd op de goeie menschen. Die hielpen je wel."

Daar zat ze in de trein, natuurlijk derde klas, met drie kinderen,
een spiegel en een schilderij, blij, dat ze Duitschland den rug kon
toekeeren. »De menschen waren er wel vriendelijk--overal heb je goeie
menschen--, maar ze begrepen me niet altijd. En in Amsterdam was ik
natuurlijk dichter bij de familie. Ofschoon een mensch het in zijn
armoede toch niet van de familie hebben moet. In 't begin is er wel veel
medelijden, maar och, aan alles raak je gewoon. De familie was wel heel
goed voor me, hoor----je oom Willem, die was student in Utrecht, en als
hij dan een dag of wat overkwam, zei hij: Nans, hier is het geld voor
het hotel, stop mij maar ergens in een hoekje. En dan ging hij niet naar
een hotel, maar sliep heel armelijk bij ons. Dát was toch zoo'n lieve
jongen. Daarom is hij zeker vroeg gestorven--nog als student--aan de
tering. Hij was een engel van een jongen. Maar anders, het meeste lief
heb ik van de buren gehad. Die zijn ook zoo iederen dag om je heen."

En nu kwamen er verhalen van goeie buren.

       *       *       *       *       *

»Wat ik van die menschen een hartelijkheid heb ondervonden--dat kan
ik onmogelijk allemaal vertellen. Als je arm bent, moet je onder arme
menschen gaan wonen, dan heb je het nog het beste. En het was aardig,
zooals ze me altijd met zekeren eerbied behandelden. Ze zagen natuurlijk
wel, dat wij van betere afkomst waren en betrokken ons nooit in hun
standsgewoonten. »Dat kan de juffrouw niet doen," zeiden ze dan. »Dat is
de juffrouw niet gewoon. Dat zullen wij wel even voor u doen."--En ze
wilden nooit iets aannemen. »Wel nee, lieve mensch, je kan het zelf te
best gebruiken." Van hun eigen armoede deelden ze me meermalen mee.

Eén man zal ik altijd heel dankbaar herdenken. Dat was bakker Aalders.
We woonden toen ergens op een kamer drie-hoog, en hij had beneden in
't huis zijn bakkerij. Iederen morgen bracht hij ons brood en in 't
begin betaalde ik dat ook geregeld. Als je Vader Zaterdags zijn weekgeld
thuis bracht, rekende ik 's Maandags altijd af met den bakker en den
groentenman en den huisbaas en den bode van het begrafenisfonds. Maar
toen je Vader weer een toeval gekregen had en hij zijn betrekking kwijt
was, hield natuurlijk dadelijk ook het geld op. Bakker Aalders zag dat
wel, zulke menschen weten direkt alles van je omstandigheden. Toch ging
hij voort, iederen morgen brood te brengen, en nu zonder ooit om geld te
vragen. Dat duurde weken en maanden achtereen. En altijd bracht de
vriendelijke man zelf het brood boven, maakte even een praatje, vroeg
niets en zinspeelde ook op niets. Eindelijk werd ik er zelf verlegen mee
en ik zei, dat ik hem onmogelijk betalen kon, dat hij maar geen brood
meer moest brengen. En wat zei de man? »Juffrouw, zoolang ik brood heb,
zal u 't ook hebben. Dat geld komt wel terecht." En toen je Vader weer
wat verdiende, wou Aalders het achterstallige geld niet hebben. En hij
heeft het nooit willen hebben. Ja, ik heb wat goeie menschen in de
wereld ontmoet! Maar Aalders was toch wel heel bizonder."

Terwijl Moeder vertelde, zag ik Aalders, een eenvoudig man, het petje
op, met een brood in de hand de oude trap oploopen, aan de kamerdeur
kloppen, het brood op tafel leggen, even een praatje maken, en weer
verdwijnen. En als pendant daarvan dien deftigen meneer in Emmerik,
in de prachtige kamer, aan zijn bureau, met het stapeltje geld, en
Moeder staande op het dikke tapijt. En mijn gemoed wisselde als een
voorjaarshemel bij veranderlijk weer. Nu eens was het helderblauwe
lucht met zonneschijn--bakker Aalders met zijn brood in de geopende
kamerdeur--dan weer donkere bewolking met angstig-dreigend grauw: de
prachtige kamer.

Zou men denken, dat wij, luisterende kinderen, door zulke verhalen
niet werden opgevoed? Moeder vertelde ze niet met die bedoelingen, ze
vertelde ze alleen om haar hart uit te storten in heel vertrouwelijk
samenzijn met haar kinderen. Maar ik voelde hun krachtige werking in
mijn gemoed, ik voelde bewondering en afgrijzen, liefde en weerzin,
dankbaarheid en verfoeiing. Ons hart werd tot in zijn diepste lagen
bewogen en geen weloverdachte zedelijke opvoeding kon bewerken, wat
hier, zonder opzettelijkheid en met door de paedagogiek misschien
afgekeurde middelen, werd bereikt. Moeders leven, de ervaringen van
een volwassene, de onkinderlijke verhoudingen en woorden, 't lijkt
veroordeelenswaardig opvoedingsmateriaal voor jongens van elf en twaalf
jaar. Doch niettemin--wij wérden er door opgevoed. En ik weet wel,
waardoor dat komt. Dat komt, omdat daarin het echte, waarachtige,
ons naderde, met bedoelingen van enkel liefde. Hoe geweldig werkt
de waarachtigheid der natuur, ook van het zich onbevangen gevende
Moederhart, tegenover het kunstmatige eener in elkaar gezette techniek.
Moeder _maakte_ niet wat voor ons, ze _uitte_ zich, en in die uitingen
stroomde ons het voedende leven toe. Dat is ook de kracht van den Bijbel
en van alle zuivere springbronnen van leven.

       *       *       *       *       *

De nood rees soms wel hoog, maar toch altijd kwam de redding. Vreeselijk
was de toestand, toen één kind gestorven in zijn bedje lag, een ander
ieder oogenblik geboren kon worden, en Vader met een toeval werd thuis
gebracht. En dat midden in de armoede. Men kan zich zoo'n ellende niet
indenken. En als Moeder 't ons vertelde, zei ze ook altijd: »Hoe komt
een mensch het door!" Maar ze had een onwankelbaar vertrouwen, dat God
haar wel helpen zou.

»Eens op een avond zat ik in mijn eentje in een arm bovenkamertje.
Ik had alles netjes opgeruimd, want in de grootste armoede had ik er
toch altijd plezier in den boel netjes te hebben. De kinderen lagen in
theekisten, want wiegjes of ledikantjes had ik niet. Maar ze waren met
heldere lakentjes toegedekt. En toen werd er geklopt en een paar dames
kwamen binnen. Ze gingen zitten en praatten wat met me. Een van haar
had een versje voor me uitgeschreven. Dat heb ik altijd bewaard. Ze las
het me voor. En ze maakte me haar compliment, dat alles zoo netjes was.
En toen ze heen waren, vond ik onder een bordje vijftig gulden, twee
briefjes van vijfentwintig. Mijn gemoed schoot vol."

Ook onze oogen sprongen vol tranen, als Moeder dat vertelde.

En als ze dan uit een oude doos het blaadje postpapier haalde, het
geelgeworden blaadje, en ons het vers voorlas, hoorden wij met stille
vroomheid toe. 't Was een vers van Godsvertrouwen. Waarom zou ik den
naam der beide dames niet noemen? 't Waren twee zusters Salm--nu al
lang gestorven. En nu noem ik dien naam niet als een bewijsstuk voor
de echtheid der geschiedenis of als een eeresaluut nog boven het graf,
maar alleen om mezelf het genot te gunnen, dien naam eens hardop uit te
spreken, midden in den kring van wie naar me luisteren, zooals Moeder 't
deed in het kringetje van haar kinderen.

Daar is nog een naam van een gestorvene, die in mijn hart leven blijft.
Mijnheer Sanders was rijk en woonde in een groot huis op de Heeren- of
Keizersgracht. Wanneer Moeder radeloos was, ging ze naar hem toe en kwam
nooit ongetroost terug. Er waren bepaalde uren, dat de gang daar vol
armen stond. Die man had zulk een mededoogend hart, dat hij soms met
sterken aandrang een poos naar buiten moest worden gedreven. Hij kon
»zijn" armen niet achterlaten en leed zoo zeer onder hun kommer, dat
hij alleen gelukkig was, als hij geven en helpen mocht. Ik voelde toen
al, dat de rijkdom voor dit gevoelige hart misschien nog zorgvoller
was dan de armoede voor Moeder. De verantwoordelijkheid van zijn
rentmeesterschap drukte hem als lood. Bij zooveel ellende kon hij met
zijn geld niet gelukkig zijn. En al gaf hij al zijn geld weg, dan was
de ellende toch niet merkbaar verminderd. Wanneer Moeder ons van hem
en zijn milddadigheid vertelde, was het altijd met dankbaarheid en
medelijden. Wel eigenaardig, dat de armoede medelijden had met den
rijkdom.

Bij deze twee namen zal ik het laten. Namen noemen van goedgeefsche
rijken--het is benden van dringende vragers op hen afsturen. Doch geen
armen zullen een bedevaart naar deze graven doen. Hoe echter het
namennoemen misbruikt kan worden, heeft Vader eens op een wonderlijke
manier ondervonden.

Er was een man met wien hij sprak over zijn nooden en toen liet Vader
zich ontvallen, dat hij van deftige familie was. Meneer X. was een neef
van hem, Mevrouw IJ. een tante. Maar die familie wist van Vaders bestaan
niet af. Vader was niet trotsch of hooghartig, maar hij _kon_ niet
bedelen. Hij stierf liever met zijn heele gezin van honger, dan ook maar
een penning te vragen. Het was hem onmogelijk. Hierin was Moeder een
beetje gemakkelijker. Welke rechtgeaarde Moeder waagt ook niet alles
voor haar kinderen!

Die man dan hoorde Vader aan, informeerde naar de adressen, noemde Vader
een gek, dat hij niet van dien rijkdom profiteerde, hij zou 't hem wel
anders, leveren, en zoo voort en zoo voort. Vader liet zich niet
opwinden, wilde geen misbruik maken van den naam zijner moeder, om
daardoor geld los te krijgen, berustte liever in zijn armoede.

Twee of drie weken later kreeg Vader gansch onverwacht een brief, of
hij zich op een bepaald uur wilde vervoegen aan het kantoor van Mr. X.
Wat zou dat beteekenen? Hij, Moeder, allen waren even nieuwsgierig.
Natuurlijk ging hij, en in spanning wachtten de anderen zijn terugkomst
af. Wat was 't geval. Mr. X. vroeg aanstonds: »Bent u meneer Ligthart?
Bent u het zelf?" En toen informeerde hij naar Vaders geschiedenis en
omstandigheden. Er was een man geweest, die zich voor Ligthart had
uitgegeven en schandelijk had opgespeeld--hij wou bij hoog en laag geld
hebben, en als hij dat niet kreeg, zouden ze wel anders zien--hij
verkoos niet te verrekken van honger, als hij zulke rijke familie had,
en al zou hij er de heele wereld bij te pas brengen, hij wou geld
hebben.

Mr. X. was zeker blij verrast, toen hij in den bescheiden en beschaafden
man, die nu voor hem stond, den echten Ligthart zag. Beiden doorzagen de
oplichterij gauw genoeg, toen Vader vertelde, hoe die man hem had
uitgehoord. Mr. X. bedankte Vader voor zijn komst en Vader zou wel iets
naders van hem hooren.

Spoedig kwam er bericht, dat Vader een levenslange toelage kreeg van
vijf gulden in de week. Elken Maandagmorgen kon dat bedrag gehaald
worden bij Ds. v. d. Goot, onzen Doopsgezinden predikant. Niemand
hoefde er voor bedankt te worden, het was een familietoelage, op
voorstel van Mr. X. De gevers bleven onbekend.

Meermalen heb ik zelf die vijf gulden bij Ds. v. d. G. gehaald. Die was
dan altijd heel vriendelijk en behandelde je volstrekt niet als een
bedeelde.

Maar is dit weer niet een zonderlinge geschiedenis? Zeg geen namen van
goedgeefsche rijken, want oplichters maken er misbruik van. En zie, deze
oplichter maakte het pad effen voor levenslange hulp.

       *       *       *       *       *

Zoo vertelde Moeder ons de eene geschiedenis na de andere, terwijl Vader
in bed lag. Slechts eenmaal was het haar _te_ benauwd geweest. Toen had
ze op het punt gestaan in 't water te springen. Maar de gedachte aan de
kinderen had haar weerhouden. Nooit hebben we Moeder hooren klagen over
haar lot. Al vertelde ze ons de droevigste ervaringen, het was nooit
in den klaagtoon. En als ze over Vader sprak, was het met liefdevolle
aanvaarding: »Ik heb altijd het gevoel gehad, dat God mij tot taak had
gegeven, dezen man door het leven te brengen." Hij was haar oudste
kind. Vriend noch vreemd--en aan pogingen heeft het zeker niet
ontbroken--heeft haar ooit kunnen bewegen, haar post ontrouw te worden.
Ze heeft haar levenstaak met algeheele zelfverloochening volbracht.

Dikwijls als ze over goede menschen sprak, kwam het zoo uit de volheid
van haar hart: »Die hebben den hemel aan me verdiend." De uitdrukking
was wat Roomsch, Moedertje, voor een predikantsdochter--wij doen niet
aan werkheiligheid. Maar wat hebt Gij dan wel verdiend aan man en
kinderen?

Moeder heeft een stukje van den hemel al op aarde gekregen. 't Kwam wel
laat, maar daarom mocht ze zeker wat langer blijven. Toen ze, in haar
drie-en-zeventigste, heenging, had ze al meer dan twaalf jaren een
betrekkelijk, althans geldelijk, onbekommerd leven genoten. Dat was
ongetwijfeld haar loon voor een leven van toewijding.

»O, als ik jelui alles vertelde, dan kon je er wel een boek over
schrijven," zei Moeder vaak.

Maar Moeder, dat moet U me nu eens niet kwalijk nemen, maar dat doen we
tegenwoordig niet. We schrijven geen boeken over helden en heldinnen,
die op 't leven zegevieren. We schrijven alleen boeken over
slappelingen, die in 't leven ondergaan. Stel je voor, dat ik eens een
boek over U schreef. Ze zouden zeggen: dat is maar een bedacht
vertelseltje. Zoo is het leven niet.

Neen hoor, geen boek over Uw levensboek. Alleen heb ik mij in dit
hoofdstukje veroorloofd, eenige bladzijden daaruit over te drukken. En
dat heb ik gedaan met opvoedkundige bedoelingen. Want, lieve Moeder,
ik ben--dank zij U--en ondanks de paedagogiek--zoo'n soort paedagoog
geworden.

Dank zij U.

Uw leven doortrilt mijn leven.

Van U heb ik geleerd, neen als levensmelk ingezogen, onder alle, alle
omstandigheden niet te versagen, trouw te volharden, te aanvaarden den
plicht die ons wordt opgelegd, niet onszelf te zoeken, maar onszelf toe
te wijden.

Of ik dat gekund heb?

Ik wou, dat het waar was. Maar mijn falen is niet uw schuld. Dat was
meestal 't gevolg van te veel voorspoed. Gelukkig kwam de tegenspoed me
dan eens flink door elkaar rammelen, om me tot bezinning te brengen en
terug te voeren tot trouw.

Gij hebt, door Uw leven, de les gepredikt: We moeten geen heide
ontvluchten en parken zoeken, maar heide ontginnen en parken maken.

Er is, heel sterk in onzen tijd, een jacht naar beter. Niet dat men
zichzelf en zijn arbeid wil verbeteren--als gevolg waarvan vanzelf
betere omstandigheden zouden ontstaan--maar een zoeken van en dingen
naar altijd hooger, voordeeliger, voornamer positie. Daartoe verlaten
honderden schoenmakers hun leest.

Gij hebt ons geleerd: Doe wat God je als levenstaak heeft gegeven, en
doe dat met heel je hart. Blijf trouw.

En Uw succes heeft er de belofte aan toegevoegd: En je zult slagen,
boven bidden en denken.

Heerlijk, Moeder, dat ik deze les, Uw wijsheid, als het summum mijner
paedagogiek nu onder vele oogen mag brengen, hopen dat zij vele harten
mag binnentrekken.

Blijf trouw! En vertrouw! En de kroon des levens is voor U weggelegd!

Is het niet eigenlijk--christendom?



IK WORD KWEEKELING.


We hechten aan het werkwoord worden in sommige gevallen een heel actieve
beteekenis. Wanneer een jongen ons met een blijd voornemen in de oogen
en de stem vertelt: »Meester, ik word zeeman!"--, dan is het, of we hem
met volle zeilen op zijn doel zien afstevenen.

Zoo ging het bij mij niet. Kweekeling-worden, ik had er nooit aan
gedacht. Naar den kansel was mijn blik en hartewensch wel eens
heengegaan, die behoorde om zoo te zeggen ook tot de familie, maar zoo
ver heugenis en overlevering reikten, had Vaders noch Moeders geslacht
ooit de wereld met een schoolmeester verrijkt. Grootvader en twee ooms
waren predikant, een derde oom studeerde er voor, geen wonder als er wat
domineesbloed door mijn aderen vloeide.

Echter, er kon geen sprake zijn van een academische opleiding, daartoe
ontbrak het ten eenenmale aan middelen, en zoo lag het in het duister,
wat ik worden zou. Timmerman, gelijk de twee oudere broers, daar was ik
te zwak voor. Maar wat dan? Misschien was ik behanger geworden--daar
hoefde je niet zoo sterk voor te zijn--toen de armoede het vraagstuk
heel practisch oploste.

Al weken achtereen had ik mijn schoolgeld niet betaald. Weten de
onderwijzers, die den kinderen harde standjes geven als deze hun
schoolgeld hebben »vergeten", wat dat voor een kind is? Ze kunnen er
zeker van zijn, dat er thuis al heftige tooneelen zijn afgespeeld. Het
kind wilde niet naar school zonder schoolgeld, en Moeder had het niet.
Het kind draalde, drong, schreide, werd brutaal, bleef tegen den muur
hangen, en Moeder kon het geld toch niet van haar rug snijden. Eindelijk
zei Moeder: »Zeg dan maar, dat je 't vergeten hebt," maar het kind wist
wel, dat noch meester noch de kinderen dat gelooven zouden. Ten slotte,
vijf minuten voor negenen, is het maar de deur uit geslenterd, met
roodbeschreide oogen, zeurend naar school. En als het daar kleurend van
schaamte en gekrenkte trots, de boodschap van Moeder verlegen naliegt,
terwijl de omringende leerlingen zich in de welgegoedheid hunner ouders
veilig voelen en wat vreemd en ongeloovig kijken, krijgt het van zijn
meester nog een uitbrander. Hoe is het mogelijk!

Als een der voordeelen van een armelijke jeugd, vol vernederingen, heb
ik het altijd gevoeld, dat ik, in beter omstandigheden gekomen, zulke
arme kinderen begrijpen en wat ontzien kon.

Nu is het heerlijk, van mijn bovenmeester te mogen getuigen, dat hij
tegenover mij teer- en fijngevoelige kieschheid betrachtte. Hij
vernederde mij niet midden in de klas, maar riep me in zijn kamertje.
Daar drukte hij me ernstig op 't hart, dat het achterstallige schoolgeld
al veel te hoog was opgeloopen, en dat het zoo niet langer ging. Ik
moest mijn ouders zeggen dat ik het schoolgeld moest meebrengen, en hij
anders verplicht was mij van de school te verwijderen. (Is het, tusschen
twee haakjes, ondanks de waarlijk goede bedoeling en den vriendelijken
toon van den hoofdonderwijzer, toch niet al te erg, dat zulke geldelijke
aangelegenheden, die toch eigenlijk alleen de volwassenen betreffen,
worden afgehandeld met een twaalfjarig kind?) Echter, behalve betalen en
verwijderen, was er nog een derde kans. En ik weet nog, hoe mijn hart
opsprong van blijde verlichting, toen de bovenmeester me dit uitzicht
opende: Ik kon kweekeling worden. Dan kostte ik niets en zou zelfs wat
verdienen: gratis opleiding en vijf gulden in de drie maanden!

       *       *       *       *       *

Kweekeling worden. Heerlijk! Nu het me daar zoo onverwacht werd
voorgesteld, werd ik plotseling gewaar, dat er toch, volkomen onbewust,
een groote liefde voor het onderwijzerswerk in mij gegroeid was. En dat
had ik te danken aan den onderwijzer, die ons dagelijks les gaf en die,
althans in mijn oog, van zijn taak en zelfs van zijn heele verblijf in
de school, zoo iets behagelijks wist te maken. 't Was de man, die reeds
den eersten morgen van onze aankomst verrukt was over de mooie namen
en die met zulk een gezellige ingenomenheid nieuwe rekenboekjes uit de
kast opdook, wanneer we al weer een rekenboekje uit hadden. Met zoo'n
beloonende en aansporende blijdschap keek hij de twee volle kanten van
je lei na, met zoo'n leuke gratie zwierde hij G's door je sommen ten
teeken dat ze goed waren. Het leek wel voor hemzelf een feest te zijn,
als hij, de griffel sierlijk in de hand, som na som met zijn zegelmerk
voorzag, terwijl wij hem met spannende oogjes aankeken, innerlijk
juichend bij elken gracieusen trek, even inzinkend bij iedere--maar toch
mooie--streep door een foutieve oplossing.

Wat kon hij 's winters gezellig bij de kachel staan! Dan liep hij
eerst rustig om de klas heen, wreef zich de koude handen, opende de
kacheldeur, keek naar 't vuur met dezelfde belangstelling als naar onze
sommen, greep den pook niet minder sierlijk dan de griffel, en pookte
zonder ruwe rammelende geluiden, pookte gelijk hij op 't bord schreef,
netjes en rustig, zoodat zelfs het randje van zijn hagelwitte manchet er
plezier in had en zich nieuwsgierig verbreedde. Daarna hing hij den pook
op zijn vaste plaats, draaide zich met den rug naar de kachel, sloeg de
handen in elkaar op de achterpanden van zijn jas, en koesterde ze te
gelijk met al de achterdeelen van zijn kleeding en wat daar onder zat.
Onderwijzer-zijn, je zag het den man aan, was een dagelijksch genoegen.
Maar ik denk nu, dat hij met hetzelfde genoegen winkelier was geweest.
Alleen had de natuurlijke gave om zijn heele omgeving gezellig te maken
hem dan wat meer geld opgebracht. Hij was gansch geen type van een
verdroogden schoolmeester, nog al rijzig, gezet, kleurig en met
springende haren. Zijn gezetheid bracht zeker mee, dat hij zomers nog
al dorstig was. Dan kon hij zoo smakelijk een glas water leegdrinken.
Eerst hield hij het tegen 't licht, en verkwikte zich met den aanblik
van het kristalheldere vocht. Daarna dronk hij het met langzame teugen
op, genietend van iedere aanraking. Zette hij 't glas weer netjes in de
kast, dan kon je zeker zijn, dat hij nog even, heel even, met het puntje
der tong langs de lippen streek, navoelend de zachte verkoeling.

Was het wonder, dat het opgroeien onder den stillen invloed van zulk
een gemoedelijk-vriendelijk onderwijzersleven, bij ons onmerkbaar
liefde voor dat leven deed ontkiemen? Zóó op 't bord schrijven, zóó de
griffel hanteeren, zóó je koesteren bij de kachel, zóó een glas water
savoureeren--je vond het een benijdbaar voorrecht, en thuis deed je met
welbewuste pogingen dit aanlokkelijk voorbeeld na. Je schoof zelfs een
afgedankte manchet van je grooten broer onder de mouw van je
jongenskiel, om te kijken, hoe dat stond, en of die manchet ook zoo te
voorschijn kwam, als je mouw optrok....

Mijn ouders armoede en het even vriendelijke als wijze voorstel van den
bovenmeester, deden mij kweekeling worden, maar Uw onbedoeld voorbeeld,
o Meester, was oorzaak, dat deze overgang mij onmiddellijk als een
groote verrukking tegen schitterde. Het was de plotseling wakker
wordende en glorende liefde van een meisje, wanneer »hij" haar gevraagd
heeft. Zoo'n leventje te hebben! Ook zonder manchetten was het al zalig,
de griffel, de pook, de kast, de kachel, het glas water, het vredig
wandelen om de klas--het werd alles mijn deel. En innerlijk juichend
holde ik dien morgen naar huis.

       *       *       *       *       *

Vraag niet, of mijn moeder blij was. Zij zag ineens weer een nieuw
verschiet. Staande voor een muur van geldelijke verplichting, niet
wetend waarheen, loste die muur zich als door een toovermiddel op, de
harde massieve steenmassa vervluchtigde, en daar lag, vóór haar, een
open weg, ruim, zonnig, onafzienbaar. En nu was haar eerste werk, te
zorgen, dat de nieuwe kweekeling er, overeenkomstig zijn positie, netjes
uitzag, eer hij dien weg opwandelde.

De kweekeling was ruim twaalf jaar. Dit nam niet weg, dat hij toch
aan 't onderwijzen toog. Flauw herinner ik me, dat ik tusschen kleine
kinderen doorscharrelde en ze lezen leerde. Bizonderheden staan me niet
meer voor den geest. Alleen weet ik de _plaats_, waar ik mijn eerste
kommando's uitdeelde. 't Was in het ver-afgelegen achtergedeelte van
de groote bovenschool. Zoo zijn ook allerlei andere herinneringen uit
mijn jeugd nauw verbonden aan _terreinen_, en daaruit waag ik het af
te leiden,--stoute sprong!--dat de landkaart een veel grooter rol
moet spelen bij ons geschiedenisonderwijs. 't Is mij net, of al de
herinneringen mijner jeugd, als stofjes door elkaar zouden dansen,
wanneer ik ze niet gehecht zag aan een stukje aardbodem.

Het kweekeling-spelen bestond hoofdzakelijk uit kommandeeren en
verbieden. Dit schijnen de eerste uitspruitsels te zijn van meerderheid.
Je kunt dat bij alle kinderen zien. Wanneer ze schooltje spelen, of
moedertje, of soldaatje, zijn ze aanstonds zich aan 't oefenen in
vrijheidsbelemmeren. En je kunt dat ook bij jonge moeders en vaders
zien. Ook bij jonge onderwijzers en bij bovenmeesters. Beheerscht door
een geheime angst, dat het gezag hun ontglipt, niet vertrouwd met het
jonge leven, en er ook niet op vertrouwend, knellen ze het zoo gauw
en zoo vast mogelijk in banden. Dan blijven ze het meester, en kunnen
er mee jongleeren als met een ingespeld bakerkind. Zelfs de politiek,
en treuriger nog, de godsdienst vatten aldus hun opvoedingstaak aan.
Ze schrijven programma's voor, leggen systemen op, dwingen binnen
organisatie's, die evenwel meer lijken op dooie vlechtwerken dan
op levensuitgroeiingen, volgen het militairisme als hun model, en
zoeken eenvormigheid als hun ideaal. Organiseeren beteekent bij hen:
recruteeren, reglementeeren, disciplineeren, regimenten-, bataillons-,
legermachten vormen. En opvoeden is: den baas spelen.

Zoo begon ik als kweekeling. Menigeen brengt het nooit verder. Die
sterft als korporaal, als is het onder den naam van legerkommandant.
Hij blijft de man van bevel en dwang. Daarvoor heeft mij bewaard en
zal mij immer beschermen--ge zoudt het nooit raden, als ik 't niet
zei--de straatjongen. Doch niet de straatjongen buiten me, maar die
_in_ me. Hij, de vrijbuitende, zwerfgrage schavuit, hij leeft nog
in me. Hij, de altijd langs en over gevaarlijke kantjes gaande, de
vrijheidminner en vrijheidgunner, hij behoedt me voor gezaggerij.
Zoodra ik, verantwoordelijk, braaf, ernstig paedagoog, dreig te
ontaarden in versteening, komt hij te voorschijn, drijft den spot
met gewichtighedens, en zegt me met de brutaalste oprechtheid, dat
al die deftigheid maar larie is, dat ik er niets van meen, en dat alle
anderen in 't diepst van hun ziel er ook niets van meenen. En zoo zorgt
hij--meester-opvoeder--dat de paedagoog niet in baasspelerij ten onder
gaat.

Wat een kweekeling later worden zal, kun je onmiddellijk afleiden uit
zijn eerste keus. Blijft hij met zijn oud-kameraden stoeien en ravotten,
ondanks zijn lange broek; of sluit hij zich voor goed bij den nasleep
van de volwassenen aan. In 't laatste geval wordt hij een gezagsman,
gevoelig voor strepen op de mouw en sterretjes op den kraag. In 't
eerste geval een vriend van de kinderen. In 't laatste geval wordt hij
een officieele paedagoog--in 't eerste geval blijft hij een jongen.

       *       *       *       *       *

De theoretische opleiding, die ik gratis ontving, was heel eenvoudig. Ik
kocht bij Ten Brink en De Vries in de Hartenstraat voor vijf cent een
»Beknopt Overzicht van de Vaderlandsche Geschiedenis door A. A. Holst",
voor tien cent een »Kort Overzicht van de Algemeene Geschiedenis" van
denzelfden schrijver, voor nog eens vijf cent de beknopte »Bijbelsche
Geschiedenis" en zoo ook een beknopte Rekenkunde, Taalkunde,
Aardrijkskunde. 't Waren dunne boekjes van 32-48 bladzijden, in een
dun geel of anders gekleurd omslag--ieder overzicht had, meen ik,
zijn vaste kleur--en bestaande uit een reeks lesjes.

Het eerste lesje ving steeds aan met een beschrijving en indeeling van
de wetenschap, waartoe het de deur opende: »Geschiedenis of historie
is het aaneengeschakeld verhaal der lotgevallen van een volk, met
inachtneming van tijden, plaatsen en personen. Men verdeelt de
geschiedenis in Algemeene, Vaderlandsche en Bijbelsche geschiedenis."

Ik weet niet of dit citaat woordelijk getrouw is, maar 'k geloof het
wel. Ver van de waarheid zal het in ieder geval niet zijn.

Dan volgde de opsomming der tijdvakken met de daarbij behoorende
jaartallen. De Algemeene Geschiedenis kreeg haar Oudheid, Middeleeuwen
en Nieuwe Geschiedenis, de Vaderlandsche haar vijf tijdperken. Zoo
begon de Aardrijkskunde na de onmisbare definitie met de opnoeming
der Werelddeelen. Vervolgens kreeg ieder tijdvak, ieder land zijn
afzonderlijke behandeling overeenkomstig een vast schema.

Er is, gelijk men ziet, wel eenig onderscheid met de tegenwoordige
opleiding aan een kweekschool. Een der voordeelen was, dat de boekjes
goedkoop waren, zoodat men voor 50 cent, zijn heele bibliotheek van
leerboeken had aangeschaft. Een tweede voordeel, dat ze dun waren,
zoodat men ze zonder al te veel moeite kon doorkomen. Een derde, dat
ze de volledige wetenschap bevatten, zoodat men ineens alles wist.

De studiemethode bestond hierin, dat men de lesjes woordelijk uit het
hoofd leerde en ze daarna opzei voor den lesmeester. »Men kende dan al
of niet zijn les." Daarmee was 't uit. Leeren was memoriseeren. Zijn les
opzeggen: een boek oplezen, zonder het boek.

Tegenwoordig moet dat nog hier en daar in de mode zijn, zelfs op
gymnasia en hoogere burgerscholen. 't Verschil met vroeger zou dan
wezen, dat nu de boeken talrijker en dikker zijn, en daarmee in
overeenstemming de ellende ook veel grooter. In plaats van de heele
aardrijkskunde in misschien 48 bladzijden, krijgen de leerlingen nu
afzonderlijke boeken voor Nederland, Indië, Europa, de Werelddeelen,
met een of meer atlassen. En dan maar leeren.

Ik denk er niet aan, mijn hoofdonderwijzer, die zelf een overgroot deel
onzer opleiding voor zijn rekening nam, hard te vallen over het karakter
dier opleiding. Eer bewonder ik het, dat hij 's avonds op de avondschool
nog tijd kon vinden, om onze lessen te overhooren. Maar ik moet wel
erkennen, dat ik voor mijn geestelijke ontwikkeling, zoo goed als niets
aan dat lessengeleer te danken heb gehad. En ik acht het dringend
noodig, dat heel luid uit te spreken, omdat je tegenwoordig waarlijk nog
menschen hebt en zelfs weer krijgt, die dat memoriseeren aanbevelen,
ook op wetenschappelijke gronden. Ik heb een opleiding gehad bijna
uitsluitend van geheugenvulling en ik acht het verloren tijd en
misbruikte energie, goed voor idioten, omdat die stakkerds niet beter
kunnen.

Wij moeten elkaar echter goed begrijpen. Ik ben er niet tegen, dat men
zijn kennis vastlegt en zorgt ze te onderhouden. We studeeren waarlijk
niet, om weer te vergeten. Er is ook geen bezwaar tegen, enkele feiten,
of rijtjes woorden of getallen, er machinaal in te stampen. Maar dit is
iets anders, dan de geheele opleiding in dien toon te zetten. Hóófdzaak
bij iedere geestelijke ontwikkeling is: _belangstelling wekken_. En met
de memoriseer-cultuur wordt de belangstelling vermoord. Bij mij althans
heeft het lang geduurd, eer--dank zij het lessenleeren--ik me voor den
_inhoud_ dier lessen ging interesseeren. En toen ik daarmee begon, zaten
me nog die lessen in den weg.

Er zal later nog gelegenheid te over zijn, op dit onderwerp terug te
komen, wanneer ik ook over mijn jongelingsjaren zal mogen verhalen. Dan
hoop ik, mede ter leering van hen die naar het oude terug willen, het
zij al dan niet onder wetenschappelijke, of would be wetenschappelijke
vlag, eens heel precies te vertellen, wat lijdens- en verstompingskuur
men ons deed doormaken. Nu, met die boekjes-van-Holst-ontwikkeling, zijn
we nog pas aan 't begin van de ellende, en daar ik spoedig deze school
en daarmee deze opleiding verliet, is het nu niet het juiste moment, die
verderfelijke cultuur met haar heidensche woordenkramerij in al haar
onvruchtbaarheid en bedriegelijken schijn ten toon te stellen. Dat komt
later, als God mij het leven en de krachten gunt. Alleen moest ik nu,
heel even, maar heel ernstig, waarschuwen voor een neiging tot terugkeer
naar het verkeerde van vroeger. Nieuwe dwaasheden rechtvaardigen geen
oude.

En nu ik aan die verplichting heb voldaan, volgen de laatste
herinneringen aan deze school en aan mijn kinderjaren.

       *       *       *       *       *

Ik mag tot mijn geluk zeggen, dat ik als twaalfjarig onderwijzer een
vriendje bleef van mijn oude schoolmakkers en geen collega werd van
de heeren. Met de jongens ging ik trouwer om dan met de verschillende
overzichten van Holst, en boven het leeren koos ik het spelen. Dat
waren voor mijn toekomst geen ongunstige teekenen. Een kind van 12
jaar, dat graag zijn lessen leert, is geen echt kind en wordt dus ook
nooit een echt man. Ik wilde wel, dat de ouders in dit opzicht wat meer
vertrouwen hadden in hun leerafkeerige kinderen. Het is toch ook een
goed verschijnsel, als de kindermond geen smaak heeft in notedoppen en
oesterschelpen en de maag die onverteerd afvoert of teruggeeft. Hoe
zuiverder een kind _kind_ is, hoe meer zijn geest zich verzetten zal
tegen een zoogenoemd geestelijk voedsel, dat niets anders is dan
geestelijke cellulose. En kinderen die zulk een krachtige kindernatuur
bezitten, dat ze, niet brutaal onwillig, maar instinctief onverwinbaar,
zich verzetten tegen de verkrachting dier natuur, beloven veel voor
de toekomst. Dat zijn de gezonden, die eenmaal, als de tijd daar is,
ook krachtige mannen en vrouwen zullen zijn. In dit opzicht heeft de
wetenschappelijke paedologie schoon gelijk, waar ze beweert dat elke
leeftijd zijn speciale belangstellingen en belangen heeft, en wordt
de wetenschappelijkheid van onze grootmoeders recht gedaan, die al
verklaarden: Mettertijd komt Harmen in 't wammes en Krelis in de broek.
Met-ter-tijd. Een speelgraag kind heeft groote kans een leer- en
werkgraag man te worden. Vroege catechismus--late vroomheid.

Wie niet onbekend is met de boekjes van Tuttie[1], herinnert zich
wellicht, dat daarin een verhaal voorkomt: _De meter van den meester._
Dit verhaal is in hoofdzaak waar gebeurd. Het dateert uit deze periode.

[1] De vier deeltjes van _Blond en Bruin_, 2e serie »De Wereld in!"

Aan de overzijde van de Bloemgracht, maar een eind verder, was een
Stadsarmenschool. Daar gingen de »schooiers", met wie we vaak oorlog
voerden. Er waren geen deftiger scholen in de buurt, die in haar
meerdere voornaamheid, een voldoende casus belli konden schenken, dus
moest de »klompenschool" ons maar het krijgsgenot bezorgen. Klompen en
een stadsschool, het waren inderdaad redenen genoeg, daar behoefde maar
een geringe aanleiding bij te komen, om het oorlogsvuur te doen
ontbranden.

We waren weer eens aan 't vechten, en ik was al kweekeling. Inplaats
van mijn positie hoog, en mijn fatsoen òp te houden, maakte ik van de
vrijheden, mij als kweekeling toegekend, misbruik. Ik mocht vroeger in
school--of móést vroeger in school, om voor een en ander te zorgen--en
haalde de jongens naar binnen, nu wel niet in 't gebouw, maar toch in de
lange overbouwde gang, die van de Bloemgracht naar 't gebouw leidde en
die onder gewone omstandigheden was afgesloten door een zware deur.

't Was nog vóór schooltijd, misschien acht uur, maar overal zwierven
al troepen jongens van beide partijen. De onzen verzamelden zich om
de schoolpoort, de vijanden een eind verder op de gracht. De laatsten
hadden blijkbaar een aanval in den zin en rukten hiertoe langzaam, maar
zeker, naar onze vesting op.

Wonderlijk. Geen van de twee partijen wou vechten, en toch wilden ze het
allebei. Niemand zocht de aanraking, en toch zochten we die wederzijds.
Ieder hoedde zich voor de verantwoordelijkheid van den eersten klap, en
toch liet hij zich prikkelen en verleiden tot die verantwoordelijkheid.
Ik weet dit heel, héél goed, en begreep daardoor later zoo gauw het
wederzijds prikkelen en beschuldigen der vlootvoogden, als ik in mijn
geschiedenisboeken las, hoe deze niet het eerste schot willen lossen,
en er toch van verlangen naar brandden. Waarlijk, er is niet zulk een
reuzenverschil tusschen de veertien- en de veertigjarige jongens. Ze
zijn van één geslacht.

Er hoopte zich een soort van gemoedselectriciteit op, bij den
eenen hoop positieve en bij den anderen negatieve, daardoor ontstond
er een geweldige spanning en moest er een ontlading volgen. Zonder
deze waren we gebarsten. Het moest bliksemen en donderen, anders kon
er onmogelijk een neutrale atmosfeer terugkeeren. Dat vechten was een
natuurverschijnsel in de physisch-ethische wereld. Belangen waren er
niet mee gemoeid, absoluut niet. Grieven bestonden er alleen in de
verbeelding en de overlevering. 't Was om de ontlading te doen, en
nergens anders om. We werden onder onbekende invloeden electrisch en
máákten ons grieven, die voor het verstand als motieven konden gelden.

Zou het ook mogelijk kunnen zijn, dat de oorlogen tusschen de volkeren
alleen om belangen _heeten_ te gaan, en dat de belangen slechts worden
opgeworpen, omdat er oorlogskrachten in de lucht werken? Is het een
reusachtige zelfverblinding van geheele natiën en spelen geheime,
geweldige natuurmachten hun spel met de kinderen der menschen?

't Is slechts een vraag.

Hoe 't zij, wij werden gedrongen tot vechten. Daartoe naderde de vijand
meer en meer, ieder oogenblik aangroeiend met nieuwe mannen; daartoe
trokken wij, ook voortdurend versterkt, ons terug in de gang.

Eindelijk was het zoover, dat we de dikke deur moesten sluiten en
grendelen, en daar brak onmiddellijk de opgehoopte electriciteit los
in trappen, steenworpen en schreeuwen. De vijand waagde er de hakken
van zijn schoenen en de klinkers uit de straat aan, al wist hij heel
goed, dat daarvoor de deur niet bezwijken zou. Zulk een succes zou hij
waarschijnlijk ook niet begeerd hebben, want wat zou hem de toegang
hebben gebaat tot een gang, die hij toch niet zou durven binnendringen?
Daar in die donkere engte, in dat diepe hol, zou hij zich nooit wagen,
maar niettemin moest hij de deur bombardeeren, louter om den woesten
wellust van het bombardement, de zaligheid der uitbarsting! Geen berg
kan met heeter drift zijn gloeiende steenen uitspuwen, als dit jeugdig
menschdom zijn woede!

Wij, in de donkere gang, beefden van gekrenktheid, haat, strijdlust.
Soms stonden we doodstil, luisterend naar het tieren der wilde bende,
dan weer dwaalden we onrustig rond, zinnend op wraak. Zeker, we waren
veilig, maar veiligheid is voor een edel krijgsmanshart niet genoeg.
»Kom er uit, als je durft!" jouwden ze daar buiten. En die tergende
uitdagingen joegen ons het bloed naar de wangen. Veiligheid is mooi
voor vrouwen en kinderen maar wij dorstten naar de triomf! Triomfeeren
moesten we op dien tierenden troep! Nooit zouden we den smaad kunnen
dragen, dat we uit lafheid ons hadden schuil gehouden! Liever het leven
gewaagd, dan veilig in de vernedering! Liever met eere te sneven, dan in
schande te leven!

We zochten een middel om de verloren positie te herwinnen, en beraamden
een uitval. Plotseling zouden we de deur openen, schreeuwend naar buiten
rennen en onvervaard op den vijand losstormen. Maar dan moesten we
een wapen hebben, een flinken stok, om er op in te houwen. Nu wist
ik raad, ik, de kweekeling. Ik ging naar binnen, haalde een meter, een
vierkanten, die bij 't onderwijs dienst moest doen, en hield dien als
een slagzwaard in de vuist.

Nog steeds beukte de vijand op de onbeweegbare deur. Hadden ze een mast
bezeten, ongetwijfeld hadden ze de Watergeuzen nagevolgd en de poort
van Den Briel gerammeid. We stonden, saamgedrongen, vlak bij de deur.
Voorzichtig schoof ik den grendel weg, bang dat men het buiten hooren
mocht. Toen trok ik het slot terug en draaide met een ruk de deur wijd
open.

De vijand schrok. Hij deinsde. Van dat oogenblik maakten we gebruik.
Zwaaiend met den meter rende ik er op in, aanstonds gevolgd door de
heele bezetting. Schreeuwend en gillend waagden we ons midden in de
massa: een handjevol dapperen tegen de overmacht. En we zouden ze wel
verjaagd hebben, vooral omdat daarginds bijstand voor ons opdaagde en de
vijand dan tusschen twee vuren zat, als maar niet een noodlottig ongeval
ons met één slag beroofd had van ons wapen, ons élan en onze
waardigheid.

Ik sloeg met blinde woede in 't rond en raakte zoo niet een vijand, maar
de houten paal van een hek. Door dien slag brak de meter in tweeën, het
eene eind hield ik in de hand, en het andere vloog de lucht in.

Een ontzettend gejouw ging onder de vijanden op, een van hen wist
spoedig het weggevlogen stuk te bemachtigen, en nu renden ze weer op ons
toe.

Grooter ongeluk had ons niet kunnen treffen. Verlamd van schrik trokken
we ons snel terug en hadden nog juist tijd de deur te sluiten. Toen
stonden we daar, vernederd, machteloos, in de donkere gang, zonder
eenige hoop op herwinning van het terrein, en met het overblijfsel
van den meter in de hand. 't Was bitter treurig.

Eerst toen de onderwijzers kwamen, trok de vijand langzamerhand af.

Het stuk meter legde ik op de plaats, waar ik den heelen vandaan had
gehaald. Maar daarmee was de zaak natuurlijk niet afgeloopen. In den
loop van den morgen werd ik in 't kamertje geroepen, moest daar alles
opbiechten, en meneer de kweekeling kreeg, behalve een duchtig standje,
den last voor een nieuwen meter te zorgen, met welken last hij--waar
moest hij er anders mee heen?--zijn lieve moeder bezwaarde.

Gelukkig verdiende ik geld. Toen ik na beëindiging van het eerste
kwartaal twee rijksdaalders kreeg--ik weet nog, dat ik ze ontving--holde
ik naar huis en was zalig, dat ik mijn lieve moeder ook met dien last
bezwaren mocht.

       *       *       *       *       *

En nu komt er tot slot iets veel ergers dan het breken van den meter.

Een vriend van ons huis was gymnastiek-onderwijzer aan een stadsschool.
Hij vertelde dat het »aan de stad" zooveel beter was dan op een
bizondere school en spoorde mijn ouders aan, mij op een stadsschool te
doen; dan verdiende ik meer, ontving beter opleiding, en had mooier
toekomst.

Hij deed dat met de beste bedoelingen. Mijn ouders gaven gevolg aan zijn
raad en ik kwam op een stadsschool. Zij meenden ook er goed aan te doen.
En toch.... altijd is mij een gevoel bijgebleven, dat we ondankbaar
hebben gehandeld tegenover de school op de Bloemgracht. De meester had
ons het achterstallige schoolgeld kwijtgescholden, mij tot kweekeling
gepromoveerd voor de klas, en aan 't geldverdienen gezet, en nu werd die
vriendelijkheid aldus beantwoord.

Mijn heele leven, telkens als ik daaraan dacht, voelde ik dit als
trouwbreuk, en ook nu nog, terwijl ik het feit vertel, schaam ik mij.
Dat had de meester niet verdiend.

Het breken van den meter heeft me nooit gehinderd, wel het breken met de
school. En toch heette het eerste een verregaand brutale daad en was het
laatste in ieders oog niet slechts geoorloofd, maar zelfs heel
verstandig. Men mag zijn belang toch wel behartigen?

Ik kon mijn ouders niet hard vallen over hun handelwijze. Zij worstelden
zoo om het hoofd boven water te houden, dat iedere jaarwedde-verhooging
hun reeds welkom was. En dan de toekomst van hun jongen! Maar voor
mijzelf heb ik steeds het gevoel gehad, dat ik iets tegenover die school
had goed te maken.

Wat is dat voor een gevoel? Vanwaar komt het? En waarom hindert het een
mensch?

Zoo is het einde mijner jeugdherinneringen een zelfverwijt....

Maar dit mag mijn laatste woord niet wezen, gelijk ik hoop, dat het ook
ons laatste levenswoord niet zij.



SCHOONSTE VRUCHT.


                                      _Aan mijn ouders._

    Mijn laatste woord, een woord van dankende herdenken
    Voor Ouderzorg zoo teer en trouw, in leed zoo groot.
    Een jeugd van armoe, ziekte en worstlen--zaalge nood!--
    Zij kon mij in Uw min slechts rijker zegen schenken.

    Ik ben niet jong meer. Langzaam nadert reeds de Dood.
    Ik zie zijn vinger al van verre vriendlijk wenken.
    Mijn kindren trouwen--straks speelt er aan Grootvaêrs schoot
    Een kleinkind--ai, wat dát een achtbaarheid zal schenken!

    En toch, ik voel me nog Uw kind, Uw dankbaar kind,
    Gezegende Ouders, eens met heel mijn hart bemind,
    En trots Uw sterven immer om en met mij levend.

    Uw kind, al grijst mijn haar en trilt mijn hand.
    Dat is Uw werk: Gij hebt die liefde in 't hart geplant,
    Thans rijpste, schoonste vrucht in dankbre liefde gevend.



_Naar 't oud te-huis._


                              Aan mijn broeder en zuster.

    _Ons oud te-huis, 't lag overgroeit van dicht gebladert,
    Verborgen in het bosch van 't stil verleden.
    Toen zijn wij samen eerbiedvol genaderd,
    En zijn heel zacht zijn kamers ingetreden._

    _'t Was alles nog als vroeger.... Maar wat deden
    Die vele vreemden, daar met ons vergaderd?
    Waartoe had ik hen op bezoek gebeden,
    't Intieme plekje met nieuwsgierigheid dooraderd?_

    _»Komt allen binnen!" noodde een vriendelijke mond,
    »De kinderen en ook zij die niet mijn kindren heeten."
    Dat was wel Moeders toon en Moeders geest._

    _Zij leefde nog. Eén woord--'k herkende haar terstond,
    Zij die van onderscheid nooit kon of wilde weten,
    Voor vreemd en eigen bei, steeds Moeder is geweest._



NASCHRIFT BIJ DEN TWEEDEN DRUK.


»In mijn jeugd heb ik veel hooren spreken over Oom Kuyper, die toen
reeds overleden was, maar wiens nagedachtenis in onze familie in hoog
aanzien werd gehouden als van een oprecht christen. Hij was hoofd van
een school op de Lindegracht. Zijn weduwe, de jongste zuster van mijn
vader, overleed in 1895 te Utrecht.

Naar alle waarschijnlijkheid zijn dat de personen over wie u schrijft
op pag. 20, 55 en 56. Zelfs het hondje komt uit. Ik herinner mij, dat
mijn moeder met afkeer sprak over »Jenny" van tante Lena, die zoo
afschuwelijk kefte.

Ik ben in het bezit van een portret van beiden, en gerekend naar de
vriendelijke wijze waarop u over hen schrijft, vermoed ik dat u er
prijs op zult stellen die portretten eens te zien."

               *       *       *

Dezen brief ontving ik 23 Januari 1914.

De portretten waren bij den brief ingesloten en ik mocht ze een
maand lang behouden. Ze hebben die maand, dag aan dag bij me gestaan.
Herhaaldelijk heb ik ze met liefde en groote aandacht beschouwd, mij
daarbij geheel verliezend in het verleden. Maar ofschoon het portret,
met die zachte, vriendelijke oogen en gelaatstrekken, zeker sprekende
gelijkenis toonde, ik herinnerde mij geen enkele uiterlijkheid, en
herkende mijn meester niet. Wel begreep ik, dat de uitdrukking van
zijn gelaat zoo had moeten zijn, maar verder kon ik het niet brengen.

Dit is een ervaring, waarmee de opvoeding haar voordeel kan doen. Als
kind van 7, 8, 9, 10 jaar heb ik dien meester dagelijks gezien en mijn
geest heeft geen duurzaam beeld van zijn uiterlijk opgenomen. Ik heb
echter met hem verkeerd en mijn gemoed heeft een zeer juist beeld van
zijn innerlijk gevormd en bewaard. Immers: Ik voelde in hem een waar
christen, en thans, jaren later, komt een neef mij bevestigen, dat die
indruk volkomen zuiver was.

_Kinderen voelen ons innerlijk._

Ziedaar de waarheid, die uit dit feit tot ons spreekt. En daarom:
bedrieg u niet. Speel geen komedie met de jeugd, verwacht niet dat de
kinderen uw innerlijke gezindheid niet zullen opmerken, omdat ze maar
kinderen zijn. Zij photografeeren in de camera obscura van hun hart uw
gemoed veel helderder en nauwkeuriger, dan hun oog uw uiterlijk ziet, en
in dat hart bewaren ze het voornaamste deel van uw persoonlijkheid, niet
het steeds veranderend uiterlijk, maar het zichzelf gelijk blijvend
innerlijk.

               *       *       *

Treffend wordt deze opmerking bevestigd door een tweeden brief, dien ik
21.2.1914 ontving:

»Toen onze nieuwe pastorie hier werd gebouwd, moesten we 'n tijd in
pension te D. en woonden toen naast 'n emeritus-predikant Beekman. Deze
vertelde mij in dien tijd van z'n jeugd en ziedaar, nu had u van zijn
vader, den koekbakker, nog onderwijs gehad. Toen ik uw boek had gelezen,
heb ik hem dadelijk geschreven, dat hij het portret van zijn vader moest
koopen. En 'n paar weken geleden, er een bezoek makende, vertelde mij
z'n dochter, ook zich haar grootvader nog zeer goed te herinneren en
diens liefde voor kinderen."

Die liefde voor kinderen had ik dus als kind weer zuiver gevoeld.

Nog vele en zeer hartelijke brieven hebben mijn »Jeugdherinneringen"
me bezorgd, van oude vrienden en buurmeisjes, die alles bijna geheel
onderschreven, en van vreemden, die in mijn verleden, hun eigen verleden
herleefd zagen. Hoe velen hebben mij verteld, dat hun vader dezelfde
zwakheden en beminnelijkheden had als de mijne!

Een der brieven maakte melding van een bizonder opmerkelijke
overeenkomst. »Zelfs", heette het, »heb ik hetzelfde kindergebedje
's avonds opgezegd, en de regel, dien u vergeten hebt, luidde: Ach,
vergeef mij al mijn zonden!"

Inderdaad, zoo was het, en het is schandelijk, dat juist die regel me
ontschoten was, waar ik zoo dringend noodig had, om die vergeving van
»al mijn zonden" dagelijks te bidden.

Gelukkig, dat de verlorene me teruggebracht is, want zulke regels kan
een mensch eigenlijk nooit missen.

  Mei 1914.


BIJ DEN DERDEN DRUK.

En nu ontving ik sedert weer vele vriendelijke uitingen van
belangstelling. Een dezer wil ik, en mag ik, hier opnemen.

Mej. J. M. van Schelven schreef me 30 Augustus 1914 uit Amsterdam o. a.:
»Eén passage trof mij vooral. 't Was daar, waar U het hadt over een
zekeren Mijnheer Sanders, die op de Heeren- of Keizersgracht woonde en
die Uw Moeder enkele malen heeft mogen bijstaan. Die Mijnheer Sanders
was mijn Grootvader. Hij woonde Heerengracht 568. Moeder vertelt ons
vaak, dat Grootvader zoo bizonder milddadig was. Zoo weet Moeder zich
nog te herinneren, dat elken Maandagochtend de gang van het benedenhuis
vol menschen stond, die door hem geholpen werden. Ook was hij van een
zeer melancholieke, zwaarmoedige natuur. Dit klopt alles merkwaardig met
wat U over hem schrijft."

Bij lezing van dit briefje, was ik dubbel blij, dat ik den naam van
den Heer S. genoemd had: niet alleen omdat mijn herinneringen nu een
nieuwe bevestiging ontvingen, maar bovenal omdat ik nu een woord van
erkentelijke liefde heb kunnen wijden aan de nagedachtenis van een braaf
man, onverplichte en daarom te meer ongeveinsde hulde.

Mej. van Schelven merkt nog op: »Ik denk, dat Moeder het ook wel aardig
zal vinden, dat iemand zoo over haar Vader schrijft."

Terecht. Hoe heerlijk, als onze Ouders aldus nog na hun verscheiden
gezegend worden. We zouden ons bijna inspannen.... onzen kinderen ook
dat geluk te verzekeren.

  Nov. 1914.                                                    Jan L.



INHOUD.


                                     Bladz.

  De bewaarschool                         1
  De eerste lagere school                19
  Tusschen school en huis                42
  In huis                                59
  In huis (_vervolg_)                    78
  Nog in huis                            95
  Straatjongen                          118
  Nog straatjongen                      133
  Nóg straatjongen                      149
  Kinderkerk en zondagsschool           166
  Verandering                           182
  De tweede lagere school               198
  Goede school                          214
  Jordaanpaedagogiek                    228
  In 't nieuwe huis                     240
  Van een vloek een zegen               251
  In een nette buurt                    266
  Moeder vertelt                        282
  Ik word kweekeling                    301
  Schoonste vrucht                      320
  Naar 't oud te-huis                   321
  Naschrift bij den tweeden druk        322



  +------------------------------------------------------+
  |                                                      |
  |                                                      |
  |            OPMERKINGEN VAN DE BEWERKER:              |
  |                                                      |
  | De volgende correcties zijn in de tekst aangebracht: |
  |                                                      |
  | Bron (B:) -- Correctie (C:)                          |
  |                                                      |
  |   B: twee dochters Juffrouw Fietje,                  |
  |   C: twee dochters, Juffrouw Fietje,                 |
  |   B: »Geef eerst je pet hier.' '                     |
  |   C: »Geef eerst je pet hier."                       |
  |   B: dan »de Schoolstrijd--spreken                   |
  |   C: dan »de" Schoolstrijd--spreken                  |
  |   B: »op-en neer donderen"                           |
  |   C: »op- en neer donderen"                          |
  |   B: vast uur, hoor hij dat                          |
  |   C: vast uur, hoort hij dat                         |
  |   B: Vondel zou zeggen: Sluit voor                   |
  |   C: Vondel zou zeggen: »Sluit voor                  |
  |   B: Vader sloeg uit drift Je                        |
  |   C: Vader sloeg uit drift. Je                       |
  |   B: aardappels 's middag's van den schotel          |
  |   C: aardappels 's middags van den schotel           |
  |   B: de echte paedegoog. »Zoo stijf                  |
  |   C: de echte paedagoog. »Zoo stijf                  |
  |   B: ons bij 't vertrek? Dank u wel,                 |
  |   C: ons bij 't vertrek. »Dank u wel,                |
  |   B: een doodziek kind, een sterzende zieke          |
  |   C: een doodziek kind, een stervende zieke          |
  |   B: vaste plaatsje, in de Eglantierstraat,          |
  |   C: vaste plaatsje, in de Eglantiersstraat,         |
  |   B: onze nagalmen het schermerduister in.           |
  |   C: onze nagalmen het schemerduister in.            |
  |   B: Bij juffrouw Gotman van de eerste               |
  |   C: Bij juffrouw Gottman van de eerste              |
  |   B: niet meer. Die »verzamelingen» kwamen na en     |
  |   C: niet meer. Die »verzamelingen" kwamen na en     |
  |   B: dat--door ,t _werken_--in                       |
  |   C: dat--door 't _werken_--in                       |
  |   B: school, dan dit ik het hier                     |
  |   C: school, dan dat ik het hier                     |
  |   B: Ton nom soit sanctifiè.                         |
  |   C: Ton nom soit sanctifié.                         |
  |   B: dat deze overgang mij onmiddelijk als een       |
  |   C: dat deze overgang mij onmiddellijk als een      |
  |   B: recruteeren, reglementeeren disciplineeren,     |
  |   C: recruteeren, reglementeeren, disciplineeren,    |
  |   B: worden zal, kun je onmiddelijk afleiden uit     |
  |   C: worden zal, kun je onmiddellijk afleiden uit    |
  |   B: nog die lesseen in den weg                      |
  |   C: nog die lessen in den weg                       |
  |                                                      |
  +------------------------------------------------------+





*** End of this Doctrine Publishing Corporation Digital Book "Jeugdherinneringen" ***

Doctrine Publishing Corporation provides digitized public domain materials.
Public domain books belong to the public and we are merely their custodians.
This effort is time consuming and expensive, so in order to keep providing
this resource, we have taken steps to prevent abuse by commercial parties,
including placing technical restrictions on automated querying.

We also ask that you:

+ Make non-commercial use of the files We designed Doctrine Publishing
Corporation's ISYS search for use by individuals, and we request that you
use these files for personal, non-commercial purposes.

+ Refrain from automated querying Do not send automated queries of any sort
to Doctrine Publishing's system: If you are conducting research on machine
translation, optical character recognition or other areas where access to a
large amount of text is helpful, please contact us. We encourage the use of
public domain materials for these purposes and may be able to help.

+ Keep it legal -  Whatever your use, remember that you are responsible for
ensuring that what you are doing is legal. Do not assume that just because
we believe a book is in the public domain for users in the United States,
that the work is also in the public domain for users in other countries.
Whether a book is still in copyright varies from country to country, and we
can't offer guidance on whether any specific use of any specific book is
allowed. Please do not assume that a book's appearance in Doctrine Publishing
ISYS search  means it can be used in any manner anywhere in the world.
Copyright infringement liability can be quite severe.

About ISYS® Search Software
Established in 1988, ISYS Search Software is a global supplier of enterprise
search solutions for business and government.  The company's award-winning
software suite offers a broad range of search, navigation and discovery
solutions for desktop search, intranet search, SharePoint search and embedded
search applications.  ISYS has been deployed by thousands of organizations
operating in a variety of industries, including government, legal, law
enforcement, financial services, healthcare and recruitment.



Home